Genesis - A Trick of the Tail (1976)

Qua stemmen zijn er wel overeenkomsten tussen Gabriel en Collins. Daar is kennelijk ook wel over nagedacht.
Collins was als frontman natuurlijk niet excentriek.
Kroop ook gewoon achter zijn drumkit live waar nodig.

Sterk album deze idd. Het werd zeker niet gelijk minder na de gouden Gabrieljaren.

Absoluut, kijk de scores er maar op na!

Weer een album waar ik geen genoeg van kan krijgen. Ik neem aan dat Genesis voorgoed afscheid heeft genomen van de duistere aspecten van het oude werk. A Trick Of The Tail is opvallend licht en toegankelijk. Al tijdens de tweede luisterbeurt vielen de meeste belangrijke stukjes wel op hun plaats, maar nog altijd is van verveling geen enkele sprake.

Ik probeer me zo min mogelijk door Lennert te laten beïnvloeden en heb daarom zijn stukje pas gelezen toen ik mijn eigen oordeel wel klaar had. Verdomme, we zijn het echt op elk punt met elkaar eens. Ik vind dit een heerlijk album. De kwaliteit is hoog en constant, maar ik mis ook die ene uitschieter (al zou ik net eerder The Cinema Show noemen dan The Musical Box). Peter Gabriel heb ik geen seconde gemist. Phil Collins heeft ook mijn voorkeur, omdat Gabriel vaak wat iel en onzeker klinkt. Niet dat ik hem wil afdoen als een slecht zanger, maar wat mij betreft heeft Collins meer talent. Het aankomende vertrek van Hackett snap ik heel goed. Hij is nauwelijks hoorbaar en dat is eigenlijk wel jammer. Gelukkig compenseert Tony Banks dat heel erg goed. Ik blijf maar zeggen dat ik dol ben op zijn keyboardspel. Wat een sfeer zet hij hier neer! Dit album zit vol met prachtige melodieën en fantastische structuren. Ik dacht aanvankelijk nog dat ik een kras op de lp over het hoofd had gezien op Dance On A Vulcano. Blijkt het zo'n gek drumritme te zijn. Zo heeft dit album wel meer leuke verrassingen. Wat een geweldige band toch.

Tussenstand:
1. Selling England By The Pound
2. Nursery Cryme
3. A Trick Of The Tail
4. The Lamb Lies Down On Broadway
5. Foxtrot
6. Trespass
7. From Genesis To Revelation

Ik deel de observatie in zoverre dat het album een vrij constante sound heeft en dat daardoor het geheel eigenlijk ook iets minder is dan de som der delen. Maar Entangled zet voor mij toch wel het gros van de Gabrielklassiekers (laat staan alle latere nummers) in de schaduw.

Je hebt gelijk. Dat nummer is erg goed inderdaad. Misschien niet doorslaggevend, maar ik vind het sowieso wel lastig om een volgorde te bepalen, want kwalitatief zitten die platen erg dicht bij elkaar.

Ik heb Ripples en Entangled als favoriete tracks hier staan aangegeven, dus ik ben het zeker met je eens dat deze song een absoluut weergaloze track is. Waarom The Musical Box en bijvoorbeeld ook Dancing With The Moonlit Knight bij mij dan toch hoger staan, heeft vooral te maken met het feit dat deze nummers meerdere sfeerwisselingen en verschillen tussen hard/zacht heeft. Ripples heeft vooral de balladesque kant, maar barst nooit echt los, daarom vind ik hem net minder interessant dan die ander genoemde tracks.

Maar hey, een 4.5 is alsnog een 4.5!

