Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Na 50 jaar is de muziek zelf onderdeel van het publieke domein en dus te gebruiken voor iedereen. De muziek zelf dus. Daarom kunnen labels als deze :

Horace Parlan - Seven Classic Albums CD Album - cduniverse.com

Dus alle muziek vrij gebruiken. Zo zijn er talloze labels die allerlei verzamelaars maken met enorm veel muziek. Lees dit nog maar even:

List of countries' copyright lengths - Wikipedia, the free encyclopedia - en.m.wikipedia.org

Dat is slechts de halve waarheid: in de US is onder invloed van de Disney-lobby is copyright vrij recent omhooggeschroefd naar 70 jaar (na de dood van de auteur/rechthebbende), in het geval van Davis 28 september 2061. Voor Parker gold nog de termijn van 50 jaar.

Zoals Ziegler opmerkt zal het dan vermoedelijk wel gaan om materiaal van andere herkomst, waarvan er - tot grote ergernis van Miles - legio in omloop waren.

50 jaar na iemands dood inderdaad (of 70). De opnames die we hier bedoelen zijn onduidelijke opnames. Geen idee wie daarvan de rechten bezit, maar het zijn kennelijk niet de erven van Miles.

Oké jullie hebben denk ik inderdaad gelijk. Blijft mij wel een raadsel hoe labels, zoals bijvoorbeeld ook quadromania zo veel copyrightmuziek kunnen gebruiken en nog 4 cd's kunnen produceren voor 10 euro. Ik vind het geen fijne ontwikkeling in ieder geval.

Ik ken die Horace niet, maar wellicht had hij één en ander slecht geregeld? Geen idee.
Ik ken niet één voorbeeld van een opname die zo maar door iemand anders kon worden uitgegeven. Het gaat altijd om rommel en gerommel.

Heel vaak ontbreken bij die goedkope cd's ook allerlei metadata: datum, samenstelling band, plaats van opname etc.

Ik zie het als een soort van "don't ask me questions and I tell you no lies" release - afgezien van de muziek (en de kwaliteit kan je zelf horen en beoordelen - feit blijft dat winkels zulke inferieure releases blijven verkopen) mis je gewoon context.

Nee het is niet alleen meneer Parlan. Bekijk alle uitgaves maar eens:

http://www.cduniverse.com/search/xx/music/label/Real+Gone+Jazz/a/Real+Gone+Jazz

Zoals ik zei was het ook met iedereen in de jaren '30 en '40. Er zijn ook al hele goedkope uitgaves van Blue Train. Lijkt me toch niet dat iedereen zn rechten slecht geregeld had.

@Mjuman
Je haalt de woorden uit m'n mond

Misschien zijn het gewoon legale uitgaves. Ik kan me zo voorstellen dat de muziek van die oude jazzers niet over de toonbank vliegt. Misschien proberen ze op deze manier nog wat te verdienen?

Deze discussie gemist, maar voor de duidelijkheid het gaat om:
- The Theme
- Walkin' With Miles
- Porgy & Bess
- Miles of Davis
- I Could Write a Book
- Flamenco Sketch
- The Cool Miles
The Miles Davis Quintet - At Newport
The Miles Davis Quintet - Live! With John Coltrane
Modern Jazz Giants/ Miles Davis - The Modern Jazz Giants

Jaartallen heb ik nu niet paraat maar staan wel op de hoesjes. Periode van ongeveer 1948 - 1968 denk ik. De uitgaves zijn duidelijk verbonden aan de FRS, die had toen veel van dit soort uitgaves van allerlei jazz giganten. Toen lagen er allemaal boxen met 10 cd's voor een tientje.
heel erg off-topic dit

Enfin, het bekendste en door velen als beste jazzalbum gezien dus. Het was tijdens het nummer All Blues dat ik begon te glimlachen en dacht 'wat superstoergaaf ' Alle nummers komen over alsof het enorm doordacht en geniaal in elkaar gezet is. Des te knapper vind ik dat Kind of Blue min of meer bij elkaar geïmproviseerd is en geen ellenlange opnamesessies heeft gehad. Rond een heel fragmentarisch riedeltje wordt er op los gevarieerd door een sextet. Daarbij wordt er telkens ruimte geboden aan een instrument om even de aandacht tot zich toe te trekken en met dat riedeltje aan de haal te gaan.

Anyway, ik kan hier wel van genieten. De sfeer is relaxed, er wordt niet te moeilijk gedaan (zoals ik jazz soms vindt overkomen) en het klinkt bovendien best briljant . Ik vind het daarbij een plaat waarbij je gewoon puur enkel en alleen naar kunt luisteren zonder iets anders te doen en toch niet verveeld raakt. Je weet niet wat er muzikaal gebeurt en daarom blijf je maar geboeid luisteren.

