Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

Ik heb dit album met drie extra tracks: Were Away, Hotel Istanbul en Lullaby.

ik ga van 4 1/2 naar 5 !
ik vind niet alles wat op het album staat een 5 waard maar ik vind Elbow echt bijzonder.

Het is gewoon zo'n innemende plaat...

Ja, maar wat mij ook zo verrast is dat bepaalde nummer's zo als bijvoorbeeld mirrorball (misschien wel het mooiste nummer!?).
Zo over de liefde van een vrouw gaat, en ik trek dat soort nummers nooit!. Maar Elbow tilt dat naar een ongekende hoogte! het is prachtig!, het raakt je gewoon..

Ik heb het album vandaag voor het eerst sinds een lange tijd weer eens beluisterd. Wat blijft "The Seldom Seen Kid" toch verbijsterend mooi. Met name "Some Riot" en "One Day Like This" bezorgen mij kippenvel.

Ik ben benieuwd, of de live-CD met The BBC Concert Orchestra nóg indrukwekkender is.

Ja dat is die! Blind aanschaffen! De toevoeging van orchestrale elementen tillen de plaat naar een nog hoger niveau. Wat mij betreft een van de mooiste platen van de laatste jaren.

plaatje waar je langzaam maar zeker van gaat houden.

Ik heb het album inmiddels besteld.

Een plaat waar ik in het begin nogal aan moest wennen.
Na een aantal luisterbeurten begon deze plaat zo te groeien bij mij.
Wat een orginaliteit, elk nummer heeft iets aparts.
Topplaat!

Waar komt deze muziek toch vandaan? Dat dacht ik toen ik The Seldom Seen Kid voor de zoveelste keer beluisterde. Blind gekocht omdat deze plaat de Mercury Music Prize had gewonnen (en daar kun je je nooit een buil aan vallen). Ik moest 'm even gewennen, maar het was de moeite.

Elbow produceert geen hapklare brokken. Het zijn geen liedjes die het beste met je humeur voor hebben. Geslachtofferd door verdriet bindt Guy Garvey de strijd aan met demomen uit een recent verleden. Het op de klippen lopen van zijn huwelijk en de dood van een dierbare vriend verwoordt hij op indringende wijze. Een inktzwart album, met weinig ruimte voor een straaltje zonneschijn. Van de 11 songs mag er maar eentje als hard in de boeken (Grounds For Divorce).

Maar de onwaarschijnlijk manier waarop Guy Garvey goochelt met taal zorgt voor verlichting. De muzikale verpakking doet de rest.

Want die is wondermooi. Starlings is de wat moeilijke eerste (vooruit, het minste nummer) maar de striemende synths schudden je wel goed wakker. Het getuigt van lef (en eigenzinnigheid) om je abum op deze manier te beginnen.

Daarna is het puur genieten. Van The Bones Of You (met een melodie die maar blijft groeien) tot Friends Of Ours.

Mirrorrball is even mooi als beklemmend. Everything has changed. Prachtig hoe intiem gitaren en toetsen samengaan, voordat dit lied door strijkers naar een absoluut hoogtepunt gedirigeerd wordt.

Grounds For Divorce valt met stevige gitaren als enige uit de toon, maar wat voor een toon. Op Led Zeppelin-achtige wijze verlaat Elbow voor even het ingetogen pad. Om daar met An Audience With The Pope weer terug te keren. Met een pianoriedel die doet denken aan de soundtrack van een Franse b-film. Het samen met Richard Hawley (ex-Pulp) gecomponeerde en gezongen The Fix heeft ook zo'n Café Paris gehalte.

Bij Weather To Fly beroert Guy Garvey de hogere regionen van zijn single malt whiskey strot. Begeleid door een prachtig blazersarrangement is dit misschien wel hét hoogtepunt van The Seldom Seen Kid. Een nummer op eenzame hoogte. En dat geldt eigenlijk ook -letterlijk- voor The Loneliness Of A Tower Crane Driver.

Het heartbreaking gezongen Some Riot gaat er dan weer vandoor met de mooiste melodie, als was het maar omdat bij het refrein die andere grote plaat van vorig jaar, Fleet Foxes, voorbij lijkt te komen.

Some Day Like This is de grote, in aanzwellende bombast gestoken meezinger die het prachtig deed op de festivals. Friends Of Ours bedient zich van een Hallelujah-achtige gitaar (in Jeff Buckley vorm) en eindigt boordevol orkestrale passie.

Elbow wordt nog wel eens met Coldpay vergeleken, maar deze sound is voor mij helemaal nieuw. Persoonlijk vind ik Radiohead (of dEUS is zijn intiemste vorm) dichter in de buurt komen.

Maar na dit album is Elbow dé band die als referentiekader in aanmerking komt. Een openbaring. Nu nog die andere albums ontdekken.

Dan ga je een mooie tijd tegemoet!

Idd, deze plaat is gewoon voorbestemt om in de top 250 te komen.

Met welke plaat moet ik beginnen? Ik heb vernomen dat Leaders of The Free World ook zo'n pareltje is...?

