Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

Dan had je me verkeerd begrepen, kijk maar eens in mijn top10 !!
En zie mijn post van 13 mei 2010, 17:39 uur.

Oeps! Ik had de vorige posts dus helemaal niet aandachtig gelezen, mijn gedachten zaten bij mijn cursussen.

Examen?

Weather to Fly is echt een nummer waar ik op de juiste momenten bij kan janken, in de volste zin van het woord, terwijl ik toch niet zo'n emotioneel type ben... Lijkt me een compliment!

Misschien heel gek dat ik dit zeg hoor, maar dit lijkt wel de 'engelstalige Blof'
Of Blof is de 'nederlandstalige Elbow'

Moesten ze willen. Daar waar ik tegenwoordig bij Blof echt geen touw meer kan vast knopen aan die vage teksten van hun (met hier en daar een uitzondering) heb ik daar bij Elbow nooit geen moeite mee gehad.

Hoe kom je nou weer bij die vergelijking? Ik hoor het echt niet...

Nouja, het was op het eerste gehoor de eerste naam die me binnenschoot... heel gek. Misschien lag het ook aan het nummer wat ik op dat moment luisterde.

Maar toch hoor ik wel overeenkomsten. Blof heeft ets rust gevends, iets weemoedigs (hun 2 laatste albums dan) en datzelfde gevoel heb ik een beetje bij (bepaalde nummers) van deze band. Daarbij vind ik het stemgeluid soms op elkaar lijken van de twee leadzangers.



Zover ben ik niet gegaan met mijn vergelijking... Ik doel meer op het gevoel wat de nummers/zangen tweeg brengen

Ha! Deze heb ik vorige week op de kop getikt met bonus tracks erop voor 8.99 bij velvetmusic!

Ik had hem al eerder in bezit, maar heb hem toen aan mn broertje weggegeven 'ter opvoeding'. In eerste instantie oerstom natuurlijk, maar dat gaf me nu weer de kans om een nog completere versie van The Seldom Seen Kid aan te schaffen.

Overigens blijft het irritant als je erachter komt dat er weer nieuwe versies uitkomen van een album dat je bij de release al hebt aangeschaft. Op die manier kun je bezig blijven met het kopen van cd's (wat sowieso al het geval is).
Prima nummers die bonustracks, maar het is toch even wennen. Ik was gewend dat het afgelopen was na We're Away.

Het einde bestond voor mij altijd uit de uitbundigheid van One Day Like This, dan de pijn en schoonheid van Friend Of Ours en ter afsluiting het rustige We're Away. Hotel Istanbul en Lullaby hangen er dan toch een beetje achter en passen niet meer echt in de lijn van het album zoals ik het gewend was, met name omdat Hotel Istanbul dan weer met een vrij 'hard' intro begint.

Misschien ben ik wel gek. Mijn maag keert zich om bij Blof, en Elbow vind ik erg goed.

Het is niet dat mijn maag zich omdraait bij Blof, maar Elbow vind ik aanzienlijk beter . Ik heb het album inmiddels in huis, diverse keren beluisterd en ik vind het een zeer sfeervol album, met prachtige arrangementen. En One day like this is denk ik een klassieker in spé: de kans is groot dat deze over een aantal jaren in een top 2000 staat lijkt me. The seldom seen kid kan ik iedere muziekliefhebber aanraden !

Is natuurlijk met een knipoog bedoeld, maar eerlijk gezegd wel een opmerking waar je je voor moet schamen

Moke is toch ook niet de Nederlandse Killers?

Als eerste wil ik even kwijt; Guy Garvey heeft voor mij één van de beste stemmen van muziekland. Erg diep, ietwat schor, maar prachtig melodieus. Alleen voor zijn stem verdient dit album al een voldoende. Maar gelukkig is er nog meer goeds aan dit album.

Starlings is namelijk meteen al een geweldige opener. Een avontuurlijk, zomers nummer met enkele mooie bombastische uitspattingen. Meteen laat Garvey horen wat voor een prachtige stem hij heeft. Dit nummer ontspant me, maar maakt me gelijk klaar voor al het moois dat nog gaat komen.

The Bones of You is een erg spannend nummer, wat ook komt door de koortjes die in het refrein meezingen. De gitaarriff in het midden komt voor mij volkomen overwacht, maar is wel erg mooi. Precies een voorbeeld van wat voor nummers Elbow maakt; fantastische poprock-nummers met altijd net een onverwachte twist.

