Portishead - Third (2008)

de stem er kwa volume bovenuit laten steken kan bij het mixproces horen idd. dat is niet zo ingewikkeld ook. maar dat is hierbij niet wat ik bedoel. hier klinkt het alsof de laag los van de muziek is gaan zweven, alsof het niet bij elkaar hoort. ik zou niet weten hoe je dat voor elkaar krijgt buiten de mastering om. maar ik zou überhaupt niet weten hoe ze dat zo gaaf voor elkaar hebben gekregen.

In Hunter en Deep Water zit niets ongemakkelijks. Nee, als Beth nu haar keel weer flink open zou trekken, daar kreeg ik op de vorige albums vaak een behoorlijk ongemakkelijk gevoel bij.

Ik voel 'm nog niet.

Dat gevoel heb ik ook wel een beetje. Als je goed luistert hoor je gewoon een goed typisch Portishead album dat een logische opvolger van de vorige twee is. Maar dat is nou net wat ze niet wilden! Daarom heb ik het gevoel dat ze af en toe tegendraads wilden doen door die rare trompet, abrupte einde en merkwaardige gitaaruithalen. En dat enkel en alleen om te kunnen zeggen dat dit album echt anders is! Voor mij hebben ze daarmee toch gezorgd dat lang niet alle songs zo sterk zijn als ze hadden kunnen zijn. Dit album zal van mij daarom nooit 5 sterren halen. Vanwege die rare fratsen.

Na vele draaibeurten een halve ster eraf.

Daar stoorde ik me dus ook aan; zo af en toe klink dit album als een demo, waar nog heel wat aan gesleuteld moet worden voordat hij af is; er zitten inderdaad elementen tussen die de nummers omlaag halen. Ik heb ook het idee dat ze er meer uit hebben kunnen halen.

Ik vind juist dat het album te weinig van dat soort fratsen kent. Buiten die briljante momenten kan de muziek nogal in herhaling vallen en saai worden (The Rip als grootse uitzondering). Als de muziek wat meer constanter zou zijn in z'n spanning zou ik het nog hoger waarderen.

Video van The Rip:
http://www.youtube.com/watch?v=MPJJSCFdVd0

Ik heb hier wel een theorie over, maar weet niet of hij juist is. Dus als iemand me kan corrigeren, graag.

Ik denk dat het komt omdat de meeste percussie-partijen van Portishead gesampled en gelooped zijn, waardoor de natuurlijke interactie tussen solo-instrument (Beth Gibbons) en percussie hier niet plaatsvindt. Stel, je laat een zanger (of gitarist, maakt niet uit, als hij maar live speelt) meezingen/spelen met een drummer, evt. met bassist, dan reageren deze mensen op elkaar, a la minute, bewust of onbewust. Bij elke vertraging van de drummer, gaat de zanger mee, en vice versa. Dat zit nu eenmaal in de menselijke aard; we zijn nu eenmaal geen computers.

Nu, bij Portishead is er dus sprake van een electronisch gesampled en gelooped klankpalet, waarover de zangeres als enige akoestische factor haar weg maar moet proberen te vinden. Alleen zij kan/moet zich aanpassen, de muziek niet. Daardoor klinkt het misschien alsof de zang "los boven de muziek" zweeft, zoals Tuktak, overigens terecht, beweerde. Maar het heeft volgens mij niets te maken met zowel mix- als mastering. De mix is per song verschillend. Bij "We Carry On" zit de zang wat ingeklemd tussen de rest (mooi totaalgeluid), maar bij "Machine Gun" gaat Beth qua volume echt in gevecht met de Machine Guns, en is het hard tegen hard!

Ik vind het een zeer genietbaar en goed uitgebalanceerd album en het beste van Portishead tot nu toe, overigens.

Eindelijk nog eens een groepje dat zichzelf niet recycleert, al hebben ze daar 11 jaar voor nodig gehad. Behalve Beth Gibbons' stem doet niets denken aan Dummy, ook al zo'n wereldplaat. Het is dan ook niet eerlijk Third met Dummy te vergelijken, nog eerder kan je dit vergelijken met albums van Nine Inch Nails.

En dan komt Portishead er bijzonder goed uit. Dit is een wereldplaat ! De oorlog die de warme, ietwat klagerige stem van Gibbons voert met de elektronica beklijft en het is een strijd die je van begin tot einde moet uitzitten. Makkelijk maken ze het niet altijd. Zo is het vreemde einde van Silence oorspronkelijk een spelbreker maar na verloop van tijd past het perfect bij de rest van de plaat. Hunter start als de Portishead zoals we ze kennen en graag hadden, maar de nieuwe Portishead zet ons telkens weer op het verkeerde been. Plastic had een typische rustige song kunnen zijn (die na een maand alweer vergeten zou zijn) ware het niet dat helikopterachtige geluiden het geheel van een spookachtig geluid voorzien.
De strijd tussen electronica en de stem wordt pas echt interessant naar het einde van de cd toe met Machine Gun en We carry on. Werkelijk schitterend. Machine gun klinkt heerlijk klinisch. De stem wil zalven, de beats willen slaan. In Small en Magic doors krijgen we meer van dat: telkens lag een standaard popsong in het bereik, telkens kiest Portishead voor de beste optie, deze met beukende electronica, overstuurde drumbeats en creepy synthesizers.