Hoewel men gewoonlijk Genesis onder leiding van Gabriel verkiest, ben ik eigenlijks steeds meer gecharmeerd van deze staarttruc. Om maar een gevaarlijke uitspraak te doen: dit vind ik eigenlijk het beste studioalbum van genesis. Goed, ik moet die mening dan wel gelijk nuanceren door te vermelden dat Foxtrot en The Lamb(...) dit album qua kwaliteit nauwelijks ontlopen en de Collinsplaten met het album minder werden. Desalniettemin is dit echt een plaat waar elk nummer uiterst gefocust is. Bovendien voelt dit album echt als een eenheid aan zonder ergens een steek te laten vallen. Met Entangled, maar ook Mad Mad Moon en Ripples heeft dit album zeker enkele hoogtepunten.

Grappig overigens dat Genesis voor mij zo ook nog een zekere vergelijkenis vertoont met Marillion. Beide bands waar ik de eerste frontman (resp. Gabriel en Fish) prefereer over de tweede (resp. Collins en Hogarth), maar waar de 'tweede man' wel de beste plaat op zijn naam heeft staan (resp. Trick of The Tail/Second's out en Brave/Marbles).

Ik ben ook geneigd hier te kiezen voor "beste album" van Genesis.
Eigenlijk heb ik voor deze hoogste titel bij Genesis een gelijkspelletje, het andere album is Selling England by the Pound.

Heb ook altijd gevonden dat beide albums qua sfeer erg goed bij elkaar passen en elkaar in kwaliteit ook nagenoeg niet ontlopen.
Vallen voor mij ook onder de categorie "de beste albums ooit gemaakt".

Ik hoor jou niet over het meesterwerk The Lamb.... musican???

Nope.
The Lamb heeft mij nooit zo kunnen boeien als Selling England of A Trick of the Tail.

The Lamb duurt mij te lang en zou beter zijn geweest als de hoogtepunten zouden zijn verzameld tot één album. De kracht over het geheel is er daardoor voor mij uit.

De beleving zal destijds voor de fans vermoed ik anders zijn geweest. Maar ik kan de gedachtegang van Lennert en RuudC rond The Lamb en voorkeuren voor andere albums heel goed volgen.

Groeiplaat! Was na eerste luisterbeurt niet geneigd deze vaak te draaien, maar toch geprobeerd, en werd beloond!

In 1975 legde zanger Peter Gabriel een bom onder de band die mede dankzij zijn performance groot was geworden, door mee te delen dat hij zou stoppen met Genesis. De albums “SELLING ENGLAND BY THE POUND” en “THE LAMB LIES DOWN ON BROADWAY” waren succesvolle albums en het ging de in 1967 in Godalming Surrey opgerichte band voor de wind. De zoektocht naar een nieuwe zanger begon meteen na de laatste tour met Gabriel en vele kandidaten deden een poging de heren te overtuigen van hun kwaliteiten, maar er werd geen geschikte zanger gevonden. Toen de tijd begon te dringen, de band eigenlijk de studio weer in moest, een tour stond in het vooruitzicht, nam Genesis drummer Phil Collins op het nummer “SQUONK” de vocalen voor zijn rekening en dit was waar de band naar op zoek was. In korte tijd werd het album “A TRICK OF THE TAIL” opgenomen en werd op 13 februari 1976 uitgebracht. Het album laat een meer song gerichte band horen dan op het vorige album, dat een conceptalbum was. De zang van Collins is prachtig, zeer passend bij de muziek en dat zorgde ervoor dat het album goed ontvangen werd. “A TRICK OF THE TAIL” is een progressief rock album, met bijdragen van alle 4 de bandleden, toetsenist Tony Banks, gitarist Steve Hackett, bassist Mike Rutherford en zanger/drummer Phil Collins. Het openingsnummer “DANCE ON A VOLCANO” laat eigenlijk meteen horen wat je van het ‘nieuwe’ Genesis kunt verwachten. Veel aandacht voor melodie, prachtig gemusiceerd en de songs zijn niet heel lang, wat wel gebruikelijk was bij de band. Langste nummer is de ballad “RIPPLES” dat in de laatste tour van de band in 2007, nog op de setlist stond. Hoogtepunt voor de echte (oude) Genesis fans is de instrumentale afsluiter “LOS ENDOS”, met prachtige solo’s op toetsen en gitaar. Na dit album verscheen in hetzelfde jaar het eveneens prachtige album “WIND & WUTHERING”, waarna Steve Hackett gefrustreerd de band verliet, vanwege zijn minieme bijdragen aan het materiaal. In 1978 verscheen “…AND THEN THERE WERE THREE”, met de meest succesvolle samenstelling van Genesis, Collins, Banks en Rutherford. “A TRICK OF THE TAIL” is vanwege zijn muzikaliteit en grote kwaliteit een klassieker geworden, waar menig progband zijn inspiratie uit haalt.

