The Clash - London Calling (1979)

Met een hele punt verhoogd van 3,5 naar 4,5 en ook een plekje in m'n top 10 gezet. Zo ineens? Nee, dat is gebeurd toen ik op vakantie was. London Calling stond op mijn mp3-speler, en het ging me steeds meer te vallen, en het kwartje is nu dus echt gevallen. Geweldig album, zeer gevarieerd, en wat hou ik van de stem van Joe Strummer.

Ik snap nu echt niet waarom dit zo geniaal is. Er staan blije nummers op, dat zeker, maar 4.02 gemiddeld . Maar 't zelfde dacht ik ook toen ik dat album van de Talking Heads (Remain in light) opzette en die vind ik ook steeds beter worden. Het zal wel gaan groeien, dus nog geen stem. Maar op basis van wat ik er nu bij voel...

2* omdat er veel nummers op staan waar ik geen bal aan vind. het eerste nummer London Calling doet me al helemaal niets. Ook hier weer 't geval dat de teksten best leuk zullen zijn, maar daar luister ik niet naar.

Het eerste nummer doet je helemaal niets? Hmm, raar, dat nummer vond ik juist meteen al helemaal geweldig. Zonder naar de teksten te luisteren trouwens. De teksten vind ik ook niet zo belangrijk bij dit album. Welke nummer vind je wel goed, Kadafi? Want bij de eerste keer luisteren deden een heleboel nummers me niks, de meerderheid zelfs. Maar het eerste nummer was helemaal raak.

Ik vind het nummer London Calling 'n beetje sloom. maargoed ik heb het album nu 2x geluisterd. Er staan overal wel leuke dingen tussen moet ik ook zeggen.

Leuk
- Jimmy jazz
- Rudie can't fail
- Spanish bombs
- Lost in the supermarket
- Revolution rock
- Train in vain

Het is misschien al meer aangehaalt, maar wat een gave baslijn in 'Guns of Brixton' zo subtiel maar toch de hele ruggengraat van het nummer.

Ja, die lekkere basloop in Guns Of Brixton.. ..Het blijft een speciaal album, ook al die jaren later nog . Ik herinner me nog dat ik eind 70's de platenwinkel binnen liep en al direct door de hoes gegrepen werd. Ik kende al wat nummers en na beluistering huiswaarts gekeerd en thuis 'for hours on end' afgespeeld. Nog steeds staat de platenhoes prominet in mijn 'muziekkamer'.

Een speciaal nummer van mij was ook de laatste, Train In Vain ; mooi nummer met ook de tekstregel...."I see all my dreams come tumbling down"... voor de liefhebbers en vanwege de mooie fotocollage bij dat nummer hier de link:
YouTube - Train In Vain

De eerste helft tm "lost in the supermarket" is wel leuk. Daarna kan ik m'n aandacht er echt niet bijhouden en wordt ik weer wakker tegen het laatste nummer aan. Leuk zo die eerste liedjes, 2-8 . Het slome London Calling vind ik nog steeds niets aan. Te veel van hetzelfde en een hoop filler. Vandaar 2,5 sterren.

De klassieker uit de punkperiode. Korte nummers vol energie en klinken lekker smerig. Jimmy Jazz is het hoogtepunt. Het nummer London Calling is eigenljk het minste dat erop staat.

Vanavond op de kop getikt voor maar 9,95.
Als het album net zo goed is als Sandinista ben ik een gelukkig mens.

Gelijkwaardig, vind ik. En wat mij betreft is Combat Rock ook een voltreffer.

Luister dit net een paar uur en ik vind dit beste lekkere muziek

Voor al diegenen die nog niet geboren waren,
er niet van bewust waren of
er nog steeds niet van snappen,

o.a. over wat het verband is tussen the Clash, punk, reggae en ska, dit artikel:
lezen is snappen

en het zou overigens ook helpen als sommigen eens wat verder terug lezen

Als ik maar 3.5 geef, snap ik er dan nieks van

Ik had hele andere muziek verwacht maar dit bevalt me eigenlijk wel. De nummers zijn wel wat simpel allemaal maar het zijn stuk voor stuk pakkende liedjes. Zweeft ergens tussen de 3,5 en de 4 in.

