menu

The Clash - London Calling (1979)

mijn stem
4,05 (1002)
1002 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock / Punk
Label: CBS

  1. London Calling (3:20)
  2. Brand New Cadillac (2:08)
  3. Jimmy Jazz (3:54)
  4. Hateful (2:44)
  5. Rudie Can't Fail (3:29)
  6. Spanish Bombs (3:18)
  7. The Right Profile (3:54)
  8. Lost in the Supermarket (3:47)
  9. Clampdown (3:49)
  10. The Guns of Brixton (3:09)
  11. Wrong 'Em Boyo (3:10)
  12. Death Or Glory (3:55)
  13. Koka Kola (1:47)
  14. The Card Cheat (3:49)
  15. Lover's Rock (4:03)
  16. Four Horsemen (2:55)
  17. I'm Not Down (3:06)
  18. Revolution Rock (5:33)
  19. Train in Vain (3:09)
  20. Hateful [The Vanilla Tapes] * (3:23)
  21. Rudie Can't Fail [The Vanilla Tapes] * (3:08)
  22. Paul's Tune [The Vanilla Tapes] * (2:32)
  23. I'm Not Down [The Vanilla Tapes] * (3:34)
  24. 4 Horsemen [The Vanilla Tapes] * (2:45)
  25. Koka Kola, Advertising & Cocaine [The Vanilla Tapes] * (1:57)
  26. Death or Glory [The Vanilla Tapes] * (3:47)
  27. Lover's Rock [The Vanilla Tapes] * (3:45)
  28. Lonesome Me [The Vanilla Tapes] * (2:09)
  29. The Police Walked in 4 Jazz [The Vanilla Tapes] * (2:19)
  30. Lost in the Supermarket [The Vanilla Tapes] * (3:52)
  31. Up-Toon [The Vanilla Tapes] * (1:57)
  32. Walking the Slidewalk [The Vanilla Tapes] * (2:34)
  33. Where You Gonna Go (Soweto) [The Vanilla Tapes] * (4:05)
  34. The Man in Me [The Vanilla Tapes] * (3:57)
  35. Remote Control [The Vanilla Tapes] * (2:39)
  36. Working and Waiting [The Vanilla Tapes] * (4:11)
  37. Heart & Mind [The Vanilla Tapes] * (4:27)
  38. Brand New Cadillac [The Vanilla Tapes] * (2:08)
  39. London Calling [The Vanilla Tapes] * (4:26)
  40. Revolution Rock [The Vanilla Tapes] * (3:51)
toon 21 bonustracks
totale tijdsduur: 1:04:59 (2:12:25)
zoeken in:
avatar van Arrie
4,5
Stijn_Slayer schreef:
Ik vind de zang eigenlijk het grootste minpunt van deze plaat.

Onbegrijpelijk.

avatar van Stijn_Slayer
3,5
Hoezo?

avatar van Arrie
4,5
Nah, gewoon verschil van mening, maar ik kan me er gewoon zo weinig bij voorstellen omdat ik de stem van Joe Strummer zelf zo geweldig vind, en zeker bij deze muziek. Ik bedoel er maar mee te zeggen dat ik er persoonlijk niks van begrijp.

avatar van rushanne
4,5
kaztor schreef:
Die bonusbende vanaf #20 tot #40, is dat nog wat?


Kijk, dat vraag ik me dus ook af. Draai de gewone cd regelmatig, en dan zie ik hier nog eens 20 extra nummers staan. Ben benieuwd of iemand hier iets zinnigs over kan zeggen?

avatar van sinterklaas
4,0
Ja, vraag mij nou ook af wat die bonus nummers nou zijn? Gewoon herhalingen.