Mirrorball is prachtig. Van het bijzondere akoestische gitaarriffje op het begin waar ik alleen al uren naar kan luisteren en het prachtige, symfonische middenstuk en het fantastische ingetogen einde, dit nummer is perfect. Één van de beste nummers van de cd.
En ik kan het maar niet vaak genoeg zeggen; Wat heeft Guy Garvey toch een prachtige stem. Ik zou nog van zijn stem genieten als hij rapt over zijn hardnekkige diarree.

Toen ik Grounds for Divorce voor het eerst hoorde dacht ik dat ik het al jaren kende. Dit nummer heeft iets vertrouwds. Doet me erg denken aan een rokerige pub. De clip is dan ook erg goed gekozen.
Het instrumentale refrein is erg catchy en de tekst is erg goed, zoals we van Elbow kunnen verwachten.

An Audience With The Pope is een loom, ontspannen liefdesliedje. Doet me denken aan een statige optocht door zomers Parijs. De typerend lome solo is prachtig en ook het pianoloopje dat enkele malen wordt herhaald is goed gevonden.

Weather to Fly is het ultieme nummer als je verliefd bent. Een fantastisch, symfonisch nummer. Guy Garvey zingt aan het begin van het nummer een melodietje en deze wordt door het hele nummer herhaald, en dat geeft een erg mooi resultaat. Normaal ben ik niet zo van het citeren, maar nu moet ik toch even de volgende prachtige zin citeren:

We have the driver and time on our hands
One little room and the biggest of plans
The days were shaping up,
Frosty and bright
Perfect weather to fly

The Loneliness of a Tower Crane Driver is wat onheilspellend. Dramatisch in de goede zin van het woord en bombastisch ook. De instrumentatie is vertrouwd goed en bijzonder krachtig en de uithalen van Garvey zijn ook weer geweldig. De opbouw idem dito.

The Fix Is In is een erg goed duet met Richard Hawley, ook al hoor ik er geen Richard Hawley in. Het heeft een wat duistere, statige sfeer die bij mij erg bevalt. Jammer dat dit het enige nummer met deze sfeer is op The Seldom Seen Kid.

Some Riot is één van de hoogtepunten. Het qua instrumentatie minimale begin met geweldig pianomelodietje is al mooi, maar wanneer Garvey en co. naar een net zo minimaal, maar o zo mooi hoogtepunt dirigeren heb ik gewoon een minuut lang kippevel.

One Day Like This is een zwierige concertmeezinger die het goed doet bij het grote publiek, ondanks de prachtige klassieke instrumentatie. Over het eind hiervan is al veel gezegd, maar ik moet toch nog even kwijt dat het voor mij onmogelijk is om niet knettervals mee te zingen. Geweldig nummer.

So throw those curtains wide, one day like this a year'd see me right

Friends Of Ours gaat over het verlies van een goede vriend van Garvey en is bijzonder treffend. De perfecte afsluiter. Ingetogen en ongelooflijk ontroerend. Ik ken niet veel bands of artiesten die zoveel gevoel in 5 minuten kunnen stoppen.

Kortom; Dit album sprankelt van emotie, is hoopvol en onheilspellend tegelijk en daarom ronduit perfect. Tijdens het beschrijven van dit album besefte ik me hoeveel ik er eigenlijk van houd. Daarom 5 welverdiende sterren voor dit album.

Hoi123, na zo´n mooie en enthousiaste review mis ik hem eigenlijk in je top 10.

Jouw reactie snap ik ook helemaal niet. Maar ondertussen hoor ik Richard Hawley er zeker in, als dat je punt is. Raar dat ik hem al die luisterbeurten niet herkende. Jammer genoeg is het te laat om te editten..

@Don, bedankt. Ik ben nog aan het twijfelen of en waar hij erinkomt.

Vandaar mijn reactie dus.

nr. 60 in de top 250 voor deze bejubelde plaat uit 2008....echt begrijpen doe ik dat niet.
Het klinkt niet slecht, een goede zanger, maar de composities vind ik over het algemeen een beetje zoutloos en maar wat voortkabbelen. Echt vlammen wil het maar niet. Het blijft wat gepriegel, met geveinsde diepgang. Het gaat te makkelijk aan mij voorbij allemaal. Grounds for Divorce is eigenlijk het enige wat mij direct weet aan te spreken.
Nogmaals niet slecht, maar heb wel beter gehoord.