**** Sterren.
Kende de plaat al veel langer en blijf toch een lichte voorkeur houden voor Sandinista, maar knallers als London Calling , Clampdown & The Guns Of Brixton zorgen ervoor dat ik weer ga twijfelen.
Geweldige opruiende recalcitrante plaat maar dat geeft de hoes al enigszins aan, tenminste dat is het gevoel wat er wat mij betreft bij dit album blijft hangen.
Eigenlijk zitten er tussen de 19 tracks geen missers tussen, sterk album met een hoeveelheid aan stijlen zoals reggea & punk.

mensen die deze plaat niet waarderen snappen geen ruk van muziek

je mag deze plaat alleen iets minder dan 5 sterren geven als je hun debuut 5 sterren geeft

5 sterren zullen bij mij nooit worden vrees ik, maar een vermakelijke plaat vind ik dit toch wel. Lekkere ietwat rauwe sound, leuke melodieën, niet veel mis mee.

Ik had dit album heel lang niet meer gedraaid en nu in 2010 ga ik eens lekker vloeken in de Clash kerk: ik hoor een kruising tussen the Arctic Monkeys, the Cure & Madness, maar dan op z'n Clash', met een vleugje Bruce Springsteen. Overigens kan ik alle vijf deze bands / artiest zeer waarderen.

Vul dan eens ff in - pls:

Guns of Brixton =
Revolution Rock =
Lost in the Supermarket =
Rudie Can't Fail =
Hateful =

Just curious - het omgekeerde is nl ook mogelijk; maar in general, I catch your drift!

Mij viel het ook op, dat het laatste deel van deze plaat best aardig is, maar niet het hoge niveau van daarvoor haalt. Als je nou bij de lijst van favoriete tracks (onder 'statistieken') kijkt, dan zie je dat terug. De 5 nummers na Death or Glory hebben minder dan 20 stemmen en staan onderaan die lijst. Alleen inderdaad de laatste nummers, Revolution Rock & Train in Vain, staan (begrijpelijk) wel hoger in die lijst.

De conclusie lijkt dan ook gerechtvaardigd dat het laatste 1/3 deel van de plaat wat minder is dan de rest. Het wordt in ieder geval minder gewaardeerd dan de rest van London Calling.

Ok, komt 'ie:

Guns of Brixton = the Cure / Madness
Revolution Rock = Bob Marley and the Wailers
Lost in the Supermarket = Bruce Springsteen
Rudie Can't Fail = Madness / UB40
Hateful = Kaiser Chiefs

Spanish Bombs = Arctic Monkeys

Waarbij het = teken natuurlijk helemaal niet een 1 op 1 vertaling, als compleet gelijk aan is. Hé, ik heb nu ook the Kaiser Chiefs, UB40 en ene Bob Marley genoemd!
Grappig is dat Bruce Springsteen op zijn laatste album het nummer Queen of the Supermarket heeft staan. Dat vind ik alleen een draak van een nummer en dit Lost in the Supermarket vind ik juist geweldig.

The Clash was geïnspireerd door anderen en inspireerde anderen met dit album London Calling. Zoveel is wel duidelijk.

Nog niet geboren toen dit album uitkwam, maar voor mij is het duidelijk, het is het beste album OOIT.
ieder zijn mening he [:

ik vind Joe Strummer z'n stem klinken alsof ie 24/7 lijdt aan een hartaanval...

Dat is nog eens een waardevolle bijdrage bij dit album. Altijd al willen weten hoe een stem klinkt als iemand een hartaanval krijgt. Erg respectvol ook...

Ik vind de zang eigenlijk het grootste minpunt van deze plaat.

Rauwere, authentiekere power (rock) vocals werden in de late 70's/80's (iig in de UK) niet geleverd. Misschien te veel 70's gehoord?

Joe Strummer, a great man!

Bij dat soort commentaren probeer ik me altijd een andere stem bij de muziek voor te stellen, maar ik zou hier toch niemand anders dan Joe Strummer bij willen horen.

een nog groter minpunt dan Joe's stem vind ik toch wel Mick zijn stem

daarentegen bevalt Joe z'n 'hartaanvallige' stem me wel bij de opname van Marley's Redemption Song samen met Johnny Cash, vooral omdat z'n stem daar mooi kleurt bij Johnny's stem en de rustgevende muziek, dus ik vind wel dat Joe een 'goede' stem heeft, mits hij hem goed gebruikt...

Ik ga dit album maar eens op Spotify luisteren.

Leuke plaat , het openingsnummer is briljant, verdere uitschieters vind ik ook wel: rudie can't fail, clampdown, lost in the supermarket, spanish bombs, guns of brixton en train in vain, maar geen van allen kan tippen aan het openingsnummer. Qua geheel luistert het goed weg, vanwege de redelijk korte en gevarieëerde nummers, die het tempo er wel in houden. Dat lijkt me wel vier sterren waard .