Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Blue Note (bekend jazzlabel )heeft verzamelaars voor aantrekkelijke prijzen verder veel luisteren en zoeken..net zoals je in de hiphop wereld je plaatjes weet te vinden..Geef niet direct op, niet alle jazzalbums zijn zo toegankelijk als Kind of Blue.

Om het nog wat moeilijker te maken ..er is hier sprake van een trompet (Miles Davis) Tenor saxofoon (John Coltrane) en alt saxofoon (Julian "Cannonball'Adderley)

Dit is toch wel hét album dat alle genres overschrijdt qua luisteraars

Net mijn ochtend mee begonnen en prachtig! Ik heb wel nog 1 echt "probleem" met de tracks:
Ze klinken allemaal gewoon hetzelfde, natuurlijk zit er verschil in elke lied en dat hoor je natuurlijk wel maar elke track klinkt gewoon even géniaal. Iemand een oplossing voor me?
(waarschijnlijk moet ik het gewoon wat meer luisteren tot ik elke track echt ken en het verschil gewoon weet, bv. nu:
net gedaan en heb nog eventjes voor ik weg moet, welke track moet ik dan opleggen?)

De kortste.

Dit is toch een prachtig plaat. Jammer genoeg heb ik het laatste nr niet. Maar de rest is zo ontzettend mooi. Het piano werk is erg mooi.
Heb nog steeds een probleem met Jazz, ik heb altijd moeite om heel nr af te luisteren. Na een tijdje vind ik het een beetje teveel op elkaar lijken. Op dit album heb ik dat minder, vandaar dat ik dit ook zo een prachtig album vind. Ik zet dit album af en toe voordat ik ga slapen op. En dan ben ik helemaal in rust en dan klinkt dit echt meesterlijk. Midden op de dag kan ik dit niet beluisteren. Dat is best jammer. Ik moet dit album dus opzetten als ik in the mood ben. Dan klinkt dit zo mooi. Het zit tussen een 4* en 4,5*. Als ik het nu zou opzetten zou het 4* zijn. Maar als ik hem opzet als ik in the mood ben 4,5*. Dat schommelt dus erg. Maar ik ga toch voor een 4,5*.

En heb niet echt een favoriet, maar ga toch voor So What. Verder vind ik Blue in Green erg mooi.

ja eazy..dat is een verschil tussen jazz en pop/rock/etc Jazz is het beste live of als album te beluisteren.

neem het zoals het is, en probeer de muziekstructuur van een gemiddeld pop/rock liedje los te laten als je naar dit album luistert. Als je dat voor elkaar krijgt (en dat kan even duren) dan begrijp je waarom jazz liefhebbers ehh..jazz liefhebben.

Dat is ook de reden waarom jazz vaak als ontoegankelijk of als hobbyproject van de intellectuelen wordt gezien.

Allemaal gelul..een vrije geest is alles wat nodig is om van jazz te kunnen genieten.

Zo en nu ga ik stoppen met de wijsneus uithangen en een fijn motorhead plaatje opzetten

Jazz moet je leren luisteren...

(Zoals iemand ooit eens gezegd heeft hier op MuMu)

Onder het leren moet je jazz luisteren...

True.
Gisteren moest ik een Duits boek lezen (132 blz in 1 dag) en had toen ook Jazz opgezet.

ook ja, vooral charles mingus doet het altijd goed met leren

(zinloos bericht, maar moest het even melden)

Wat ook goed doet onder het leren is Norah Jones, voor mij dan.

Maar jah, laten we het maar over dit album hebben.

Viel mij ook al op. Misschien maakt Davis wel mainstream muziek of is deze plaat gewoon erg toegankelijk

ben me sinds kort aan het verdiepen in jazz-muziek en heb tot nu toe alleen deze mooie plaat van miles davis beluisterd, en die is me heel goed bevallen.wat een rustgevende muziek is het toch!
ik begrijp niet dat ik jaren dit genre heb genegeerd.zijn er nog jazz kenners die tips voor me hebben welke jazz-albums ik nog kan uitproberen?

http://www.musicmeter.nl/artist/31031

mischien is dit iets...

bedankt, maar een nederlandse jazz-plaat uit 2006?
ik hoopte eigenlijk op een lijst van oude jazz-klassiekers van wat bekende(re) en erkende jazz artiesten, dus niet recente albums.