Hoi123, mooie review. Voor mij ook een prachtig album die nu ook al in mn top 10 staat. Dit is een aanrader voor iedereen, het is lekker toegankelijk en je hebt geen tig luisterbeurten nodig om het te snappen. Een van de mooiste dingen die ik ontdekt heb hier

Danku.

Het is inderdaad een zeer mooi album.
Had hem al eens geluisterd, maar na Hoi123's aanraden nog maar eens helemaal en het is .

En nogmaals complimenten voor een review van jou, Hoi123.

Elbow – The Seldom Seen Kid

Elbow was jarenlang voor mij een nietszeggend Engels indie-bandje met af en toe een leuk nummer. In 2008 kwamen ze met hun nieuwe album: The Seldom Seen Kid. Een album dat eerst een tijdje op mijn CD-plank stof heeft liggen vangen na aankoop. Na een tijd echter, vroeg ik me af wat die laag stof daar nou deed. Tijd om dat uit te vinden.
Na het wat vage openingsnummer dwalen mijn gedachten nimmermeer af zoals bij de voorgaande albums van Elbow. De eerste nummers die mij doen beseffen dat Elbow is gegroeid zijn het krachtige The Bones of You en het tere Mirrorball. Vervolgens opent Grounds for Divorce met de rare zin: “Mondays is for drinkin’ to the seldom seen kid” waarin de titel van het album enige invulling krijgt. Het bestaat uit mooie diepe gitaarpartijen die voor een duister tintje zorgen, maar die openingszin snap ik nog steeds niet.
Nu zijn er nog veel meer nummers die ik moet noemen die het niveau van de voorgaande nummers evenaren en overtreffen. Na wat epische hoogstandjes en avant-gardistische trekjes in een aantal nummers is daar opeens: One Day Like This. Een sfeerschets: ’s Ochtends vroeg loop je door een bos wanneer de eerste zonnestralen door de takken schijnen. De ochtend gaat over in de middag, lopend langs enorme graanvelden en wijngaarden, waarna ’s avonds de climax volgt. Zittend op een duin, kijkend naar de zonsondergang. Dat beeld schept dat nummer bij mij.

Over het geheel gezien is dít muziek zoals ik het wil horen. Rust afgewisseld met herrie en snelheid afgewisseld met lome hoge intrumentaties, heldere vocale klanken van Guy Garvey, de zanger, die een stem heeft die op zich al een instrument is. Dit is het prototype van een uitgebalanceerd en goed album.

Herrie? (en ik snap dat het positief bedoeld is, maar dan nog snap ik niet welke nummers je op dit album herrie zou noemen...)

Het nummer dat het dichtst in de buurt komt bij herrie is Grounds for Divorce, maar dat nummer is nou ook niet écht 'hard'.

Wat dachten jullie van de blazers in Starlings? Ze doen ongeveer pwééepp!!1 Dat is toch herrie?

Herrie heeft een nogal negatieve toon, maar ik begrijp wat je bedoelt Het voorbeeld dat je geeft doet me denken aan Elbow's Snooks (Progress Report), daar schrik ik ook altijd in wakker

We gaan toch niet beginnen aan mensen met een negatieve toon he? Dan is het hek van de dam hier!

Dit album dat ik nu al zo'n vier keer gehoord is voor mij niet makkelijk te beoordelen. Ik heb altijd de neiging mij waardering voor een album naar beneden bij te stellen als ik het laatste nummer niet goed vind wat ik natuurlijk wel moet proberen te voorkomen. Ik heb hierbij dus impleciet mijn mening over 'Friend of Ours' gezegd. Dit album moet het voor mij vooral hebben van de schitterende arangementen. Luister bij voorbeeld eens naar het prachtige intro van 'Some Riot' of de wondermooie orkestratie in 'Mirror Ball', voor mij het mooiste nummer op dit album.

4,0*

In eerste instantie had ik niet verwacht, dat dit iets voor mij is na het luisteren van een paar nummers. Maar wat een plaat! Een nummer als: The Loneliness of a Tower Crane Driver, wat een climax zit daarin ongelofelijk. Deze plaat verdient voor mij de 5 sterren.