Portishead - Third (2008)

afgelopen 10 december is er ook een nieuwe track gereleased in samenwerking met amnesty international, chase te tear. vette track, had zo op dit album kunnen staan:

YouTube - Portishead - Chase The Tear (HD)

De rest is wel wat toegankelijker. Van dit album lijkt Threads nog wel op de nummers van Dummy.

Jammer van de 'zang' (bij gebrek aan een beter woord) want instrumentaal is het bij momenten echt geweldig.

"Jammer" van de zang? Er kan potdorie niemand zo smachten als Beth...

moderatorknip

Ik waan me bij momenten in de kerk als ze haar keel opentrekt.

Berichten over smiley gebruik aangepast of verwijderd.

Ja 'allo, dat moeten daar nogal diensten zijn in Genk!

Met z'n allen naar de kerk in Genk!!

Prachtig album. Veel beter dan het debuut. Portishead heeft een fantastische groei gemaakt met dit album.
De zang is niet erg veranderd, maar de muziek er om heen wel. Het voelt allemaal intenser en emotioneler aan.
Hopelijk hoeven we op een vierde album niet zo lang te wachten.

Dankje. Plaat begint te groeien trouwens, daar hoopte ik al op. Ik houdt niet zo van miskopen namelijk.

In tegenstelling tot de meeste recensies hier vond ik het laatste album van Portishead een tegenvaller. Ik ben een grote fan van hun eerste twee albums, en ook het album dat Beth Gibbons met Rustin Man heeft gemaakt is onweerstaanbaar.

Hier echter is het te gemakkelijk: de knappe, ongewone songs van het tweede album zijn verdwenen en vervangen door wat klinkt als half afgewerkte doorslagjes. Zonder die spanningsboog gaat het knappe geluid van Portishead helaas klinken als deprimerende minimalistische kitch en verliezen zelfs de meer dreigende, stevige nummers als Machine Gun en We Carry On veel van hun kracht. Ik vond dit een zeer frustrerende luisterervaring.

Deze band heeft zich mede laten beïnvloeden door dit album van Portishead: We Fell to Earth. Aldaar ook een linkje om te luisteren.

Jammer, na het ontdekken van Portishead, had ik hier ook veel van verwacht. Toch vind ik het minder, het is goed, maar niet geweldig. Ik hou wel echt van nummers als Plastic, zeer verassen en onverwacht. Maar voor de rest heeft het album me niet echt gegrepen. Misschien na een paar luisterbeurten veranderd mijn mening.

Ik kan echt niet tegen die stem. Het doet echt pijn bij mij.

In dat geval was pijn nog nooit zo fijn.
ik blijf het een fantastisch album vinden, met "The Rip" als hoogtepunt.

Eindeloos uitgesteld, de aanschaf van dit album, maar nieuw voor €6,75 kon ik het niet laten liggen. Klinkt zeer, zeer goed. Hoor zelfs een exacte kopie van een Silver Apples nummer langskomen.

Waanzinnig nummer die Silver Apples kloon - echt het hoogtepunt. Vierde ook een topper (jammer dat het een beetje wegsterft - had door mogen gaan met een finale). Heel breekbare plaat. Dat zwoele, landerige geluid van het debuut (andere ken ik niet) is ingewisseld voor een breekbaar (beetje wisselend tussen angstig, kwetsbaar en onheilspellend) geluid. Pakt zeer goed uit.

IJskoud, bij vlagen haast naar om te luisteren, maar de fenomenale stem van Beth zorgt er altijd voor dat je door blijft luisteren. Fantastische plaat van Portishead, misschien wel hun beste. Wat zeg ik, misschien? Dit ís gewoon de beste van ze, klaar. De briljante opbouw van We Carry On, Silence en Small (verdomme nog aan toe, wat een nummer), het dieptrieste Nylon Smile, het machinale Machine Gun, het liefelijke The Rip... allen fantastisch. Maar Threads doet zelfs mijn allerkleinste armhaartjes rechtop staan, wat een fe-no-me-na-le afsluiter.