Persoonlijk vind ik de voorgaande albums wel tegenvallen vergeleken met deze. Leaders of the Free World is voor mij maar 3 sterren waard, de andere twee moet ik nog wat vaker luisteren. Maar naar mijn mening komen die albums niet eens in de buurt van dit meesterwerk.

Leaders of the Free World is nog wel een stukje beter als deze
Nu ja, ze krijgen allebei 4,5 van mij. Leaders of the Free World vind ik iets meer 'rocken' dan deze.

>Idd, deze plaat is gewoon voorbestemt om in de top 250 te komen.

Ik heb vanochtend eens geteld en met het huidige puntentotaal zou deze net buiten de top 100 vallen.

Daarnaast is deze cd inderdaad een openbaring. Ik zal later nog met een recensie komen.

De eenvoudigste historische link is toch Pink Floyd. Lyrische composities, doorwrongen van van de gehele muziek historie: Barok, Sympony en Gitaarrock.

Mooie recensie Sebas, en ben het overigens ook helemaal met je eens !

Ook ik ben nu de rest aan het ontdekken, en doe dit een voor een, omdat de albums pas laat hun pracht weergeven. Luister momenteel naar Cast of Thousands (zie mijn post daar).

Goed om te lezen dat nu ook de andere albums van deze geweldige, jarenlang miskende, band worden ontdekt. Dames en heren, ga zo door, er ligt nog veel moois op jullie te wachten!

Daar ben ik van overtuigd!

Onlangs waren er berichten/geruchten dat dit Elbow's laatste album zou zijn. Nu kom ik dit:

Upcoming CD Releases - metacritic.com

tegen, waar staat dat Elbow in 2010 een nieuw album uitbrengt. Weet iemand hoe dit zit?

Inmiddels is het geloof ik wel duidelijk dat Elbow met een opvolger komt van deze prachtige CD, alleen is de vraag wanneer.
Heb ergens ook al eens gelezen dat een nieuwe CD ook nog 5 jaar op zich kan laten wachten.

Op de website van Coldplay staat een interview met Elbow, aangezien ze support-act waren. Hierbij iets over een nieuw album:

"Have you made any progress on the new album yet?
Yeah, I would say we've got about 30 or 40 new ideas. Now they need hammering into song shape.

Presumably people are already asking whether you're feeling the pressure for the next one?
Yeah, that's happening a lot. At this point, we're not. But I'm sure that'll start to happen towards the end of it, when you lose sight of what you're working on. Or, it could be, anomalously, the easiest record to make of all time. We might have it knocked up in two months and it just be the finest piece of music anyone's ever heard. I'm gonna aim for that! We know that in terms of accolades we can't possibly do better than we did on this album. But I'm kind of done with awards ceremonies now anyway. Seen 'em all. Sampled every canapé they've got. Haha!"

Lijkt me dus dat er weer gewoon een album gaat komen 'at some point'.

Dat is goed nieuws. Maar ik heb voorlopig nog genoeg werk te doen. Al die andere albums nog...verborgen schatten opgraven...

One Day Like This - het bewijs dat er helemaal niets mis hoeft te zijn met 'kitsch'.

Overal en door iedereen wordt deze plaat de hemel in geprezen, maar eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik hier nauwelijks de genialiteit in terug hoor waar zowel critici als liefhebbers eindeloos blijven over doorzeuren.
Dat sommige van deze nummers getuigen van de kundigheid van deze heren, staat buiten kijf, en daar wil ik zeker niet over mekkeren. Mij gaat het meer om het 'oude-zakken-gehalte' (no offense) van deze nummers: vriendelijke deuntjes, half weemoedige, half poëtische teksten, die overdreven zachte, toegankelijke stem van die zanger, triomfantelijke uitbarstingen, tot in de perfectie gearrangeerd.. bah, neen, ik vind er niet veel aan, het steekt me allemaal iets té goed in elkaar, het is allemaal iets té perfect, waardoor een vieze nasmaak blijft hangen na beluistering. Maar op zich zijn de nummers niet slecht natuurlijk.. maar ik kom alleszins niet hoger dan een 3-tje.

Hier staan toch echt enkele meesterwerken op hoor. Het is nu zo ongeveer een jaar geleden dat ik dit album kocht en dit blijft toch een bijzonder sfeervolle klasseplaat. Als favorieten had ik hier 'An Audience With the Pope', 'Weather To Fly' en 'One Day Like This' aangevinkt, maar 'Mirrorball', 'Some Riot' & 'The Loneliness' zijn op deze moment mijn favorieten, wondermooi. Als volledig album iets te depressief en daarom een ietwat lange zit, maar hier staat geen enkel minderwaardig nummer op.

Op dit album ontdek je iedere keer een andere favoriet.
Voorlopig ben ik in de ban van Some Riot en Friends Of Ours, songs die na de eerste luisterbeurt nog niet zo opvallen.

Mooie, maar tevens vermoeiende plaat.

Wat vind je er zo vermoeiend aan?