Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Ja, de invloed van de vrouw.......

Maar ben blij met haar mening!

De eerste zonder Peter Gabriel en met Phil Collins als leadvocalist . In deze periode live ondersteund door Bill Brufford en vanaf ''77'' door ex Zappa trommelaar Chester Thompson .
Trick Of The Tail is in mijn opinie de beste met Collins in zijn nieuwe rol als zanger, want de kleine alleskunner drumt zijn partijen gewoon weer uiterst bekwaam .
Daar The Lamb een loodzwaar concept met zich mee bracht ( ik heb me er nog niet aangezet tot een gehele beluistering ervan ) is Trick een coherent geheel met lichtvoetiger sfeervol werk( (Ripples ,Mad mad moonen de titeltrack ) maar even goed weer krachtig progessief spul in de beste Genesis traditie . Mogelijk wat bondiger dan voorheen en iets minder fragmentarisch, herbergen er songs hier die tot het beste van de groep gerekend mogen worden . Dance On A Volcano ( wat een opener !)
Het felle Squonk , het magistrale en uiterst sfeervolle Entangled en de zeer sterke afsluiter Los Endos , waar de band op een explosieve manier loos gaat . Robbery , Aussault & Battery is nooit helemaal tot mij doorgedrongen , maar het heeft wel een aparte sfeer .
Ondanks het vertrek van Gabriel is dit een hele sterke Genesisplaat met geweldige muzikaliteit . Hier is zeker nog geen sprake van een commercieele knieval , hooguit een wat compacter geluid , maar dat ongetwijfeld te maken hebben met het vertrek van Gabriel . Klasse plaat !

Vandaag nog even in mijn handen gehad bij een platenbeurs, toch maar niet meegenomen uiteindelijk. nu lees ik alle lovende woorden.


kak

Ja jammer joh....vindt het toch wel een van de prog klassiekers.

Tsja, een stuk 'lichter' dan zijn voorganger. Prima Genesis album dat wat mij betreft niet onder doet voor de albums met Gabriel als frontman. Vind 1 en 5 minder, maar voor het overige is dit een prima plaat. Dat wordt nog eens versterkt doordat het vertrek van de beeldbepalende frontman zeer kundig wordt opgevangen door Collins. Hulde, jammer dat hij later zijn stempel te zwaar ging drukken op Genesis, met name na het vertrek van Hacket. Dat vertrek hebben ze in mijn ogen nooit meer goed op kunnen vangen.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik nooit ECHT kapot ben geweest van deze plaat.
Dance on a vulcano is daarentegen een geweldige song, net als Entangled. Maar daarna zakt de boel voor mij echt wel in. Ook al zit het allemaal razend knap in elkaar, het wordt naar mijn gevoel allemaal wat vlakker, eentoniger misschien zelfs wel.
Los Endos is dan als afsluiter wel weer erg goed. Door dat nummer luister ik de hele plaat af, waarbij Ripples gelukkig ook een fijne luisteraar is.

Mad man Moon is toch een zeer fraai nummer. De hele plaat is muzikaal razend ingewikkeld en het wordt met een gemak gespeeld... daar zeg ik U tegen. Phil Collins op zijn best!

Prachtig werk van Genesis dat met dit album liet zien dat er ook een leven na Peter Gabriel mogelijk is. Ik ben van mening dat het album van een hoog niveau is. Ripples en met name Mad Man Moon zijn mijn favorieten. Het middenstuk (MMM) met de piano leidt tot een climax van ongekende hoogte. Mooi stukje kwaliteit van de heren.

Stemmen doe je door de sterren onder het album geel te maken!
Áls je vijf sterren geeft, breng je het gemiddelde van dit album misschien wel op precies 4......

Helaas. Zelfs na mijn stem geen 4. Maar tijd zal het leren of de 4 er gaat komen. Ik vind van wel.

