Miles Davis - Kind of Blue (1959)

Inderdaad.

Freddie Freeloader vind ik een heel stuk 'traditioneler'qua opbouw; lekker blues-achtig. "So What" is origineler.

En om het dan nog wat pijnlijker te maken zou je nog kunnen melden dat de geweldige inbreng van Bill Evans op dit album (en zeker op So What) totaal ontbreekt op Freddie Freeloader...

Maar goed....'ergens' lijkt het wel op elkaar.

Edit ; Het is bij de liefhebbers toch wel bekend dat Columbia CK64935 de ultieme uitgave van dit album is ? (je hebt hem al voor 10 euro)
Ik heb hem zowel op lp als deze 20 bit cd uitgave en mijn voorkeur gaat hier nu eens naar de cd.

jep, die heb ik ook thuis

dat is de enige cd uitgave toch die op de juiste track snelheid is uitgebracht? (zoiets staat mij bij)

Het 'vervelende' is dat ik als ik in een discussie over dit album verzeild raak binnen 24 uur moet luisteren naar het magistrale "All Blues"! Ik beschouw deze track als het summum van jazz; melodisch, subtiel, brutaal (de laatste trompetsolootjes in de 'uitloop' van de track kan ik niet anders betitelen; gewoon maar drie nootjes vijftien keer herhalen; het zou niet moeten mogen!).
en (vooral) erg muzikaal!

Ik heb deze Cd gisteren nog eens geluistert en origineel aangekocht Blijft een wondermooie plaat maar ik ken nu al 3 Jazz-Cd's die ik persoonlijk beter vind dan deze. Bitches Brew, A Love Supreme en Somethin' Else, niet dat ik deze Cd slecht vindt of wat dan ook, dit behoort tot mijn top10-favoriete Jazz-Cd's en dat zal wel zo blijven heb ik het gevoel, maar beste Jazz-Cd of één van de 3 beste ooit vind ik het (nog) niet zeg maar. Dat deze Cd legendarisch is daar stem ik mee in, 3 ware legendes die de handen in elkaar sloegen, So What en All Blues zijn top, deze Cd is muziekaal geniaal door z'n eenvoud en natuurlijk door de geweldige sfeer (naar mijn mening), Coltrane en Julian spelen geweldig mee alhoewel ik toch moet toegeven dat ik Miles Davis hier toch een stuk beter vind dan die 2. 4,5* (dat miss ooit 5* zal worden). Ik weet nog dat dit gewoon mijn eerste Jazz-Cd ooit was en die eerste fantastische luisterbeurt zal me altijd bijblijven, geweldige rustige Jazz

Probeer ook eens Miles in the Sky, jawel, ook van Miles Davis natuurlijk!

of the black saint and the sinner lady van mingus (het beste jazz album dat ik ooit gehoort heb)

Die is wel totaal anders dan Kind of Blue. Ikzelf vind dat album (The Black Saint...) een klein, klein, heel klein beetje irritant.

Grappig commentaar..."irritant" is de grootste reden om een bepaalde cd nooit meer te beluisteren...Kind of Blue is precies het toonbeeld van een on-irritant album; elk solootje of thema zit op z'n plek, geen onnodig spierballenvertoon (wat knap is met twee saxofonisten in de studio), geen virtuoos geneuzel!

Even voor de duidelijkheid, ik had het over dat album van Charles Mingus. En die vind ik maar een klein beetje irritant, door een bepaalde instrument dat daar wordt gebruikt. Kind of Blue vind ik werkelijk geniaal.

En..best leuk om te zien dat je Esbjörn Svensson Trio in je top10 hebt

Wist ik, ik had in m'n respons helderder kunnen zijn.
natuurlijk staat EST in m'n top-10! Briljante muziek!

Eindelijk deze klassieker kunne beluisteren. GENIAAL!!! Alsof er een engeltje in je oor fluistert. Ik ben nog niet echt bekend met Davis. Kan iemand me tippen wat ik nu moet aanschaffen?

dat ligt er een beetje aan wat je wilt: meer uit dezelfde periode of iets geheel anders?
persoonlijk vind ik Davis op zijn sterkst eind jaren 50 en de jaren 60. ik zou in die periode zoeken. Porgy & Bess, ESP, Nefertiti en Sorcerer zijn een paar van mijn favourieten.

Bitches Brew (2 cd's) is ook en goede maar ook een heel belangrijke plaat: Jazz meets Rock

Maar ja, een album als Bitches Brew lijkt natuurlijk voor geen meter op zoiets als dit.

sorry...maar dan heb je Miles Davis niet begrepen en vind alleen dat eene album leuk en dat andere iets minder.leuk.

Ik zeg niet dat de ene beter is dan de ander, maar dat ze niet echt vergelijkbaar zijn als je ze aan iemand aanraadt.

Heeft weinig met begrijpen te maken.

dan kwam het bij mij anders over maar nu is het okay

THX Nicci heb inmiddels Porgy & Bess aangeschaft en kan hier wel even mee vooruit.