Maar vroeger toen ik nog een jaar of 4-5 was was ik al opgegroeid met punk en britpop muziek en hoorde het ook regelmatig. Zo ook London Calling dat toch ook wel weer een stuk jeugdsentiment is (voor de meeste is dit dan jeugdsentiment uit begin jaren 80 maar voor mij is het dan weer midden jaren 90 ) Toen was ik al helemaal onder de indruk van de stem van Joe Strummer en deed ook niks anders met dit muziek associeren met m'n dagelijkse kinderlijke bezigheden. Alleen wat dan wel zo is is dat ik het tegenwoordig met deze minder heb dan met Sandinista. Maar wil niet zeggen dat ik dit muziek daardoor niet minder wardeer. London Calling had al een geweldige intro waar je nog altijd lekker op kan meedeunen, de rest van de plaat is ook gewoon 1 aaneenschakeling van oppeppers. De nummers Hateful, Spanish Bombs, Clampdown, Guns of Brixton waren ook echte bijblijvertjes en de nummers Koka Kola en I am not Down waren dan ook weer aan de heerlijke melige kant. De laatste 2 nummers waren dan wel weer nummers om niet erg warm van te worden.

Maar verder was dit ook een uitstekende album maar Sandinista is wel veel beter (me reactie volgt)

4,0*

avatar van platedraaier
5,0
rushanne schreef:
(quote)


Kijk, dat vraag ik me dus ook af. Draai de gewone cd regelmatig, en dan zie ik hier nog eens 20 extra nummers staan. Ben benieuwd of iemand hier iets zinnigs over kan zeggen?


Die bonus numemrs zijn de zogenaamde "Vanilla Tapes" . Een soort eerdere versie van het album uitgebracht in the Legacy Edition van het album. Als je zoekt onder Vanila tapes The Clash, vind je er vast meer info over. Ik heb het zelf nooit interessant genoeg gevonden om de cd er nog een keer voor aan te schaffen.

avatar van Arrie
4,5
Het zijn eigenlijk gewoon demo versies, en zo klinken ze ook. Interessant voor de échte fans, maar meer ook niet.

avatar van josbosvos
4,5
Ik begin deze plaat toch echt heel geweldig te vinden

avatar van Cor
4,0
Cor
Ik heb lang nagedacht over de vraag waarom ik dit een goede plaat vind, maar niet de bijzondere plaat die velen (zowel liefhebbers als critici) in dit album zien. En nu weet ik het. Ik heb geen kippenvelmomenten, waar ineens een nummer of een fragment me (emotioneel) raakt. Het is wel een plaat waar de stijlwisselingen over elkaar buitelen, waar ontzettend veel inventitiviteit in zit en die met een ongelovelijke energie wordt gespeeld. Ik ben wel steeds weer nieuwsgierig naar dit album, vanwege al die nieuwe dingetjes, die je steeds weer ontdekt, maar geraakt....., nee dat niet. Daarom 4**** voor een heerlijk album, maar geen 4,5**** die ik aan een bijzondere plaat zou geven en geen 5***** die ik aan een meesterwerk zou geven.

avatar van deric raven
4,0
Ik snap wat je bedoeld, heb ik ook bij andere albums.
Hier vind ik London Calling en The Guns Of Brixtons wel van overstijgend nivo.

avatar van barrett
3,5
Het is idd een heerlijk album om naar te luisteren, alleen kom je in de loop der jaren enkele betere albums tegen waardoor je minder naar deze gaat luisteren.

Ik leg hem nog sporadis op en dan vertel ik mezelf altijd dat ik deze meer zou moeten beluisteren maar daar kom ik dan ook jammergenoeg niet na.

avatar van ricardo
4,0
Dit album schijnt in niets te vergelijken te zijn met het debuut album. Zijn de harde gitaren en het compromisloze bij dit album compleet verdwenen dan?

Ik wil natuurlijk wel punk horen bij een punkband, en geen veredelde popmuziek.

avatar van ricardo
4,0
Dit is een heel ander album dan het debuut, wat nog wel echte ouderwetse onversneden punk was. Een erg degelijk en een beetje poppy klinkend album is het. Toen misschien wel iets bijzonders in 1979, maar wederom een album die vrij hoog hier in de toplijst staat, maar ik hoor echt niet waarom. Het is geen slecht album, maar ook niet helemaal geweldig, dat ook niet.