Geweldige plaat. Wel bijzonder dat de allereerste CD uitgave hiervan qua sound de latere CD remaster en ook de nog latere remixversie uit 2007 overtreft.

Heb je het ook over de SACD?
Volgens mij is er geen betere versie van dit album uitgebracht dan deze.

Ja de SACD is de 2007 serie. Dit zijn remixen (geen remasters) waar de meningen nogal verdeeld over zijn en je hoort het ook. Niet alle 2007 heruitgaven klinken top in deze serie.

100 procent mee eens!!

Absoluut in mijn top 3
1) wind and Wuthering
2)(gedeeld) selling Engeland/Trick of a tail
3) (gedeeld)and then there were three./the Lamb....

Daarna werd het toch echt wel erg commercieel van sound. Duke, Abacab was toch echt niet meer wat je van Genesis zou verwachten

Niet mijn top 3 al komt Trick Of The Tail erg hoog. Duke vind ik nog een prima plaat. Vanaf Abacab is het inderdaad kommer en kwel.

dan komen we dicht bij elkaar

De laatste tijd (lees: in de maanden voor de coronacrisis) deed ik nogal wat platenbeurzen aan. Om de een of andere manier kwam ik heel wat albums tegen van Genesis. Tot mijn grote schaamte moet ik ook wel vermelden dat ik Genesis enkel ken van hun latere commerciëlere releases.

Ik weet niet waarom, maar ik begon alles wat ik van Genesis kon vinden mee te nemen. Waaronder dus deze! Hij ligt momenteel op de platenspeler. Ik had eerder een groeiplaat verwacht, die me bij de eerste luisterbeurt niet meteen kan bekoren.

Dat blijkt nu volledig het tegengestelde te zijn. Het grijpt me vast, en bij elke onvoorspelbare drumslag, of elke gitaar- of keyboardsolo ben ik net wat meer in de ban. Een hele leuke atmosfeer. Ik denk dat mijn ontdekking van Genesis bij deze begonnen is. Te beginnen met deze (nee ik ga er voordien geen volgorde aan vast hangen, ik luister gewoon wat m'n mood zegt)!

Ik heb lang nog niet alles, maar ik ben wel van plan van er een vinyl ontdekkingstocht van te maken.

Nog geen score, vanwege de eerste luisterbeurt, maar die volgt zeker. Ik verwacht hem toch vrij hoog

Nog een lange weg maar de beste(!) weg nog te gaan....Een GENESIS met Gabriel en Hackett is de beste Genesis!

Veel plezier, Wyverex! Er staan je veel mooie ontdekkingen te wachten
Ik wou dat ik die reis nog een keer kon maken...

Leuk toch dat Wyverex uiteindelijk bij dit album uitkomt.
En dit is een puike plaat hoor. Phil Collins doet een prima job hier als zanger.
En dat vergelijken heeft gewoon weinig zin.
Soms gaan dingen zo. Genesis trok een ander publiek aan en wellicht hielp Phil solo er aan mee.
Maar het was een democratische keuze, maar ook een andere tijd.
neoprogrockers kwamen in beeld ( Marillion bijv.) en lieten op een eigentijdsere manier de goeie ouwe tijd weer wat herleven.