Meesterwerk !

Dat helikoptergeluid, zoals Dreamdiary dat noemt, doet me een beetje denken aan Suicide. Die drumcomputer in Frankie Teardrop van de eerste plaat, doe me nogal denken aan de geluiden in Plastic. Die wentelen voor mij ongeveer eenzelfde wijze rond (sorry, erg visueel ingesteld bij muziek).

De vorige platen van Portishead vond ik wel goed, maar na een nummer of 6 verslapte mijn aandacht.
Met deze is dat zeker het geval niet : Third is van begin tot einde meeslepend.
Ik miste ze niet, maar nu ben ik blij dat ze er terug zijn.

Ik heb het album nu een tijdje in bezit en het grijpt me moet ik zeggen steeds meer aan. Zeker het nummer The Rip is prachtig. Persoonlijke groeiplaat van 2008.

....eerst vond je hem nog matig toch?

Laatst had ik Dummy ontdekt en ik kon er geen genoeg van krijgen. Een maand geleden heb ik ook Third gedownload en na de eerste luisterbeurt viel het me wel een beetje tegen. Het klonk behoorlijk rommelig. Maar vaak blijken die albums juist meesterwerken te zijn. Dat was nu dus ook het geval.

En de kritiek dat het onaf lijkt vind ik juist mooi. Dit creërt de sfeer die ze willen bereiken. Ze willen je hersen kraken, je pijnigen en verwarren. Als Silence zomaar stopt ben je voor eventjes in de war. Komt zeker in mijn Top 10 en blijft ook tot en met 2009 in mijn rotatielijstje. Dit was het 11 jaar wachten wel waard! (Alhoewel ik maar twee weken heb gewacht )

Ik had nog een vraagje. Ik heb hier nog niemand over gehoord, dus ik begin steeds meer aan mezelf te twijfelen. Het stukje vanaf 2:29 Small herkende ik meteen de eerste keer dat ik het luisterde. Ik had het al eens eerder gehoord en het deed me denken aan Pink Floyd. Toen heb ik me sufgezocht welk nummer van PF dat dan is, maar kon het niet vinden. Weet iemand anders het misschien?

Klopt CD ik ben toch duidelijk gevallen voor dit album. Stug blijven draaien ook. Dat wil ook nog weleens helpen Ik begin ook me ook weer wat meer buiten de gebaande (wave/postpunk) paden te begeven. En dan is dit album van Portishead ook erg lekker en welkom.

Ik had nog een vraagje. Ik heb hier nog niemand over gehoord, dus ik begin steeds meer aan mezelf te twijfelen. Het stukje vanaf 2:29 Small herkende ik meteen de eerste keer dat ik het luisterde. Ik had het al eens eerder gehoord en het deed me denken aan Pink Floyd. Toen heb ik me sufgezocht welk nummer van PF dat dan is, maar kon het niet vinden. Weet iemand anders het misschien?[/quote]

Ik denk dat je "Set The Controls For The Heart Of The Sun" bedoelt. Die baslijn heeft exact dezelfde noten, maar bij Portishead staan ze net in een iets andere volgorde, geen plagiaat dus. Grappig, want dat schoot me inderdaad ook te binnen. Ik hoop dat ik je hiermee verder heb geholpen.

Sorry, in mijn vorige post probeerde ik Teunnis te quoten, maar deed het niet geheel correct, waardoor het leek alsof IK die vraag stelde,

maar inderdaad, volgens mij is het Set The Controls For The Heart Of The Sun.

Voor mij dé release van 2008 tot nu toe. Spannende muziek waar de stem van Beth Gibbons doorheen kronkelt of overheen zweeft. De songs beklijven en blijven echt hangen. Spectaculaire 'comeback'.

Volledig mee eens ! Persoonlijk vind ik deze een stuk beter dan de vorige plaat.

Ik snap totaal niet waarom mensen dit album willen verdedigen. Alle nummers (ja, ook The Rip!) komen gevoelloos over. Dit was in eerste instantie mijn kennismaking met Portishead, maar nadat ik het album Portishead erbij heb gekocht en die heb beluisterd snap ik niet dat dit album zo leeg aan kan voelen. Portishead is een band die in mijn omgeving hoog staan aangeschreven, maar dit album vind ik een onbegrijpelijke stap. Ontoegankelijk is één ding (dat zijn heel veel Pink Floyd-albums ook) maar als ik het vergelijk met het album Portishead vind ik het gebrek aan gevoel wel erg tergend. Dat de liedjes technisch leuk in elkaar zitten, daar twijfel ik geen moment aan. Maar kom op zeg, Nylon Smile is ontzettend voor de hand liggend, The Rip snakt gewoon naar een climax die het hele nummer niet komt, Machine Gun is té repititief en té tergend om aan te horen en Small heeft veel meer dosering nodig in volume. Moet ik echt doorgaan?

wat is er tegen gevoelloze muziek ? als je daar nou gevoelig voor bent ...