Wel lekker voor af en toe, om eens even tussendoor te draaien.

avatar van Slowgaze
4,0
Leuk hoe The Card Cheat een eerbetoon lijkt te zijn aan Ome Bruce, die piano in dat nummer had zo van Born to Run kunnen komen.

avatar van wibro
4,0
Een lekker in het gehoor klinkend album dit 'London Calling' van The Clash hoewel er eigenlijk maar een nummer is dat mij echt kippevel bezorgt.
The Clash - Spanish Bombs
Een zeer indrukwekkende videoclip en voor mij verreweg het beste nummer van dit album, hoewel de titeltrack er ook best mag zijn natuurlijk.
Verder best wel benieuwd naar het oudere werk van The Clash dat als ik de berichten op dit forum goed lees nog een stuk ruiger zou moeten klinken. Overigens vind ik de muziek op dit album eigenlijk best wel ruig genoeg.

4,0*

avatar van Ceasar
4,0
Probeer ook eens Sandinista, minder ruig maar prachtig!

avatar van Stijn_Slayer
3,5
ricardo schreef:
Dit is een heel ander album dan het debuut, wat nog wel echte ouderwetse onversneden punk was. Een erg degelijk en een beetje poppy klinkend album is het. Toen misschien wel iets bijzonders in 1979, maar wederom een album die vrij hoog hier in de toplijst staat, maar ik hoor echt niet waarom. Het is geen slecht album, maar ook niet helemaal geweldig, dat ook niet.

Wel lekker voor af en toe, om eens even tussendoor te draaien.


Precies mijn mening, al wil ik absoluut geen punk horen. Doe mij dan maar deze 'veredelde popmuziek'.

Veredelde popmuziek - ahem. Je kan het veel noemen, maar dat is net effe té,

Het begint redelijk rockend met London Calling en da's een redelijke verwijzing naar London's Burning - draai die twee naast elkaar en je hoort de progressie.

Brand New Cadillac is puur kuiven-rocknummer (Vince Taylor oorspronkelijk); er zijn songs met jazz-invloeden, Guns of Brixton is reggae - Clash was rond deze tijd een van de beste all-white reggae-vertolkers in de UK (luister maar naar Black market Clash). Kortom The Clash toont imo aan met dit album een aantal stijlen goed te beheersen en overtuigend neer te zetten. 'Veredelde popmuziek' vind ik dan de vlag die deze variëteit onvoldoende dekt. Tussen debuut en dit album zit maar twee jaar en dat zou je niet zeggen.

avatar van Arrie
4,5
Helemaal met Mjuman eens!
Ik vind het maar raar om dit veredelde popmuziek te noemen...

avatar van Music4ever
3,0
1 keer gedraaid maar ben er niet kapot van.
Het weet me nog niet echt te boeien, vind London Calling en Guns Of Brixton er dik bovenuit springen. Vind de zanger wel heel goed, maar de nummers pakken me niet zo.
Zal het meer moeten luisteren denk ik................

avatar van Madjack71
Dit album van The Clash doet mij bij tijd en wijle ook wel wat denken aan The Darkness on the Edge of Town, een bepaalde ruigheid en sfeer o.a.
Los daarvan met een Boss die London Calling stevig neerzet op zijn laatste dvd registratie, is de link ook wel wat sneller gelegt. Zeker ook omdat bij datzelfde optreden er ook flink wat nummers voorbij komen van Darkness.
Het heeft wel wat dit London Calling, de nonchalante wijze van zingen door Strummer, de variaties van punk, rock, ska, reggae, de teksten die voortkomen uit een desolate periode. Ja ik kan er wel van genieten. Naast de link met de Boss...doet Lost in the Supermarket ook een duit in het zakje daarin...want Bruce heeft zijn Queen of the Supermarket.
Hoe dan ook...sterk album, klassieke hoes...en een van de muzikaalste bands uit de (post)punk periode.

avatar van Ducoz
3,0
Woooohooooo Guns of Brixton

avatar van koos1982
Deze plaat toch maar weereens goed beluisterd. Energieke plaat. Hoewel ik hem na eenmaal luisteren nog niet zo geweldig vond als de meeste hier bleef hij wel mijn aandacht trekken. Paar keer goed geluisterd en idd een topplaat.
Ik luisterde hatefull en dacht wie heeft dat nummer nou gecoverd? Na lang zoeken bleek het geen cover te zijn, maar the fratellis -henrietta.

