Queen - Innuendo (1991)

Lees mijn commentaar hierboven maar eens...

Helemaal mee eens, dit is een fantastische nieuwe uitgave die werkelijk mooier klinkt dan ooit!

Waarom kocht je dan een ceedeetje, en niet een mooi kloek vinylalbum: omwege die mooie, grote, hoes.

Mooi verhaal verder, je kunt een binding hebben met een album ook al is het niet 'beste' album, en dan waardeer je hoog.

Tja. Het was 1992 toen ik het kocht. Dat was de tijd van de cd's. Ik had niet eens een platenspeler toen. In mijn herinnering waren er destijds nauwelijks platen te krijgen in the Music Store, waar ik destijds mijn eerste cd's noodgedwongen kocht. Uiteraard komt de hoes eigenlijk nog beter tot zijn recht met vinyl.

Vrij snel na the Miracle kwam Innuendo uit. Toen het titelnummer op single verscheen wist ik niet wat ik hoorde. Dit was geen muziek meer, dit was buitenaards! Wat een knap nummer. Vol verwachting heb ik op het album gewacht. De geruchten stroom over Freddie ging steeds harder lopen, en ik herinner me dat ik in Praag was, en iemand van de klas een roddelblad bij zich had, waarin stond dat hij Aids zou hebben. De foto erbij liet wel een heel dunne Freddie zien, maar ik was zo boos dat ze die man niet met rust lieten, en ontkende dat hij dodelijk ziek zou zijn. Als je hoorde hoe goed hij klonk op Innuendo was dat toch niet logisch?
Helaas was de dag dat ik terug kwam van Praag, ook de dag dat hij dan toch wereldkundig maakte dat ie werkelijk Aids had. De dag erna was 't al gebeurd. Erg knap hoe hij dit tot op de laatste dag heeft stil kunnen houden, en de bladen alleen maar hebben kunnen gissen. Deze plaat herinnert aan die tijd, en als ik zijn stem dan weer hoor in die mooie nummers, kan ik alleen maar concluderen, Freddie Mercury and Queen, ít's a miracle.

1.Innuendo (6:31)
De drums voorspellen een spannend nummer. Dit blijkt geen leugen want het vervolg is net zo spannend. Mercury's fantastische stemgeluid neemt me mee in een nummer wat me vast grijpt bij de strot, en nooit meer los laat. Het houdt nu al 24 jaar stevig vast, en ik vind het niet erg! Dit nummer vind ik echt nooit vervelend om te horen, en het wordt eigenlijk alleen maar mooier. Wat een geweldenaars waren de mannen toch. In de mooie solo halverwege gad May wat hulp nodig, maar wat een knap staaltje werk zeg. Wat een opener voor een album!

2.I'm Going Slightly Mad (4:22)
Een wat jolig nummer, wat gecombineerd ging met een net zo vrolijke clip. Achteraf natuurlijk een camouflage manier om Freddie's ziekte te verbergen. De titel duidt naar mijn idee op het ziektebeeld van Mercury. Dat idee maakt het dan weer minder "jolig" dan het lijkt. Het is geen hoogvlieger qua song, maar wel een heerlijke mee zinger.

3.Headlong (4:38)
Queen kan rocken, en dat laten zie hier horen. Een nummer wat mooi past bij Freddie, en gelukkig besloot May dat ook. Hij schreef het nummer, en song de demo in (zoals te horen is op de ltd edition) maar dat ontbeert de power die Freddie er wel aan kon geven. Het nummer werd opmerkelijk genoeg ook gekozen als single. Dat heeft me altijd wat verbaasd omdat ik dit niet echt een top 40 achtig nummer vind. Het heeft ook niet echt veel gedaan. De clip laat een vrolijke band in de studio zien, en er lijkt niks aan de hand. Fijne track!

