lennert schreef:
Ok, dit is onverwachts. Buiten de single en daarbij horende knullige videoclip van A Trick Of The Tail kende ik helemaal niets van dit album, maar nu de werken met Gabriel toch veel beter bevielen dan vroeger had ik niet verwacht dat dit album nog steeds zo ongelooflijk goed zou zijn. En ja, ik moet toch nog steeds zeggen dat ik Phil Collins de betere zanger vind. Het is lullig om te zeggen, aangezien hij natuurlijk helemaal in de beginjaren vooral bezig is met het kopiëren van Gabriel's stijl (en op dit album ook nog steeds voor het gros zo klinkt), maar hij klinkt hier gewoon zuiverder dan Gabriel en ook wat... engelachtiger?
Entangled en Ripples... zijn werkelijk wonderschone tracks, terwijl Dance On A Volcano nog enigszins stevig uit de hoek komt. De titeltrack heeft een leuke tekst en heerlijk catchy melodielijn, terwijl de overgang in Mad Man Moon lekker intens is. Robbery, Assault & Battery laat zien dat de band ook nog jolig kan doen zonder door te slaan in Gabrielsiaanse quirkyness. Squonk is eveneens leuk en Los Endos is een fantastische instrumental.
Beste album? Nee, het album mist namelijk een echte kraker zoals (ik blijf terugkeren naar dit nummer) The Musical Box. Tevens vind ik dat Hackett (helemaal na kritiek op The Lamb Lies Down On Broadway) best nog wat meer aanwezig had mogen zijn. De algehele kwaliteit is wel nog steeds heel erg hoog, waarmee ik erg blij ben. Ik kende namelijk niets van van de pré-Duke Collins-periode en hoor hier een band die zonder flamboyante frontman nog steeds goede prog kan maken. Het is allemaal iets gestroomlijnder, maar nog steeds intelligent en afwisselend en bovenal: erg mooi. Ik ga met goede moed door naar de volgende.
Tussenstand:
1. Nursery Cryme
2. Selling England By The Pound
3. A Trick Of The Tail
4. The Lamb Lies Down On Broadway
5. Foxtrot
6. Trespass
7. From Genesis To Revelation
Wind and wuthering zal je dan ook zeker bevallen, en....Then there were three is ook nog van hoog niveau