Fijne plaat van Genesis. Geheel gegokt of deze iets voor mij zou zijn, zeker nu ik al een poos in post-punk sferen ben, maar het is een hele fijne afwisseling. Genesis is een van de bands die ik altijd onbewust ontweken heb, terwijl het in mijn straatje zou moeten passen... Ik wil ze een eerlijke kans geven, daarom mijn vraag: Welke platen raden mij na deze nog meer aan na deze?

Als je deze leuk vindt kan je Wind & Wuthering (laatste met Hackett) ook wel waarderen, daarnaast is het live album Seconds Out niet te versmaden. Voor de prog/sympho-liefhebber zijn alle albums met Gabriel goed te doen, maar ik weet niet of iemand die in post-punk sferen is daar lol aan heeft.

Is natuurlijk een echte smaakkwestie, maar Selling England by the Pound, inderdaad Wind & Wuthering en Lambs lies down zijn hoogstaande albums die het zeker met dit album kunnen meten. Vergeet ook zeker niet Foxtrot met het bijna 23 minuten durende epos Supper's ready.

Trick of the tail en Selling England zijn door mij altijd de meest gedraaide Genesis albums die ik zonder te skippen opzet. Er zit een bepaalde sfeer in die door de overige albums maar moeilijk zijn te evenaren.

Bedankt voor de tips

Ik heb inmiddels Selling England by the Pound gevonden voor 1,50 in een eenzame bak op de markt, tussen Heino en Abba. Meer hoef ik hier niet aan toe te voegen denk ik... schandalig is het.

Ik zet hem vanavond even op, en dan komt snel mijn oordeel.

Grappig. Solo vond ik Collins afgrijselijk, en dit werk boeit me zeer. Ik zie potentie in Genesis.

Heb je de remaster (is een dubbelaar)? Dat is pas echt super. Aan de andere kant, de reguliere cd's van Selling England zijn ook lastig te vinden. Goeie aankoop!

Jij wilt gelijk de sa-cd dubel versie voor 1,50

Dit is toch een mooi koopje lijkt me zo

Het is de reguliere persing En inderdaad een mooi koopje. Het is meer dat ik het schandalig vind dat Heino naar mij grijnsde met een 1,50 sticker op zijn hoofd, met achter hem de eenzame Genesis gelijk geprijsd.

Ondertussen is deze tot een van de favorieten omgedoopt in huize blue88. Een van de weinige albums waar ik met mijn drukke kop zonder te skippen naar kan luisteren. Dat zegt wel wat.

Ironisch dat Remain in Light mijn nr 1. is... maarja, olie en vuur geeft ook een grotere boem nietwaar?

Ach, the one and only Johnny Rotten bleek ook een mega-grote prog-fan te zijn...

Mooi cijfer.

Het laatste Genesis-album dat nog dat vleugje magie bezat dat ik zo mooi vind aan de oude Genesis-muziek. Maar hun stijl is echter hier al sterk veranderd: het is meer rock geworden. Desondanks een zeer goed album (het behoord niet tot mijn favorieten, maar toch). Na A Trick Of The Tail kwam dat stukje Genesis nooit meer terug en haakte ik af. Ik zie dit album als de symbolische begrafenis van de oude Genesis.

Dit moet je mij toch eens uitleggen. Bedoel je te zeggen dat de "symfo van de oude Gabriel periode" is omgezet naar rock in de zin van AOR of iets dergelijks?

Ik moet zeggen dat de leden van het Genesis-collectief op A trick of the tail in mijn optiek juist een geweldige prestatie hebben geleverd, een heroïsch symfonisch rockalbum hebben neergezet. Niet in de laatste plaats door grandioos spel van Steve Hackett.

In zekere zin vind ik het muzikaal eigenlijk aansluiten op Selling England by the pound, beter dan The Lamb lies down on broadway dat deed. The Lamb heeft z'n eigen schoonheid, uiteraard.

Voor mij haalt A trick of the tail daarom minimaal hetzelfde niveau als alle voorgaande cd's van Genesis, het is momenteel mijn hoogst genoteerde Genesis album. Je klaagt er over, maar ik vind nog veel magie terug op A trick of the tail.
Tot en met Duke valt er wat mij betreft weinig te mopperen over Genesis. Misschien had de begrafenis "symbolisch gezien" beter kunnen volgen na Duke's end.....