Ik ben meestal al tevreden met een cd als ik op de een of andere manier terughoor dat een artiest/band zijn hart en ziel in de muziek heeft gelegd. Hoe ik dit album moet opvatten weet ik niet, maar mocht het een of ander 'weldoordacht' plan zijn om verwachtingen te dempen dan vind ik dat zonde van mijn tijd. En zo niet, dan snap ik niet waarom dit album zo anders moet klinken dan Portishead. Het lijkt wel een of ander B-coverbandje die Portishead na probeert te doen...

Die eerste twee Portishead-platen vind ik redelijk inwisselbaar.
Als je dan 10 jaar niets van je laat horen, zou het mijns inziens niet zo logisch zijn om met een derde te komen die weer net zo klinkt als die eerste twee. Ik ben blij dat ze daar niet voor gekzoen hebben.

't is inderdaad een klinische aangelegenheid, deze Third. Maar hoe koud ook, ik vind het wel een mooie plaat. Die paar nummers op het eind waar ze klinken als The Doors daar heb ik wat minder mee, maar de eerste twee songs en die fraaie beat onder We carry on ... erg goed.

Volgens mij zijn deze "kilte" en "ongemakkelijkheid" precies de emoties die Portishead met dit album op de luisteraar wil overbrengen. Daar zijn ze dus goed in geslaagd. De "kilte" wordt met veel onderkoeld gevoel gebracht. En vergeet niet dat dat ook emotie is!

Mss is het toch gewoon een kwestie van vaker en gespreid in de tijd draaien. Gewoon een paar weken voor uittrekken, met mate beginnen en de frequentie vervolgens opvoeren. Wellicht dat je dan toch op minimaal 4* uitkomt.

O ja, mag ik je ook nog http://www.the-drift.net/ in overweging geven? Dit lijkt voor Portishead een inspiratiebron geweest te zijn. Over "kilte" gesproken.

Wilde dit weekend mijn beoordeling geven, maar ben gaan twijfelen toen een vriend me gisteravond vroeg het album af te zetten omdat ie er niet naar kon luisteren - hij vond de zanglijn niet kloppen met de muziek - "ze zit er tegenaan, en soms gewoon ernaast". Dat wil ik even nagaan - kijken wat voor beeld ik erbij krijg; had ik niet verwacht.

Ik vind dit vooral (of liever: alleen) opgaan voor Small, wat ik één van de mindere (aardig, maar niet bijzonder) nummers vind, maar de twee afsluiters vind ik dan beide wel weer geniaal, moet ik zeggen.

Overigens snap ik dat gezeur over kil en klinisch niet zo. Ik vind dit rauwer, ongepolijster, intuïtiever en daardoor veel intiemer klinken dan de eerste twee Portisheadplaten. Onlangs Roseland (eindelijk) eens aangeschaft waarop alle klassiekers weer voorbij kwamen, en ik snap wat ik er zo mooi aan kon vinden, maar tegelijkertijd stevent oude Portishead altijd een beetje op formulemuziek af die daardoor juist het intieme mist wat deze plaat voor mij dus wel heeft.

Toen ik Dummy voor het eerst luisterde vond ik het helemaal geweldig, maar hoe meer ik luisterde hoe minder het me greep en hoe emotielozer het klonk. Ik vind het nog steeds geweldig, maar toch een stuk minder als bij de eerste luisterbeurt.

Met dit album was het juist totaal het tegenovergestelde. De eerste luisterbeurt wist ik niet echt wat ik er van vond. Het greep me nog niet echt, maar nu grijpt het me juist ontzettend. En ik blijft het steeds beter vinden.

Dus misschien is het gewoon een kwestie van iets vaker luisteren. Wellicht moet je over een paar dagen het nog een paar keer luisteren en grijpt het je dan wel ineens.

Van Portishead had ik tot voor kort niks van gehoord. Maar omdat dit een 'hit' te noemen is volgens een groot deel van de musicmeter users en naar aanlijding van de twee videoclips ben ik het album maar eens gaan beluisteren. Ik kan zeggen dat dit me uiterst goed bevallen is, The Rips is mijn favoriete nummer, die komt na een tijdje heerlijk opgang. Maar ook een spannend nummer als Plastic vind ik erg sterk in elkaar zitten. En zo kan ik heel veel pluspunten benoemen die gelden voor Third. Maar met name de zangeres vind ik ijzersterk. Een wat vage, hoge stem die ietwat bedeest is. Ik vind hem heel erg mooi.

Ik vond dit album de eerste drie of vier draaibeurten weinig indrukwekkend.
Maar bij de (ongeveer) vijfde draaibeurt viel alles op zijn plaats. Prachtig album.

Twee woorden: Koud & Nat.

Groeimogelijkheid! Nu al goed.