4.These Are the Days of Our Lives (4:15)
ik heb de nieuwe LP uitgave, en deze track is daarop de vinden als 4e track. Dat wijkt dus wat af van de originele cd / lp. Een bijdrage van Taylor, maar op het lijf geschreven voor Mercury. Het leek dan ook van zijn hand te komen. Terugkijken op het mooie leven, vertellen dat hij van je houdt. Wees niet verdrietig, maar vier de herinnering. Hoe simpel het nummer ook mag zijn, dit gaat door merg en been. De video clip doet daar een flinke scheut bij. Freddie kan niet meer verhullen dat hij ziek is. (de single en clip kwamen volgens mij uit na zijn dood) maar het doet vooral zeer om zo'n krachtige kerel te zien in deze staat. Zijn bewegingen zijn nog als voorheen, maar zijn lichaam laat een zeer breekbaar en ziek persoon zijn. Het is bijna pijnlijk, maar ook weer heel mooi dat hij het met "ons" wilde delen. De kleuren beelden die vele jaren later naar buiten komen zijn alleen maar pijnlijker.
Het nummer wordt erg mooi gebracht door Mercury, en zal altijd speciaal blijven, maar het beeld van een zieke Freddie blijft mee lopen...

5.Don't Try So Hard (3:38)
Wat een mooi intro. De stem van Freddie brengt me meteen in vervoering. Dit wordt alleen maar meer bij de enorm mooie hoge uithalen in het refrein. Wat is het toch eeuwig zonde dat dit nooit meer te horen is op nieuwe muziek. Dit nummer behoort ook tot één van mijn favoriete Queen tracks. Wat een ontzettend pareltje is dit toch. Freddie in topvorm!

6.Ride the Wild Wind (4:42)
Een Taylor nummer. Dat is meteen duidelijk te horen. Een ritme als in Breakthru. Het is wel een zeer aangename rit moet ik zeggen. May zijn gitaar loopt mooi mee gedurende het hele nummer. Absoluut een heerlijk nummer.

7.All God's People (4:21)
Wat begon als een nummer voor zijn Barca project, eindigde als een Queen nummer. En gelukkig maar, want het past mooi op deze plaat. Weer laat Mercury horen waar hij vocaal toe in staat was. Wat een baas was het toch. Het rock 'n roll achtige deel halverwege vind ik een wat onprettige onderbreking, maar de rest van het nummer hoor ik erg graag!

8.I Can't Live with You (4:33)
Origineel het 4e nummer van de plaat, maar op deze uitgave dus gewisseld. De reden ken ik niet, maar zal te maken hebben met speelduur per kant, en behoudt van geluidskwaliteit gok ik.
Een nummer wat May op de korrel had voor zijn solo project, maar ook een Queen einde kreeg. Deze nodigt me weer uit tot lekker hard meezingen. De vuist gaat automatisch weer gebald de lucht in, en de Mercury houding wordt regelmatig aangenomen. Ik kan en wil er niet tegen vechten. Dit nummer maakt het dat het moet!

9.Delilah (3:35)
Net als op Queen - The Miracle (1989) een ode aan zijn kat. Het is een lief liedje, wat niet heel erg bijzonder is, maar door de tekst wel erg grappig wordt gemaakt. Freddie hield van zijn huisdieren, en dat mocht de hele wereld weten. Het schijnt op Mercury's verzoek geweest te zijn dat dit nummer op het album terecht kwam. En een man die stervende is, ga je niet weigeren. Ik ben blij dat het mocht, want het laat de luchtige humor van Freddie goed zien. Muzikaal is het wel het zwakste nummer van de plaat, op de gave solo van May na.

10.The Hitman (4:56)
Waar ik met headlong al hoorde dat Queen nog kon rocken, wordt dat nog bevestigd met the Hitman. Vanaf noot één ramt het nummer de huiskamer binnen. Dat is lekker zeg! Het volume gaat echt niet zachter, het moet juist harder! Rammen met die hap! En wat zingt Mercury weer geniaal! Wat is dit genieten!

11.Bijou (3:36)
Tekstueel gezien een zeer kort nummer, maar met een prachtige tekst. Bloedstollend mooi gezongen door Mercury, en de gitaar van May is om je vingers bij af te likken. Wat een enorm mooi stukje muziek is dit.