De link naar de muziekbibliotheek is denk ik wel handig. Verder zul je zelf moeten zoeken en ondervinden. Kijk anders hier op deze site eens bij toplijsten jazz voor de grote knalllerrrrsss. Anders kan ik je de 'Penguin guide to jazz recordings' aanbevelen. Hierin staan 14000 jazzalbums die de moeite van het beluisteren waard zijn en die recent op cd zijn verschenen. (ook veel heruitgaves) Dus ...

Een eerlijk/duidelijk antwoord is eigenlijk niet geven. Je hebt alleen Kind of Blue gehoord en je wil nu even van de 'kenner' weten of er nog zo'n album is...Net zoiets als, Sgt Pepper horen , besluiten dat popmuziek wel leuk is, en met de vraag komen "noem me nog zoiets" Bovendien wat is een jazzkenner ?..Ik weet wat ik goed vind maar dat maakt me enkel een kenner van mijn smaak.

In de jazz draait het naar mijn idee vooral om de toon. De muzikant legt zijn persoonlijkheid in zijn spel. Oude maar ook nieuw jazz bestaat veelal uit improvisatie. dat maakt een jazzalbum dus een moment opname. en bevat daarmee dus een duidelijke emotie. Ga dus op zoek naar de artiest met voor jou de juiste emotie/toon, instrumentkeuze, stijl..In die volgorde.

Maar het beste advies is om bovenstaand verhaal te vergeten en lekker je eigen weg te bewandelen....Zoekt echt, en gij zult vinden !!

Edit : wat zou er mis zijn met een nederlandse jazzplaat uit 2006 ?

Precies, en al helemaal niets met die

Maar andere internationale standaardplaten die lekker ontspannen wegluisteren: probeer eens Giant Steps van Coltrane en Waltz for Debby van Bill Evans.

bedankt fredpit, ik heb op internet al naar een paar lijstes gekeken.het is inderdaad beter om het allemaal voor jezelf uit te zoeken.ik vroeg me alleen af of er in het genre jazz albums zijn uitgekomen die als mijlpalen of klassiekers beschouwd worden.maar als elk jazzalbum echt anders is is het wel moeilijk iemand de weg te wijzen, bovendien als je aan de "kenner'' zou vragen wat de mijlpalen zijn uit de popgeschiedenis zou je ook op dingen uitkomen die mischien niet je kopje thee zijn,muziek is persoonlijk dus je hebt een goed punt fredpit.en er zou waarschijnlijk niks mis zijn met een jazzplaat uit 2006 uit welk land dan ook, alleen ik dacht ik hou over het algemeen gewoon het meest van oude muziek dus ik dacht laat me maar de nieuwe dingen mijden, dit is duidelijk een verkeerde instelling.maar ik weet al wat ik ga doen, ik ga sowieso meer van miles davis luisteren, en giant steps ook, want ik had daar meer van gehoord, en ook a love supreme, ik heb begrepen dat die ook goed is.dus dank heren!
mischien komt het wel goed met mij en de jazz, hopelijk.

Het Blue Note label heeft in de jaren 50/60 veel toegankelijke en prima jazzalbums uitgebracht vooral voor het wat ruigere swingende werk moet je hier zijn. Impuls is ook een label met klassiekers. Wel weer wat expirimenteler als Blue Note. Kijk op deze site eens deze platenlabels en lees wat bijvoorbeeld Allmusic over de albums te melden heeft. Als je toch een publieksopinie wil hebben kun je wat jazz betreft beter op RYM kijken. Daar zit duidelijk meer jazzpubliek als op mume.

Daarna natuurlijk wel weer op mume stemmen en je mening laten weten...

A Love Supreme kun je blindelings aanschaffen..vroeg of laat zal dat album (als je een beetje open staat voor anders als gewoon) je als een mokerslag weten te treffen. Op het eerder genoemde RYM staat dit album op nr 1 alltime..Is echter NIET zo toegankelijk als dit Kind of Blue en zal ook zeker niet door iedereen begrepen worden.

veel plezier en vooral genieten

nogmaals bedankt.
ik zal zeker genieten.