Ik kan me vinden in jouw betoog.
Maar Dummy gaf dit in minder woorden neer.
Al duurde het lang, ook de kwaliteieten van Third zijn mij bekend.

Ik vind de Dummy en de selftitled ook erg sterk, daar niet van. Maar nadat ik dit concert zag, werd ik er weer aan herinnerd hoe briljant de nummers op dit album is. De dreigende electronica, de retestrakke drums en de prachtige verdrietige stem van mevrouw Gibbons laten me horen dat dit gewoon Portishead's beste is.

Ik denk dat voor veel mensen ook nostalgie een grote rol speelt. Veel mensen hier hebben danwel Dummy danwel de selftitled waarschijnlijk met de release meegemaakt. Ik zeg niet dat dat erg is, integendeels zelfs. Maar het kan wel een rol spelen. Ikzelf heb er overigens weinig tot geen last van, omdat ik Portishead pas een jaar of vier ken.

Wat mij betreft doen ze over het vierde album net zo lang als ze zelf willen. Als het dit niveau weer evenaart...

Ik heb nooit problemen gehad met de zogenaamde "groeiers". Bij mij klinken de meeste op het eerste gehoor al goed. Portishead is voor mij echt een uitzondering. Na vele male aandachtig luisteren alleen met een een goede koptelefoon kan ik pas mijn mening geven over deze plaat. Uiteindelijk vind ik The Rip de mooiste track (5*) gevolgd door Machine Gun, We Carry On, Small en Magic Doors. (4,5*) Daarna Threads en Silence (3,5*). De rest vind ik minder of te experimenteel. In Plastic hoor ik sommige mooie passages, maar stoor ik me voor het eerst aan de de zang (2*). Nylon Smile (1*) is voor mij echt het dieptepunt van Third. Die hoge noot die tig keer herhaald wordt raakt mij bij lange na niet. Ik merk dan vooral het verschil in kwaliteit met de volgende track The Rip.

Grappig dat mijn smaak een beetje terugziet in de favorieten statistieken op MM. Normaal gesproken ben ik er nooit mee eens, maar dit keer bijna helemaal wel! Ik zal dit album nog vaak luisteren en misschien dat ie nog een keer groeit, maar ik hou het verlopig bij een 4*.


Ik denk dat het niet zo is. Ik ken Portishead een jaar of 10, maar was er nooit aan toe of wilde het niet luisteren. 2 jaar geleden heb ik ze pas echt ontdekt toen dit album uitkwam. Vond het eigenlijk eerst maar niets. Nu vind ik Dummy de beste en Third ook een goede plaat. De self title doet het bij mij net iets minder goed.

Blijft toch wel de comeback-plaat van dit decennium. Geen triphop meer, een ander, zwaarder en meer electronisch getint geluid waarin de gitaren niet ontbreken. Intimiderend en intrigerend. Prachtplaat!

Ik vind dit album zelf ook hun beste album. Ik ken ze al vanaf Sour Times. Dat nummer en Glory Box maakte al veel indruk op me.
Op dit album vind ik die harde elektronica mooi klinken vooral het We Carry On en Machine Gun.

Hoe meer je dit album beluistert, hoe beter het wordt. Vooral 'We Carry On' vind ik erg mooi.
Ik vind dit album beduidend beter dan Portishead's debuut "Dummy" dat bij mij nogal saai overkwam.

Waardering; verhoogd naar 4,0*

Dummy saai??????

Ik wou net reageren op je reactie, waarbij je zei dat Dummy niet hun debuut was. Net te laat.

"Dummy" is het eerste reguliere album dat Portishead gemaakt heeft dat wel even totaal anders klinkt dan dit derde album. Ik vind dit derde album een stuk beter juist door de harde electronica die in sommige nummers ten gehore gebracht wordt. En dat zijn nou net mijn favoriete nummers op Third.


Ik zal vanmiddag dat album nog eens beluisteren. Misschien dat ik er dan anders over denk.

Dummy is vergeleken met deze toch iets minder spannend, dat moet je toch toegeven.