12.The Show Must Go On (4:32)
De definitieve zwanenzang van de band in deze samenstelling, en van Freddie. De tekst grijpt me weer bij de strot. Het leven gaat door, en de show dus ook. Zeer emotioneel beladen tekst, en duidelijk een afscheid naar de wereld van Freddie. Waar Was it all worth it ook al naar neigde, maar nog een enigszins positieve insteek had, is in dit nummer alle hoop verloren. De tijd dringt, het afscheid nadert.
Inside my heart is breaking
My make-up may be flaking
But my smile still stays on
Bijna 25 jaar na zijn dood doet me dit nog steeds iets. Knap hoe de man met zijn naderende einde om leek te gaan, en hoe graag hij zijn "fans" nog wilde pleasen met mooi materiaal. De tekst werd door Mercury en May geschreven. Waar Mercury vooral het thema bepaalde heeft May dit erg mooi en goed omgezet in een tekst. Ook voor hen zal het zwaar geweest zijn. Dit nummer is absoluut het beste afscheid wat de band kon hebben. Helaas hebben Taylor en May de titel iets te letterlijk genomen bleek later.

Het is altijd een soort teleurstelling als deze plaat is afgelopen. Ik loop er zo doorheen, en het vliegt werkelijk voorbij. Erg knappe plaat. Net als the Miracle wel extra beladen door Freddie's ziekte, maar ook zonder dat idee zou het een goede plaat zijn. Als je op deze manier je afscheid kan inzetten, ben je een hele grote.
De tijd vliegt, bijna 25 jaar alweer... het lijkt wel gisteren.

Naar aanleiding van de inleiding van Lennon in zijn albumrecensie de wikipagina over Freddy Mercury er nog maar eens bij gepakt. Dat is waar ook, hij kondigde voor het eerst officieel het lijden aan aids aan en binnen 24 uur stierf ie.
Indrukwekkend wat er allemaal over te lezen staat. En dan dat akelige stalken en speculeren door de Britse boulevardpers.
Innuendo gaat hier op de draaitafel.

Mooie review lennon ( ook bij The Miracle trouwens.)

Uit je passievolle verhaal is het duidelijk dat je oprecht het laatste werk het hoogst waardeerd.
Ik zie het anders , maar dat is niet belangrijk.
Jou emotie en beleving doen er toe.

Mooie review, Lennon! Ik krijg er een beetje kippenvel van zelfs...

Petje af voor al je besprekingen van de Queen albums Lennon, altijd mooi geschreven en met een persoonlijke touch. Kan me volledig vinden in je recensie over Innuendo. Had overigens niet in de gaten dat zoveel mensen Don't Try So Hard zo hoog waarderen. Dacht dat ik een van de weinigen was die daar een geel sterretje bij had staan. Gelukkig niet dus.

Innuendo: de plaat met de zieke Mercury. Het is echter fenomenaal wat hij ondanks zijn ziekte weet te presteren. Deze plaat komt op mij over alsof Freddie nog 1 keer wil laten zien wat hij allemaal in zijn mars heeft.
Ride The Wild Wind en Delilah zijn voor mij de enige mindere nummers. Voor de rest schieten we van het ene naar het andere hoogtepunt.
Het gevarieerde Innuendo met de lekkere bijdrage van Steve Howe. De ijzingwekkende vocalen op Don't Try So Hard en All God's People. Lekker knallen met Headlong, I Can't Live With You en The Hitman. Tenslotte afsluiten met de boodschap die Freddie echt geleefd heeft: The Show Must Go On.

Dit album is voor mij echt van een kwaliteit die Queen sinds A Day At The Races niet meer gehaald had. Jammer dat Freddie tijdens zijn carrière niet heel zuinig op zijn stem was, want deze plaat laat absoluut horen hoe goed Freddie was.
Queen zonder Freddie heeft mij nooit echt kunnen boeien, maar met Freddie is het zonder twijfel één van de beste bands uit de rockgeschiedenis.

Mooie recensie Lennon! Ondanks dat ik de eerste platen mooier vind, heb ik nu wel weer Innuendo opgezet. Ongenaakbaar!!

Kippenvel! dit album,
En Queen was niet meer.

persoonlijk van 1971-1977 hun beste periode

Heb ze live zien spelen in '82 '84 '86 in leiden .

Hot space :bagger album en gauw vergeten

FREDDIE beste frontman ooit .

