Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

Dat vind lastig uit te leggen. Het album is niet bijster lang - nog geen uur, maar zo voelt het wel aan. Dat heb ik wel bij meerdere platen; ze lijken geen einde te kennen, terwijl dat wel meevalt. Misschien is het ook omdat ik de laatste tijd voornamelijk platen heb gehoord van een minuut of 40 ofzo. Daar zal wel verandering in komen, denk ik. Ik weet het eerlijk gezegd niet precies, maar vind het wel een mooie plaat hoor.

Some Riot

Uitstekende plaat dit, al het positieve is al gezegd dus zoveel heb ik niet te melden. Wel vind ik dat de nummers soms gewoon te lang doorgaan..

Some Riot is prachtig inderdaad. Was voor mij een groeibriljantje. Waar het me bij de eerste keren luisteren niet zo opviel, is het uitgegroeid tot één van m'n favoriete nummers van dit album!

Wow, wat een gemiddelde.

Check dan het gemiddelde van dit album in de versie met het BBC concert orchestra maar eens..

Dat gemilde is idd astronomisch hoog en kan bijna niet... zo dicht bij perfectie kan helemaal niet... Wel een topplaat, maar in principe echt bijna onmogelijk

Grounds for divorce, echt ongelooflijk vet nummer!

Ik schaam me echt dat ik nu pas echt ben begonnen hier aan, wat is dit een bizar goede plaat

Schamen moet je je zeker niet, ik ontdek nu ook muziek van jaren geleden terwijl ze al atijd geweest is. Deze plaat is echt een topplaat een voor in de lijstjes van later....

Friends of Ours vind ik het allermooiste. Die is echt gewoon onvergetelijk mooi. Verbaast me echt dat ie zo weinig stemmen nog maar heeft.

En op plaats 76 met 639 punten als ik goed heb geteld.

Berichten verplaatst naar Muziek > Toplijsten en favorieten > Toplijsten (centraal topic)

Vanavond weer eens opgezet, dit album blijft groeien.
Het kruipt meer en meer onder de huid en steeds meer nummers vallen bij mij op hun plaats.
Een verhoging naar 4.5 of zelfs de volle mep sluit ik zeker niet uit.
Heerlijk album

Blijven gaan en je zult zeker de top bereiken.

@ Arrie: een 76 plaats zou idd niet slecht zijn e

Ik begin even met 3*. Paar keer geluisterd nu en eigenlijk kwam alleen Mirrorball naar voren als een mooie plaat. De rest steekt prima in elkaar, maar weet me nog niet pakken.

Repeat!

Mirrorball komt te staan, op het binnenkort te verschijnen coveralbum, "Scratch My Back" van niemand minder dan Peter Gabriel!
Laat dat nou toevallig de artiest zijn die mij op de band Elbow heeft gebracht...

Toeval bestaat niet!

Beter laat dan nooit.
Ik heb hem ook vrij laat pas ontdekt maar was vanaf het eerste moment overdonderd !!

Tjonge,
hij blijft toch populair bij de MuMe ge4bruikers, deze plaat, staat zelfs nog in de rotatielijst. Wel net aan nog, maar toch. En volledig terecht, hij is meesterlijk en dat vinden volgens mij mensen met heel diverse smaken.

De 76e plaats in de top 250 is dan eigenlijk nog wel laag.

'k Ga hem ook maar weer eens opzetten.

Net als Lowieke, heb ook ik deze plaat om onduidelijke redenen heel lang genegeerd. Foei! Prachtige blad. Goed gebalanceerd en razend boeiend. Minimaal een 4 en ik verwacht nog wel meer in de nabije toekomst..

Hoe kan het toch dat hier héle mooie nummers die me volledig grijpen (Weather to fly, The bones of you, The loneliness of a tower crane driver en - natuurlijk, zou ik bijna zeggen - One day like this) afgewisseld worden met nummers die ik 'wel aardig' vind, maar ook niet meer dan dat? Ik hóór de kwaliteit hier gewoon af druipen, en toch kan ik het album zelden skiploos uitzitten. Waar gaat het mis???