De alternatieven die Nicci opsomt zijn uitstekend. Daarnaast zijn ook de albums Relaxin', Cookin', Smokin' en Steamin' een goed alternatief. Maar een absolute tip is ook Shelly Manne & his men. Een quintet dat ik op MM nog niet ben tegen gekomen. Met name Shelly Manne & his Men - "At the Blackhawk" vol. 1 t/m5. Clubjazz pur sang.
In Nederland moeilijk te krijgen maar bij cd universe.com nog altijd verkrijgbaar. Doe er je voordeel mee.

Op naar de 5* mensen! Pracht van een plaat, ongelooflijk hoe deze Cd gegroeid is de laatste tijd, Bitches Brew of Kind of Blue? Ik ga voor nu voor deze Ik vind de klassieke Jazz-sound toch een stuk interessanter en gewoon geniaal. 3 van me favo Jazz-artiesten ooit sloegen hier de handen in elkaar en leverden genialiteit! So What is en blijft m'n favo Miles-track vanaf nu, John Coltrane en Cannonball Adderley komen ook erg goed in die track maar Miles vind ik daar toch veruit het best, eigenlijk over heel deze Cd, ik heb er op gelet over wie me het meeste beviel en Miles bij nader inzien, ik zit toch nog met 2 kleine problemen in verband met deze Cd:
1. Ik kan John Coltrane en Cannonball Adderley soms niet van elkaar onderscheiden.
2. All Blues: wanneer begint Miles? Ik weet niet waarom maar daar kan ik hem niet bepaald onderscheiden.

Deze Cd bevat gewoon een geweldige rustige sfeer die perfect is voor s'avonds (maar eigenlijk ook op gelijk welk moment van de dag), So What is gewoon top top top! Een van m'n 3 favo Jazz-tracks ooit, alles klopt aan die track, Freddie Freeloader is dat wat krachtiger en levendiger en zorgt voor variatie, van die track hou ik pas echt! Blue In Green is gewoon zo lekker rustig, ook leuk dat die track het korts is, zo verveelt die niet . All Blues is samen met So What m'n favoriet op deze Cd, alleen weet ik daar niet Miles te onderscheiden van de rest vreemd genoeg terwijl me dat op de andere liedjes wel gewoon lukt; Flamenco Sketches is net zoals Blue In Green qua rustigheid gewoon heerlijk, wel m'n minste favoriet hier maar blijft erg goed .

Kan zijn dat ik Bitches Brew miss weer beter ga vinden, maar voor nu is het Kind of Blue met 5* en #4 in m'n top10 .

Ik vind Blue In Green juist fantastisch, het pianospel van Bill Evans is daar echt fenomenaal.

1. Ik vind het hier ook best lastig om ze uit elkaar te houden, maar Coltrane klinkt net wat dieper dan Adderley. Trane bespeelt dan ook een tenorsax en Adderley een alt en die twee saxen hebben volgens mij een aardige overlap qua bereik, alleen klinkt een alt wat scheller.
Gewoon veel naar Coltrane en Adderley opnames van rond die tijd luisteren zou ik zeggen, dan moet je ze op een gegeven moment ook qua speelstijl uit elkaar kunnen houden.

Je had waarschijnlijk al wel gemerkt dat ze op deze plaat steeds afwisselend op het linker en rechter stereokanaal zitten. Dat maakt het dus lekker makkelijk om onderscheid te maken.
Coltrane zit bij de eerste 3 tracks op het links en Adderley op rechts (bij de eerste 2 tracks); dus eerst Trane, dan Cannonball.
Op track 4 en 5 is het precies andersom: Coltrane rechts en Adderley links.
Dus in "All Blues" eerst Cannonball dan Trane en in "Flamenco Sketches" eerst Trane en dan Cannonball

2. Hoe bedoel je? Een alt en tenorsax uit elkaar houden is lastig voor een beginnend luisteraar (hoor ik zelf ook nog steeds bij), maar een trompet klinkt toch wel heel anders.

Ja ik weet dus niet welke stukken Miles doet in All Blues, kan iemand zeggen wanneer hij begint en eindigt aub?

Ik begrijp het nog steeds niet. Miles doet gewoon de stukken op trompet en er zit toch echt maar één trompettist in het ensemble. Heb je dit op LP/CD of zit je naar een brak mp3'tje te luisteren?

Dat eazyfan zo begaan is met dit album (maar ook andere jazz) vind ik eigenlijk heel opvallend en vooral leuk. Niet bepaald het soort muziek waar je als eerste aan denkt bij die leeftijd. Mijn vraag is dan ook hoe je er bij bent gekomen om dit (maar ook die andere albums) te gaan beluisteren. Wat is de aanzet geweest?
Geweldig hoor

het is ook betrekkelijk simpel. in all blues wordt de kadans ingezet door de saxen. op 21 a 22 seconden zet Miles met de trompet de melodie in . . . .

...en hoe!
Ik vind dat het hoogtepunt van dit album; de twee saxen, de drummer brusht er een soort walsje onder, een schommelende baslijn, Bill Evans zorgt voor een decor van klanken voor de achtergrond....en Miles zet er een paar nootjes bovenop...

heel mooi dit.....
vooral tijdens.....