De openingstrack 'Innuendo' is fantastisch, en ook 'Don't try so hard' en 'These are the days of our lives' zijn zeer mooie nummers. Daarnaast vind ik ook 'Headlong' en 'The Show must go on' goede nummers, maar enkele nummers (zoals 'All God's people' en 'The Hitman') klinken toch bombastisch voor mij. Bovendien haalt dit album het niet in vergelijking met 'A Night at the opera' uit 1975.
Wel is 'Innuendo' een album die geschiedenis heeft geschreven. In het jaar van verschijnen van dit album 'Innuendo' 1991, stierf Freddie Mercury op 24 november aan de gevolgen van de ziekte AIDS, wat hij pas in de voorlaatste dag van zijn leven aan de pers bekend maakte. Mede daardoor is dit nog steeds een zeer populair album.

Verder wil ik zeggen dat lennon in het najaar van 2015 een prachtige recensie bij het topic van dit album heeft geplaatst. Heel mooi geschreven.

Wat een lage waardering voor dit album dat voor mij het beste van Queen is. Op een maandagochtend in de bus naar Assen luisterde ik naar dit album via mijn Sony walkman. Kameraad komt naast me zitten en vertelde me dat net op het nieuws was verteld dat Freddy dood was. Ben gewoon door blijven luisteren en het nieuws op me in laten werken. Een traan heb ik weggeslikt terwijl ik me probeerde goed te houden.
Hij was toch alleen maar ziek................

Innuendo steekt wat mij betreft echt Bohemian Rhapsody naar de kroon omdat het muzikaal veel beter is. Als May al niet meer kan en hulp inroept dan moet er al iets echt interessants aan het gebeuren zijn. De opening is Majestueus van aard of misschien wel gewoon koninklijk. Rest van het album wordt gedragen door allerlei stijlen en vormen met een grote spreiding van individuele acties van de groepsleden. Alleen John Deacon deed minder mee en dat is jammer.

De titeltrack is in den geest van Led Zeppelin.
En dan met name Kashmir, maar wel Queen op haar best inderdaad.
Robert Plant zong het ook op de Freddie Mercury Tribute, en zo was de cirkel rond.

Voor mij lang geen 5 sterren album overigens.

Innuendo heeft naar mijn mening nergens de muzikale complexiteit en perfectie van Bohemian Rhapsody. Ik vind het nummer nogal gemaakt episch overkomen en die rommelige overgang van het solostuk naar het laatste refrein is gewoon te geforceerd. Dat hadden ze in hun goede jaren beter opgelost.

De laatste Queen cd die werd uitgebracht terwijl Freddie Mercury nog in leven was. Net als 'The Miracle' vind ik dit na 25 jaar nog altijd een prima plaat, en een die terug doet denken aan de jaren zeventig met z'n verschillende stijlen. Alleen 'Innuendo', de titeltrack, herbergt al meerdere stijlen in zich. Daarnaast is 'I'm going slightly mad' een heel ander nummer dan bijvoorbeeld 'The Hitman'. Als rocker vind ik vooral 'The Hitman' en 'Headlong' geweldig maar een nummer als 'Don't try so hard' is ontroerend. 'All god's people' en 'Delilah' hadden voor mij niet gehoeven maar verder vind ik dit een sterk album.

Geweldige plaat met voor mij één van de meest emotionele nummers die Queen gemaakt heeft, These are the days of our lives. Als iemand die vaak kan terugdenken aan de mooie jeugd en leven dat ik tot nu toe gehad heb, zou dit mijn soundtrack kunnen zijn. Naast de albums uit de jaren 70 verdient dit album alle aandacht, mooie zwanenzang..........

Blijf toch vinden dat er meer had ingezeten.
Queen is in vorm, zeker wel, maar wat jammer van de zwakke broeders, die toch net het niveau naar beneden halen.
Ik denk wel dat er sprake is geweest van een samengebalde vuist en met de wetenschap dat Freddie spoedig zou overlijden, alles uit de kan is gehaald.
Maar Queen was inmiddels een andere band dan in hun artistieke hoogtijdagen ( 70's.)
Toch een paar memorabele songs hier gelukkig.

bikkel2: Mij lijkt dit Queen net op een artistiek hoogtepunt. De jaren zeventig platen zijn fijn, natuurlijk, maar deze is zowel tijdlozer als meer gevarieerd dan het meeste materiaal van toen, vind ik.