Het lijkt erop dat 'ie voornamelijk populair is in Nederland (of alleen op MuMe). Een 4,13 uit 779 stemmen, terwijl hij op RYM met 1184 stemmen op een middelmatige 3,64 uitkomt. Opvallend verschil.

Nu na een langere tijd al turbofan te zijn van deze plaat begrijp ik dat sommige mensen het te moeizaam vinden ofzo. Maar ik vind dat wel wat hebben.

Heb nu trouwens wel zin in een (voor mij) nieuwe Elbow plaat, heeft iemand een aanrader om mee te beginnen na dit geweldige album?

Leaders of the Free World is ook erg goed, met name het titelnummer is bijzonder mooi.

Mijn woorden. Voor de mensen die het moeilijk vinden The Seldom Seen Kid uit te luisteren: zorg gewoon dat je goed naar Friend of Ours luistert, dan heb je bij deze een reden om het album toch uit te luisteren.

Zelf heb ik dat niet nodig, kan me bijna niet voorstellen dat mensen dit te zwaar vinden om in zijn geheel te luisteren. Moet dan ook zeggen dat ik een soort voorliefde heb voor enigszins depressieve muziek. Maar had ik dat wel gehad, dan was Friend of Ours reden genoeg om toch te blijven luisteren.

Salford Skyline Blue
Always you
Could fly round any corner
Till you do
Love you, mate

Prachtig album . mischien wel een van de beste albums die dit decenium uitgekomen zijn. Hoe erg de top 40 ook dit milenium was, er waren toch enkele bands die niet alleen comercieel succes hadden maar ook telkens weer een goed product wisten neer te zetten. elk nummer heeft wel wat bijzonders zonder te verzanden in onnodige experimenten. mijn lievelingsnummer is grounds for divorce. wellicht niet zeer orgineel maar door dat goddelijk ritme kan ik niet anders.

Het blijft denk ik bij een 4. Tracks als Weather to Fly en Mirrorball halen het tempo er een beetje uit. Desalniettemin een geweldige plaat. Grounds for Divorce, The Fix, Loneliness of a Tower Crane Driver (geniale titel) en Starlings zijn gewoon fantastisch. Snel maar eens toevoegen aan mijn collectie .

Ik omhoog ( 4.5 sterren ) dit album wordt beter en beter.

Dankzij de versie met het BBC orkest heb ik deze ook weer eens opgelegd. Deze plaat blijft onverminderd sterk en het wordt maar eens tijd om er een halfje bovenop te gooien.

Pas nu ontdek ik hoe prachtig Friend of Ours wel niet is. Met zo weinig tekst zoveel emotie oproepen, is iets wat maar weinig artiesten kunnen. Zoals velen ongetwijfeld wel al weten, is het (evenals het album) een eerbetoon aan Guy Garvey's maat Bryan Glancy en met de ingetogen afsluiter zegt de groep hem rechtstreeks vaarwel. ..."Love you, mate"... Een zinnetje waarmee Bryan blijkbaar bijna al hun gesprekken afsloot. Het is dan ook een passend afscheid aan the seldom seen kid en die drie woorden zijn genoeg om een krop in de keel van te krijgen. Ook geweldig gezongen op de live-versie met het BBC Concert Orchestra, je ziet Guy het moeilijk krijgen. Vandaar waarschijnlijk ook dat het anders nooit live wordt gespeeld. Het zou trouwens niet passen als mensen hun mond niet kunnen houden tijdens dat nummer en de intimiteit zou erdoor verloren gaan.

Dat nummer is dus aangeduid als favoriet. Het is ook helemaal terecht dat deze zo'n hoog gemiddelde en een top 250-notering scoort. Misschien zit er na lange tijd toch nog een verhoging in van mij.