"Kind of Blue" is de eerste jazzplaat die ik ooit luisterde. Ik denk dat dit voor velen geldt. Ik ben geen grote jazzkenner of uitgesproken liefhebber. Ik ben meer een bluesman, maar ik kan de invloeden van de jazz en de fusion van jazz en blues heel erg waarderen. Vandaar dat ik Jazz altijd interessant en intrigerend heb gevonden, en nog steeds vind. "Kind of Blue" is van een prachtige serene schoonheid. Men zegt dat de stukken middels improvisatie tot stand zijn gekomen, maar toch hoor ik een overkoepelende thematiek door de nummers heen. Het is repeterend thema dat ik in elke nummer terug hoor komen, net even iets anders, maar overduidelijk op elkaar aanvullend. Je zou de nummers ook als een muziekstuk kunnen beschouwen. Naast het fantastische trompetgeluid van Miles zelf, zijn ook de saxofoons een lust voor het oor. Mooie interactie tussen de alt- en tenorsax, al heb ik soms wat moeite om ze echt uit elkaar te halen. In mijn beleving is de tenorsax de lagere in toon, maar ik heb het idee dat die vlieger op "Kind of Blue" niet opgaat. Misschien juist daarom wel zo knap? Het pianowerk is net zo mooi als het trompetgeschal van Miles, en ook even belangrijk voor het totaalgeluid. De bas en drums zijn niet revolutionair, maar het is een prachtig fundament dat essentieel is voor het gevoel wat ik beleef aan "Kind of Blue". En met gevoel raak je de snaar van "Kind of Blue". Dit album moet je niet luisteren, maar beleven, ervaren en voelen. Ik kom altijd heerlijk tot rust als ik "Kind of Blue" opzet. Heerlijk om jezelf te verliezen in deze kalmerende, serene muzikale tripjes.

Ja, alt is hoger dan tenor. Als op de altsax de laagste noten gespeeld worden, kan de tenorsax hoger klinken.

Dit plaatje laat dat goed zien: Zangstem - Wikipedia - nl.wikipedia.org

Momenteel staat dit album in de spotlights in het 1001 albums topic.

Kwam dit berichtje van je tegen bij beluistering van Kind of Blue, toevallig gisteren hier Miles Davis - Kind of Davis (2007) mijn uitzoekwerk hierover gepost, doe er je voordeel mee...

Ik ben me langzaam wat meer in Jazz aan het verdiepen. Luisterde eerst alleen wat losse moderne Jazz. Nu ik de geschiedenis wat uit ga diepen, natuurlijk met deze klassieker begonnen. En ik kan nu ook zeggen dat dit album met recht tot de beste jazz-albums wordt gerekend.

Geen kenner van het genre. Maar ik vind dit een mooi album. Je leest overal dat het een klassieker is (in de jazz), maar om dat te kunnen beoordelen zou ik meer jazz moeten gaan luisteren en daar ligt niet mijn primaire interesse.

Prachtige Hi Res download binnen gekregen 24 bit - 192 kHz. Ondanks een remaster cd die ik in bezit heb is deze uitvoering van een andere orde. Perfecte kwaliteit. Mooie aanleiding op dit album weer eens met gespitste oren te beluisteren. Blijft een meesterwerk.

Eerste kennismaking met Miles Davis en wat een heerlijke muziek is dit. Ik zie dat hij heel veel albums heeft gemaakt. Zijn er meer van dit soort platen met zo'n heerlijk rustig tempo? Jazz hoeft voor mij niet te druk te zijn.

Dan kan ik je zijn "In a Silent Way" album aanraden.

Dank je voor de tip.

Musing Of Miles, Blue Moods, Round bout Midnight en nog veel en veel meer. Vooral de albums uit de jaren 50 zijn heel kalm van opzet maar tegelijkertijd uitdagend.

'Round About Midnight, zijn beste!

Je kan Chet Baker ook eens proberen, is wel ook vocaal. En als rustig het criterium is, zou je ook eens kunnen googlen naar cool jazz.

Dan is Birth of The Cool ook een aardige. A propos cool jazz kan je ook eens kijken naar een serie die 'cool jazz' heeft uitgebracht gericht op hedendaagse oren. Meen dat die re-birth (of new/nu) birth of the cool heette.

Ook op de cd's van DJ Maestro (Blue Note) zijn aardige dingen te vinden,

Somethin Else lijkt me ook een logische stap. Die is van Cannonball Adderley. Miles speelt daar ook op mee.

Als iedereen tips gaat geven: Eastern Sounds van Yusef Lateef is ultieme rustige, mooie, ontspannen jazz, ideaal voor bijvoorbeeld een zondagochtend.

Nou niet iedereen geeft tips hoor

Zondagochtend is voor klassiek Niels. Zondagmiddag is ideaal voor live jazz - Beauforthuis in Austerlitz, ca 30 min met de fiets van Utr

Maar ik was zo ontzettend blij dat ik eindelijk ook eens iets wist...

En dus ook een goede tip, mooie rustig ,maar ook afwisselend album.
Er zijn echter al voldoende zinnige tips voorbij gekomen, ik vond een aanvulling van mijzelf niets meer bijdragen.

Dank jullie wel. Zo kan ik weer even vooruit. Cannonball Adderley, Hank Mobley en Lee Morgan heb ik vandaag wat van beluisterd en dit blijft naar meer smaken. All that jazz.