Op een bepaalde manier zou je zelfs kunnen stellen dat er in die jaren sowieso een groot aanbod was aan de sound van Queen II, Sheer Heart Attack, A Day at the Races, en dergelijke; waar er niet al te veel plaatjes als deze waren begin jaren '90. Natuurlijk, het moet ook gezegd, waren er in de 70s weinig in staat met die sound even efficiënt en geliefd om te gaan als Queen, een even geoliede beest te worden, maar ik blijf deze hoger inschatten dan het meeste van hun werk. De A Night at the Opera van de jaren '90, op vele vlakken, maar dan bij vlagen zelfs beter, door minder gedateerde glam (en de fenomenale opener en afsluiter).

Grappig te constateren dat jij er ook een 3,5 aan toe kent Yann Samsa.
Dat is mijn beleving geen cijfer voor een artistiek hoogtepunt, maar wellicht heb jij daar een andere redenering voor.
Natuurlijk is qua sound en produktie meer eigentijds, maar dat is logisch.
Er zijn songs op deze plaat die zeker tot hun beste gerekend kunnen worden.
Maar er blijft jammerlijk iets te veel achter.
Innuendo was in ieder geval weer een goede stap voorwaarts, maar ook weer niet zo uniek als velen het schetsen.

Wel, enerzijds hoeft "artistiek hoogtepunt" niet perse veel te zeggen over hoe goed ik de plaat persoonlijk vind, maar is het eerder een vergelijking met hun ander werk. Queen hernieuwde zich met deze plaat, was fris en avontuurlijk, en gebruikte wat hen sterk maakte op een overtuigende manier.

Anderzijds denk ik dat jij in het algemeen gewoon meer fan bent van de band (ik zie dat je meerdere platen de volle vijf hebt gegeven), wat kan verklaren dat ik een 3.5 geef voor wat ik zie als hun betere werk, waar jij een 3.5 heeft voor wat jij ziet als middenmoot. Daarom dat ik ook "Queen op een artistiek hoogtepunt" gebruikte, en niet artistiek hoogtepunt in het algemeen.

Soit, ik vind ook niet alle nummers even goed... maar dat vind ik ook niet bij Queen II, Sheer Heart Attack, enzovoort, daar ligt ons verschil waarschijnlijk

Duidelijk verhaal. Ik begrijp je redenering.

Echt een fan ben ik overigens niet meer.
Dat gaat echt terug naar mijn kindertijd en nog een klein beetje pubertijd.
Maar hun discografie/ geschiedenis is interessant genoeg om er een boom over op te zetten.
De band is voor mij op hun best in de periode 1974 tot 1976.
Daar hoor ik echt iets unieks.
Maar dat geldt voor mij ook voor bands als Roxy Music en 10CC.
Die waren in de periode zo onderscheidend en eigen.
Queen ging artistiek nadien erg zwalken en ging vooral voor de hits en dat merkte je ook op de albums.
Innuendo, maar ook al voorganger The Miracle, zijn oorspronkelijker, maar voor mij minder uniek dan hun betere 70's werk.

Akkoord

Oké, kan ik volgen; meer plaatgerichte kwaliteit dan The Game en The Works en dergelijke, maar minder authentiek dan de eerste platen, zoiets waarschijnlijk. Ik heb die nostalgiefactor niet bij hun eerder werk, zal ook wel meespelen...

Enige nostalgische gevoelens sluit ik zeker niet uit.
Maar Queen is vanaf Sheer Heart Attack een band gebleken van uitersten.
Met die verstane dat het songmateriaal uit die periode voor mijn gevoel constanter was.
Freddie Mercury schreef bijv.vrij complexe stukken, die ook nog eens toegankelijk waren.
In de 80's slaagde hij daar een stuk minder in.
Het ging toen de compromis kant op - Queen bleek een democratisch geheel - dat is een mooi streven, maar werkt gewoonweg niet altijd.

Maar verder ieder zijn meug hoor.
Ik wil zeker niet overkomen als een type die vroeger alles beter vindt, maar wat Queen betreft ben ik vrij duidelijk.
Na News Of The World, is de band nooit meer boven de 3,5 gekomen.
Afgezien van livealbums die nadien verschenen.

