Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Mogelijk luister je ook eens naar Seven Steps to Heaven en zeker ook, het is een soundrack naar A Scenseur Pour L'échafaud. Past zeker ook na Kind Of Blue.

Verdorie, ben ik hier uiteindelijk toch helemáál voor gevallen...

Deze plaat begint echt lekker met So What.
Daarna vind ik het hele album eigenlijk een tikkie saai.
Ik vind Miles Davis als muzikant echt briljant en ook de beide saxofonisten spelen erg goed, maar ik heb moeite om mijn aandacht bij de muziek te houden.
De later alternatieve versie van Flamenco Sketches vind ik zelfs beter dan de originele versie.
Het is zeker geen slecht album, want daar is het muzikaal te knap voor, maar ik krijg er op dit moment ook geen hele warme gevoelens bij.

Weet je wat het rare van dit soort albums is....Wacht laat me even "dit soort" specificeren: van die oude klassiekers die echt vele tientallen jaren voor mijn bouwjaar zijn opgericht. Ik wil ze nog wel eens als een soort relikwie, misschien vaker omschreven als monument, behandelen. Het zijn van die grandioze klassiekers dat je de status welhaast onbewust mee de koptelefoon inbrengt. (hetzelfde heb ik ook als ik naar klassieke muziek luister) Desondanks beluister ik nu dit werkstukje en denk bij mezelf: wat als dit nu uitgebracht zou worden zou ik dan ook zo veel ervan genieten? Een noot van die zijden klanken is eigenlijk al voldoende om de twijfel weg te nemen; volmondig ja van mijn kant! Buiten leeftijd, status en tijdsgeest om, is dit nu nog steeds een klankentapijt vol emotie. Nog geen grammetje van zijn kracht verloren; kind of blue. Werkelijk waar per-ach-tig!!!!

Vandaag mijn eerste reguliere jazz album gekocht. Ben eens benieuwd.

Gefelicciteerd kerel

en gelijk 1 van de beste. John Coltrane de volgende?

U leest mijn gedachten.

Ik dacht aan inderdaad aan deze: John Coltrane - A Love Supreme (1965).

Maar alles op zijn tijd. Eerst Kind of Blue.

Die 2 heb ik ook Dazzler.

Er zijn van die platen waar ik bij op de bank ga liggen en langzaam bij weg droom. Kind of Blue is daar al een aantal jaren een van. Heerlijke plaat.

Een paar weken geleden ben ik hiervan een mooie 2cd (mono & stereo) versie tegengekomen. En voor die paar euro's kon ik het niet laten liggen. Ik wil al een aantal jaar me eens wat verdiepen in het Jazz genre en aangezien dit album vrijwel overal al topper wordt aangeschreven leek dit me een mooi moment om daar eens mee te beginnen.
En wat is dit toch een heerlijk rustig album. Nummer na nummer is het weer genieten geblazen en met elke luisterbeurt blijven er nieuwe dingen langskomen. Na deze een paar weken geluisterd te hebben ga ik hier beginnen met een 4*.

Bijkomend voordeel is dat ik nu geen geklaag over de mijn muziek te horen krijg

Jaren geleden dit album aangeschaft. Nog steeds luister ik elke zondagochtend Kind of Blue. Dit is de ultieme plaat die elk genre overstijgt. Van dance tot metal en alles wat er tussen in zit, dit album is mijn all-time favourite. Aan de gemiddelde score te zien is het naar mijn bescheiden mening ook een van de beste albums ooit gemaakt. Laatst de uitzending gezien van dwdd over deze plaat, ook Michel van Egmond en Wilfried de Jong konden moeilijk onder woorden brengen wat deze plaat met hen deed, zo goed als het is. Ik kan niet anders dan de hoogste score geven. Een bijkomend voordeel; dit album kan je altijd en overal opzetten, niemand die je raar zal aankijken. En als je vragen krijgt van mensen van wie de muziek afkomstig is: verspreid het 'kind of blue' evangelie

Lees zijn autobiografie maar eens, Miles: The Autobiography (geschreven met hulp van Quincy Trope). Een fijn boek dat een goed inkijkje geeft in de jazzwereld en hoe Miles Davis als zwarte artiest het regelmatig zwaar had in de USA.

Joh. Miles zal vast niet de enige zijn geweest die het zwaar had.

Nee dat hadden alle zwarte muzikanten rond die tijd. Maar inderdaad wel een hele mooie autobiografie.

Wat is dat nu voor een reactie? Dat kun je op alles zeggen, zo'n dooddoener.
"Zanger X verlaat band wegens het drukke tourbestaan niet meer kunnen combineren met zijn gezinsleven".
"Joh, hij is echt niet de enige zanger die om die reden stopt" etc.

Ik schrijf ook duidelijk "..hoe Miles Davis als zwarte artiest het regelmatig zwaar had in de USA".
Het boek geeft een goed beeld van het als (iedere, niet alleen MD) zwarte tegen veel discriminatie moeten vechten in de loop naar (ook financieel) succes in de muziekwereld. Kind Of Blue luisterend deze autobiografie lezen is heerlijk. Was gewoon enthousiast over deze prachtige autobiografie. Zie reacties op een boekensite.
Maar laat maar.