Een plaat die voor velen een van de eerste echte jazzplaten zijn die ze gehoord hebben.

Erg herluisterbaar, goed te volgen door de duidelijke structuur, 'klassieke' harmonie. De cool-aanpak maakt het ook niet al te extatisch en heeft toch veel te vertellen

Wat voor veel popluisteraars even wennen zal zijn zijn de lange melodische solo's. Omdat er geen boem-tak ritme is -in die zin lijkt veel popmuziek van nu erg op vooroorlogse swingjazz- is er veel ruimte om met die lange lijnen een coherente solo te spelen, ook zonder veel akkoordwisselingen (so what).

toch is het geen easylistening en er doorheenpraten wordt moeilijker door de intensiteit van de muziek. Een goed teken.

Een klassiek album waar iedereen eens echt naar zou moeten luisteren (en nog eens en nog eens) tot je de solo's kan meeneurieen.

Voor de beginners: jazz is levende muziek, men gaat aan de slag. Probeer in de gaten te krijgen hoe dat gaat en hoe intens de samenwerking is. Je zult ook merken dat men steeds andere manieren zoekt om de intensiteit te vergroten. Vergelijk deze plaat maar eens met late Coltrane opnamen.

Er zit wel een risico aan vast; misschien dat je na een tijdje veel popmuziek saai gaat vinden omdat er te weinig in gedaan wordt en het te bedacht klinkt.

Als je orienterend bent op het gebied van jazz dan is dit inderdaad een aanrader. Als je van jazz houdt en deze schijf nog niet in je bezit hebt moet je je ten eerste schamen en ten tweede zo snel mogelijk zorgen dat je 'm krijgt.

Het mooiste is en blijft dat de nadruk ligt op de melodieen en harmonie tussen de blazers/piano/ritmesectie. Er wordt dus niet vliegensvlug gespeeld of gemikt op virtuositeit!

Vooral het sluipende "All Blues" blijf ik fantastisch vinden! Een paar simpele akkoorden, een subtiel ritme (bijna een wals) en vervolgens een minuut of 11 subtiel blaas- en toetsenwerk. De saxofonen spelen fluisterzacht en Miles speelt vooral in de laatste minuut subtieler dan ooit!

Een kenner aan het woord, maar gelijk heeft ie!
Dit is een juweeltje dat zich onder alle omstandigheden laat consumeren!
Prima schijf is dit
5 sterrenplaat zondermeer!

Net Blue in Green opgezet en wow, wat klinkt dat toch fantastisch!

John Coltrane en Julian "Cannonball" Adderley doen hier mee als "hulpjes", dit was mijn eerste Jazz-Cd ooit, nog lang voor ik wist wie die 2 andere waren Dit is en blijft een meesterwerk, mijn 4,5* blijft mooi staan, maar ik denk dat ik Bitches Brew toch beter vindt dan deze.

Het valt me nu pas op hoeveel So What en Freddie Freeloader op elkaar lijken. Alleen So What is net wat rustiger. Dat ik het nu pas hoor..

Een goed album! Deze man kan geweldig op dat instrument spelen! Heel mooi! Jazz uit de jaren 50, ik wist niet dat het zo geweldig kon zijn! Mooie sounds. Het klinkt echt zo vrij! ik geef het een 4*

Wat een geweldig album is dit

Na een week werken dit album opzetten en je komt helemaal tot rust

5 sterren en niet anders

Ook voor mij de eerste jazzplaat die ik hoorde. Ik zal nooit een echte jazzliefhebber worden (heb wel enkele dingen), maar Kind Of Blue zal ik altijd blijven koesteren. Zelfs als ik hem een tijdlang niet meer beluister merk ik dat ik nog steeds alle melodieën en solo's vlotjes kan meefluiten. Op het eerste gehoor klonk het mij wat flauw, maar even later gaan de mooie melodieën zich in je hersenpan nestelen om er nooit meer te verdwijnen.

ik weet niet zo goed wat volgens jou de overeenkomsten zijn? totaal verschillende nummers.