Vandaag weer even een ereronde om de 26e sterfdag van wijlen Freddie te herdenken.

Het lijkt nog zo kort geleden... maar 26 jaar! Wat vliegt de tijd, en wat blijft dit album dan enorm tijdloos!

Jammer dat we nooit te weten zijn gekomen wat Queen in de jaren negentig gepresteerd zou hebben als Freddie niet overleden was. Dat het geluid weer behoorlijk veranderde, kon je al horen op The Miracle, maar de evolutie zet door op Innuendo. Ik heb Queen nooit echt gezien als een progressieve band, terwijl dat door de theatrale invloeden misschien onterecht is. Progressief is Queen in mijn ogen nog het meest op Innuendo. De band zoekt meer de sfeer op. Dat proef je natuurlijk goed op de titeltrack, maar ook het jolige I'm Going Slightly Mad (leuk nummer!) of bijvoorbeeld Bijou. Waar de band me echt kwijtraakt, is Delilah. Als Freddie zo zit te miauwen, zou je bijna denken dat hij seniel is. Gelukkig is daar dan het mijmerende These are The Days Of My Life en het spetterende The Show Must Go On. Freddie is al bezig afscheid te nemen. Zijn overlijden draagt bij aan de tragiek van dit album. Een prachtig document met een goed aantal prachtige, hartverscheurende songs.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Kind Of Magic
7. The Works
8. Innuendo
9. A Day At The Races
10. Hot Space
11. The Miracle
12. Jazz
13. The Game

Het is misschien een niemendalletje, maar dan wel een heel leuk niemendalletje vind ik. Maar ik ben dan ook een kattenliefhebber die veel herkent van wat Freddie hier zingt En May die kattengemiauw imiteert met zijn gitaar vind ik ronduit schitterend.

Mercury is sowieso wel wat melig naast zijn aangekondigde afscheid ( wat wel duidelijk wordt in bep.liedjes.)
Slightly Mad is ook zoiets.
De clip is even tragisch als hilarisch.
De doodzieke zanger met een dikke laag make-up behangen om het inmiddels getergde gezicht nog wat glans te geven. De humor is er niet minder om. Getuigd van doorzettingsvermogen en klasse, dat hij er nog uberhaupt zin in had dit nog te realiseren.

Dit album is moeilijk. Niet vanwege de fantastische muziek, maar inderdaad vanwege de al veelbesproken dramatiek die rondom de band hing. In de documentaire The Days Of Our Lives kreeg ik al kippenvel bij de periode die vanaf The Miracle besproken werd, maar nu ik ook de videoclip van These Are The Days Of Our Lives zie en Freddy Mercury in de camera 'I still love you' zie zeggen, voel ik me toch ook behoorlijk verdrietig. Ik was toen te jong om het mee te krijgen, maar heb met deze marathon wel gemerkt dat we met het heengaan van Mercury een van de grootste muzikale talenten ooit zijn kwijtgeraakt. Hoe mooi zijn dan ook de eerder besproken track en het afsluitende The Show Must Go On, met een zangprestatie die nog uit het diepste van Freddy's longen naar boven komt.

Innuendo is een minder consistent album qua sound dan The Miracle of The Works, maar heeft wel meer hoogtepunten. De titeltrack is absoluut weergaloos en een van de beste Queen-tracks ook. Buiten de nummers die ik net noemde zijn ook Don't Try So Hard en Ride The Wild Wind weergaloze songs. Laatstgenoemde gaf me een beeld van een opstijgende Mercury die de hemelpoorten zou bestormen. I'm Going Slightly Mad (inclusief prachtige videoclip) is heerlijk eigenzinnig en The Hitman is een all out headbanger en Bijou klinkt als de soundtrack van een sciencefiction film.

Een traan voor Mercury en een thumbs up voor een van mijn favoriete Queen-albums.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. Innuendo
4. A Night At The Opera
5. The Miracle
6. Queen
7. Sheer Heart Attack
8. News Of The World
9. A Day At The Races
10. The Works
11. Jazz
12. The Game
13. Hot Space