De autobiografie is ook een boeiend inkijkje in Miles' af en toe erg paranoïde geest. Deels door de cocktail aan drugs, maar ook het beeld van een artiest die heeft moeten vechten voor zijn status. Dat Davis na dit album nog zeker tien jaar geweldige muziek zou blijven maken en een compleet nieuw genre (jazz-rock) zou gaan uitvinden zegt veel over z'n rusteloze geest.

Mijn favo album bij het relaxen!! Vooral bij het maken/leggen van een puzzel is deze cd ideaal.
Een van mijn beste albums die ik in de kast heb staan

Hier in de UK ligt "Kind of Blue" momenteel in zowat elke supermarkt en boekenwinkel op 180-grams vinyl, als onderdeel van een nieuwe verzamelreeks van die gasten van De Agostini - genaamd Jazz On 33 Vinyl. Voor £4.99 een niet te missen buitenkansje. Ik geloof dat "Blue Train" van Coltrane en "Lady in Satin" van Billie Holiday volgen (uiteraard wel tegen een hogere prijs!).

Dat ongeveer 6.50 in euro's dus. Geen geld voor zo'n klassieker.

Dat is zelfs bizar weinig voor 180 grams-vinyl. Daar betaal je normaal gesproken zeker meer dan twintig euro voor.

Door Bowies Blackstar, mooi ingekleurd door o.a. Donny McCaslin en drummer Mark Guilana is mijn interesse in jazz weer opnieuw gewekt.

Dit is een prachtplaat waar ik ook mooie herinneringen aan heb. Werkt altijd, op elk moment. Sfeervol, subtiel en krachtig. Bij gebrek aan kennis wel lastig om hier een recensie over te schrijven. Komt nog wel...

Er is overigens net een nieuwe vinyl uitgave van dit prachtige album. Nu op 180 Gr vinyl en 2 x 45 RPM. Hoor er goeie (audiofiele) berichten over maar de prijs is belachelijk. In de USA wat goedkoper maar die verzendkosten he. Zucht, wel verleidelijk hoor. https://www.jpc.de/jpcng/jazz/detail/-/art/miles-davis-kind-of-blue/hnum/4007948 Maar bijna 80 euro voor 'n lp is zelfs Broem te gortig.

Afgelopen weekend een luistervriend op bezoek gehad die net de nieuwe 2 x 45 rpm vinyluitvoering van Kind of Blue binnen had gekregen. Hier op de draaitafel gehad en verdorie wat een heerlijke sound. Heb de nodige cd en Hi-res uitvoeringen van dit album maar dit klinkt werkelijk fantastisch. Hik tegen de enorme prijs aan van dat ding maar bijna zeker gaat het een collector's item worden. Je wordt wel lekker gemaakt zo...ggrrrr

Die aanschaf doet wellicht even pijn. Maar als je m hebt vergeet je dat snel genoeg weer en heb je er plezier van.
Een beetje struinen op t net loont ook.

Je moet jezelf een beetje kietelen soms, het leven is maar kort. Geniet lekker

Ik heb het album ondertussen een klein jaar in de verzameling staan en vanavond sinds lange tijd weer eens opgezet. uiteraard onder het genot van een lekker kaasje en een uitstekend biertje (La trappe Oak Aged voor de liefhebbers). En wat een hemels heerlijk album is dit toch. Ongelofelijk hoe makkelijk de muziek je meeneemt en je in een heerlijke roes brengt.

Het is lang geleden dat ik weer eens zo van muziek genoten heb. Even de tijd nemen om niks anders dan de muziek aan je kop te hebben, heerlijk. Ik wordt er gewoon stil van zo hemels is het. Ongelofelijk dat we vanuit de Jazz het voor elkaar hebben gekregen om te ontwikkelen naar de huidige muziek stroom. Mischien toch wel een ontzettend jammerlijke ontwikkeling, echter wel tekenend voor hoe wij als mensen zijn doorontwikkeld. Alles moet gehaast, snel en direct zijn. Geen plek voor rust, ontdekken en genieten. Ach ja er zijn genoeg discussies over gevoerd en onderzoeken naar gedaan. Ik ga me daar dan ook verder maar niet mee bezig houden maar gewoon genieten van dit fenomenale akbum.

ja wat een hemels heerlijk album is dit.
5*

Ook in '59 had je minder hoogdravende muziek voor de massa hoor legian. (niet dat je dat zelf niet weet)
En ook nu is er genoeg muziek voorhanden waarin alle tijd genomen wordt.

Niets boven echt eens gaan zitten voor de muziek. Doe het zelf te weinig.

Ik weet het Franck, ik weet het. Eigenlijk slaat het ook nergens op wat ik daar zeg, maar toch...

Vraag me ergens wel eens af naar welke muziek we over zo'n 50/60 jaar nog steeds luisteren. En of we dan dezelfde opmerking maken. Maar dat is weer een geheel ander onderwerp .

Dit veel geprezen album is me toch net een tikkie te mellow voor een hogere waardering. Onbetwistbaar een hele goeie trompettist en componist maar gek genoeg weet hij mij sporadisch echt te raken en ik kan me daarom zeker geen Miles-fan noemen. De plaat zweeft bij mij ergens tussen de 3,5 - 4,0 sterren.

kistenkuif: Ik merk dat ik de plaat gewoon niet te vaak mag opleggen, maar op het juiste moment raakt het net weer heel de juiste snaren. Intiem, rustig, soms wat licht uit de bocht vliegend, maar nooit storend. Prachtige laatavondmuziek, licht melancholisch ook. Klinkt soms simpel, maar des te doeltreffend.