avatar van kaztor
5,0
Iemand anders de dvd gezien van de 30th Anniversary Edition?
Die producer, Guy Stevens, was een volkomen losgeslagen gek. Wilde per se gefilmd worden terwijl ie plastic stoelen kapot smijt...

avatar van deric raven
4,0
The Clash altijd onder de noemer punk gezet.
Hoe kan een mens zich vergissen.
Pure rock.
De link met het Elvis Presley album uit 1956 is me duidelijk.
Niet alleen lijken de hoezen op elkaar.
Ook Elvis schudde de wereld wakker.
Jeugd mocht hier niet naar luisteren.
Ouders die het verboden.
Blue Suede Shoes en London Calling.
Twee openers die gelijk de aandacht trekken.

Van een gitaar kapot slaan keek in 1979 niemand meer van op.
The Who hadden hier al jaren eerder hun handelsmerk van gemaakt.
Zonder dit album echter geen Stray Cats.
Duidelijk beïnvloed door het geluid.
Rancid deed het jaren later nog eens over.
Al was hun spijkerjasje wel gescheurd.
Bijeen gehouden door veiligheidsspelden.

De toon is Amerikaans.
Zelfs het typerende Britse straattaal is vrijwel afwezig.
Moet zelfs eerder aan Bruce Springsteen denken.
Puurheid en oprechtheid.
Verwoord in perfecte liedjes.
Over dit album is wel degelijk na gedacht.
Muzikaal zit het prima in elkaar.
Samen met The Specials voegden ze het ska element toe in de rockmuziek.

The Clash had het niet nodig om in elke zin FUCK te zeggen.
Zichzelf continu te uiten over hoe slecht het arbeidersmilieu er voor stond.
Dit is een geval van mouwen opstropen.
De schouders eronder zetten.
Aanmoedigen en steunend.

Natuurlijk kreeg ook Joe Strummer de erkenning pas na zijn dood.
Al vind ik het album in zijn totaliteit geen klassieker.
Maar er staan wel twee nummers op die deze classificatie wel verdienen.
Namelijk London Calling en The Guns Of Brixton.

avatar van Music4ever
3,0
Misschien raar uit mijn mond maar een erg mooi stukje Deric Raven!
Vooral het laatste wat je zegt ben ik het roerend mee eens.


avatar van LucM
5,0
The Clash begon als punkband maar bleek al snel heel wat meer in zijn mars te hebben getuige dit album.
Rond die tijd was er een voorliefde voor de rock'n roll van de jaren '50, waarmee punk te vergelijken valt. Punk wilde terug naar de eenvoud en kleinschaligheid van weleer en bracht rebellie terug in de popmuziek. Mede door de punk kwam rock in zijn oervorm (rockabilly) weer naar boven.
London Calling is in mijn ogen één van de grootste postpunkklassiekers vanwege de diversiteit, de rebellie en de energie die het album uitstraalt.

avatar van deric raven
4,0
Dat straalt het album zeker uit, kan ik alleen maar beamen.

avatar van Teunnis
4,0
deric raven schreef:
Natuurlijk kreeg ook Joe Strummer de erkenning pas na zijn dood.
Al vind ik het album in zijn totaliteit geen klassieker.
Maar er staan wel twee nummers op die deze classificatie wel verdienen.
Namelijk London Calling en The Guns Of Brixton.

Helemaal mee eens. Met de voetnoot dat deze twee nummer klassiekers zijn met de hoofdletter K zijn. De rest is zeker niet slecht, maar toch van een heel ander kaliber dan London Calling en Guns of Brixton. De eerste plaat heeft naast deze twee klassiekers ook nog eens constant een hoger niveau dan de tweede plaat. Ik draai ook eigenlijk alleen maar de eerste. Een dikke 4,5* voor plaat A, en een krappe 3,5* voor plaat B, geeft als conclusie 4*

Gast
geplaatst: vandaag om 02:13 uur

geplaatst: vandaag om 02:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.