Ik had zelf eigenlijk het idee dat de magie na deze plaat nog zeker één studioplaat voortduurt tot en met Wind & Wuthering. Met het vertrek van Hackett verwijnt dan ook alle magie.

Daar kan ik het mee eens zijn. Al vind ik Duke op zichzelf een erg sterke plaat, al ontbeert het de magie zoals die hierboven werd gememoreerd.
Zou Hackett dan zo bepalend zijn geweest voor Genesis?

Na Wind & Wuthering - en dus met vertrek van Steve Hackett - kwam de wind uit een andere hoek te waaien. Werd je tot aan die tijd nog verleid met fantasievolle epics vol tempo- en themawisselingen, afwijkende maatsoorten en betoverende melodieën, met Duke deden de popdeuntjes hun intrede. Het geluid werd commerciëler en de hits vlogen ons om de oren. Het werd niet alleen luchtiger, maar vooral ook vluchtiger. Het beklijfde niet meer. Muziek verworden tot muzak, althans in mijn oren.
Als je wilt weten hoe groot de ‘magische’ invloed van Steve Hackett is geweest op Genesis, luister dan vooral eens naar zijn eerste vier soloalbums.

Ja mee eens. Ook zijn eerste 2 solotournees mochten er wezen. Helaas verloor ook Hackett zelf de magie op zoek naar een hitje met Cured.

Op deze Trick Of The Tail is hij gelukkig volop aanwezig. Toch wel bijzonder hoe deze man bepalend is geweest voor het geluid van Genesis met zijn ook klassiek georienteerde acoustische passages. Dst hoor je ook op deze plaat duidelijk terug.

Het lijkt wel een natuurlijk gegeven dat het mystieke, sprookjesachtige zich hoe dan ook een keer oplost. Laat me even psychologiseren: Magie is toch vooral verbonden met de kindertijd, en je kunt niet eeuwig kind blijven. Je zag deze teloorgang bij meer bands. Yes veroverde de popcharts met het gelikte 90125, Rainbow met 'Down to Earth’ (what’s in a name?), Uriah Heep zong er zelfs over in (“miss the”) Wonderworld en Rush sloot met Permanent Waves de hogere werkelijkheid af.
Deze trend zette zich voort in de jaren tachtig. Kortere nummers, meer (maar niet per se betere) aandacht voor productie (synthetische klanken, hardere drums) en hitpotentie.
In de jaren negentig kwam er (gelukkig voor mij) weer een progressieve opleving bij monde van bands als Porcupine Tree, The Flower Kings, Spock's Beard en Pendragon, die het genre nieuw leven inbliezen zonder hun progressieve roots te miskennen. Zo refereert laatstgenoemde met The King of The Castle overduidelijk aan Entangled van Trick Of The Tail.
A full circle.

Laten we daarbij niet vergeten dat de oudere garde (ook Genesis) in dat tijdperk wel weer begon terug te grijpen naar oude waardes. Vooral Yes was in de jaren '90 weer volop progressief.

Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

Wat Genesis betreft begon dat voor mij pas weer toen Collins exit was. De enige die ik van de oude garde daarnaast nog serieus ben blijven nemen gedurende de jaren 80 en 90 was eigenlijk nog Steve Hackett alhoewel die toen ook iets meer songgerichter werd.

Snap ik niet helemaal. Ondanks een aantal hitsingles kan ik We Can't Dance moeilijk een bonafide pop-album noemen. Er wordt daar, zeker in vergelijking met z'n voorganger, duidelijk meer richting een wat progressiever geluid geanticipeerd.

Ten dele wel maar zeker de helft bestaat uit Collins hitjes onder de Genesis hoed. Als je daar dan Yes tegenover stelt heeft die zoiets niet nodig bedoel ik maar. Calling All Stations klonk al een stuk serieuzer.