Berichten verplaatst naar Genesis

Dat Genesis volgens velen met Gabriel (en blijkbaar Hackett, hem zal ik wel leren kennen) beter was, heb ik al een aantal keer gehoord/gelezen.

Meestal lukt me het wel om me niet te laten leiden door een ander z'n mening, dus ik vermoed dat dit met Genesis ook zal meevallen. Dit album bevalt me goed, maar ik ga het toch nog een aantal keer luisteren eer ik naar de volgende over ga. Tijd genoeg, en dit is geen muziek om zomaar met 3 luisterbeurten in een vakje te steken.

Je zal in de toekomst wel een aantal berichtjes zien verschijnen bij Genesis albums, maar daarom niet snel! Voorlopig smaakt deze me nog heel goed. Ondertussen heb ik een stuk of 4 albums liggen, en die belanden allemaal vroeg of laat op de draaitafel.

Voorlopig blijft vooral het begin van dit album hangen. Niet dat de rest niet memorabel of minder goed is, maar dat is wat nu (voorlopig) het meeste blijft hangen.

Voor mij is dit album altijd een soort tweeluik met Wind & Wuthering (1976) . De sterkste versies van het Hackett, Banks, Collins & Rutherford collectief. Meer sprookjesachtig dan de eerdere albums met Gabriel. Ik vind de teksten ook zeer leuk en sfeervol waarbij de tekst van Robbery, Assault & Battery een heerlijk boeven verhaal is. Maar ook magie in Squonk en Mad Man Moon wiens teksten mij doen denken aan Tanith Lee’s boeken van de Duivelsprinsen. Ergens zit er een bepaalde sfeer in beide albums waarvan ik niet goed weet hoe ik het moet omschrijven. English Mystic Fairytales performed by Genesis. De hoes van dit album blijft mij ook altijd, samen met de binnenkant verwonderen. Kleine verhaaltjes gebracht met prachtige muziek.

Ik wens je een mooie reis beste Wyverex ! Deze band heeft een intrigerende muzikale reis gecreëerd met voorstanders en tegenstanders, liefhebbers en haters van het Oude Testament en het Nieuwe Testament.

Voor mij is het een band die in mijn hart zit.

Voor mij is het een band die in mijn hart zit. [/quote]

Bij mij ook....tot op zekere hoogte

Niets dan loftuitingen deze laatste twee pagina's, en ik sluit me daar bij aan. Misschien dat het overgebleven kwartet wel eens twijfelde over de nieuwe richting, maar dat is aan de muziek niet af te horen: de composities zijn zorgvuldig opgebouwd, de arrangementen zijn gedetailleerd met in meerdere gevallen een prachtige climax (met name de eerste drie nummers en Ripples), de uitvoeringen zijn boordevol overtuiging, de sound is warm en de verpakking is verrukkelijk. Of ze zich nu wilden onderscheiden van de periode-Gabriel, of dat ze de druk van de tijdgeest voelden, of dat de platenmaatschappij om een iets eenvoudiger geluid vroeg, of dat Collins nu een groter stem in het geheel kreeg, of dat dit gewoon de evolutie van de band was, het valt niet te ontkennen dat dit een op alle fronten geslaagd werkstuk is dat zelfs de grootste scepticus na het vertrek van Gabriel zal hebben overtuigd.
        En toch, en toch... er kleeft een soort perfectie aan de plaat die in de plaats van de grilligheid en de onvoorspelbaarheid is gekomen, en het bizarre en beangstigende dat aan sommige vroegere Genesis-platen kleefde is opeens ver weg. Collins zingt uitstekend, maar ik mis het suggestieve en soms knauwende van Gabriel en het unheimische en verontrustende van Foxtrot en Selling England. Daar kan deze incarnatie van Genesis verder weinig aan doen, maar het verklaart waarom dit album me minder dierbaar is dan eerder werk van deze band terwijl het muzikaal feitelijk op dezelfde hoogte staat.

half puntje lager, omdat er toch echt beter werk is gemaakt door de heren.