Marillion - Marbles (2004)

Misschien nog een paar keer beluisteren, mij greep het me ook pas na een luisterbeurt of 6. Ken het album nu ookal zo'n 6 jaar ondertussen.

Geeft niks Herman, je hebt het geprobeerd en dat kan je van veel mensen niet zeggen die bij voorbaat alle symfo als oubollig en overbodig bestempelen. Een 3 is nog best aardig in ieder geval

Prog en symfo hebben nog altijd de meest verrassende en ingenieuze structuren en bieden het meest avontuur wat mij betreft. Wat nu als modern wordt gezien is meestal niet meer dan teruggrijpen naar vroeger in een ander jasje. Dat is pas oubollig.

En wat blijft Marbles toch een fijn album, zelfs om 's morgens wakker bij te worden.

Ik zal hem de volgende keer ook eens 's ochtends opzetten.

Is dat ook niet een beetje wat prog en symfo doen? Dat is althans een veel gehoord punt van kritiek op deze stroming. Zelfs een ander jasje is niet altijd te ontdekken. Niet dat dat verkeerd is overigens, want ik beschouw mezelf toch als een groot liefhebber van prog en symfo.

Het is juist een periode van retro . Alles wat in de 70er en 80 er jaren gemaakt werd , wordt veelvuldig opgepikt door talloze nieuwe artiesten . Echte vernieuwingsdrang in de popmuziek wordt steeds zeldzamer .

Op Marbles tracht Marillion met verfrissende sounds en modernere ritmiek een hedendaagse draai te geven aan het begrip Prog . Juist mede daarom hoeft dit genre niet als oubliig afgedaan te worden .
Marillion heeft ook in de tijd met Fish het balletje toch weer doen rollen . En dat juist in een tijd dat het genre nauwelijks nog potten kon breken . De van oorsprong prog/symfo bands tapte ineens uit een ander vaatje , terwijl Marillion met veel gedrevenheid hun ding deden .

Geweldig album, een van mijn favorieten van Marillion.

Als ik dit album opzet moet ik hem simpelweg ook helemaal af luisteren. Een beetje net zoals een goed boek wat je niet neer kan leggen..

Hopelijk wordt het nieuwe album net zo sterk en goed als Marbles...

Nieuwe plaat?!?

Vanaf oktober 2010 is er een communicé uitgegaaan dat de band lekker wil relaxen, wat toeren en wat jammen. Niks concreets dus, zal wel minstens 2012 worden...

Nou ze zijn wel regelmatig in de studios te vinden en niet enkel om te jammen. Als het goed is komt eerst nog het album van Barbieri met Hogarth maar ja dat staat ook al jaren in de stijgers.

Stijgers?!? Ik hoopte er nog een taalgrap in te zien...

Daar kijk ik met steigende verbazing naar...

Volgens Facebook vanmiddag:

Marillion
Well it's Friday and we've had a very productive week. Been working on the arrangements for a couple of songs - they are beginning to come together nicely. Things are finally starting to progress. Hope you all have a glorious weekend.

Dus het schiet toch wel aardig op =p

Ach, dat staat er ook iedere week heb ik het idee.

Deze CD vandaag eens beluistert. Muzikaal zit het goed in elkaar, dat is een pluspunt. Maar tegelijkertijd komt de plaat een beetje cliché over, zelf wat saai en weinig spannend. Terwijl mijn verwachtingen hoog waren. Deze CD zal het goed doen tijdens de candle light uurtjes, vlak voor het slapen gaan .

Dan ben ik wel benieuwd naar wat je cliché vindt. Want is ondertussen niet elk muziekalbum dat gemaakt wordt cliché?!?

Tja wat vind ik er cliché aan?!
Vooral het gevoel dat ik zo'n plaat als Marbles al duizenden keren eerder heb gehoord in andere variaties door andere bands en artiesten. Zelfde soort emoties, zelfde zanglijnen, zelfde soort composities. Waar je naar luistert, in dit geval Marbles, lijkt zo'n platgelopen pad. Waardoor het in mijn geval snel achtergrond muziek word.

Dat krijg je als je een artiest pas later in je leven ontdekt. Ik heb mensen zien schrijven dat The Beatles of Queen clichématig zijn.

Marillion komt niet met iets nieuws hier. Dat zeker. Maar ze hebben wel een hoop bands/artiesten beïnvloed. Zelf heb ik nog nooit bij Marillion het idee gehad dat ze anderen naspelen, of clichématig werk afleveren.

Slechts in de begindagen, deed de band aan Genesis denken, maar daar is anno 2004 allang geen sprake meer van.

Vertel me eens: welke bands/artiesten hebben al eens een plaat gemaakt zoals Marbles?!? Ik ben gewoon benieuwd, misschien ontdek ik nog eens een leuke band.

Ben ik ook wel benieuwd naar. Ik vind Marillion een unieke band, ook al zal de band niets nieuws doen.

Tja, ik heb Marillion ook pas voornamelijk in 2010 ontdekt. Zo rond mijn 33ste. Ik kan het toch niet clichématig noemen, geef de meeste albums die ik van ze ken 4 tot 5 sterren. Nu ben ik het totaal niet eens met devel-hunt, maar ik denk dat het geen bal te maken heeft met de omstandigheid dat hij het (kennelijk) later in zijn leven heeft ontdekt.

Ik vind het zeker geen platgelopen pad zoals devil-hunt beweerd . Ik zal ook niet beweren dat Marillion met iets supernieuws op de proppen komt , maar welke band doet dat eigenlijk nog wel ?
Marillion is niet stil blijven staan , heeft een eigen sound en hier op Marbles zijn de liedjes smaakvol uitgevoerd met veel kleur , dynamiek en met redelijk wat afwisseling .
Bondige melodieuze songs met 3 langere progstukken .
Het is in ieder geval geen clicheplaat . Daarvoor is het te goed uitgewerkt en zijn de sounds niet oubollig . Het is een frisse plaat met allure . Dat het misschien niet echt vernieuwend is , zal mij eigenlijk een worst zijn .

Ik moet zeggen dat ik Marbles voor het eerst hoorde, zo'n anderhalf jaar geleden denk ik, ik ook nooit heb gedacht aan de term cliché. Ik vond het vooral erg mooi, maar ook oprecht klinken. Ik vind het erg goed in elkaar zitten en ik vond het zeker een eigen geluid. En vernieuwend of niet, daar ben ik nooit naar op zoek.
Bij vernieuwende bands denk ik overigens vooral bij bands als Beatles in de sixties en Floyd in de seventies. Maar het beïnvloedt mijn beleving van een bepaald album eigenlijk niet.

Voor mij is Marbles een schitterende plaat die heel stabiel in mijn top 10 staat.

Marbles vind ik juist een van de meest fris en modern klinkende 'prog'platen van de afgelopen jaren, verre van cliché.

Misschien ben ik iets te 'streng' voor deze plaat. Ik vind het absoluut niet slecht maar wel voorspelbaar. Binnenkort draai ik de CD nog een keer, en wordt mijn oordeel misschien positiever. Maar tot die tijd ***, wat ongeveer een 6,5 is.

Bij dit soort albums is het juist het gevoel en de sfeer die de plaat bijzonder maakt. Als je het droog gaat vergelijken met overeenkomstige richtingen dan ben je idd gauw klaar. Maar het pakt je of niet. Genoeg virtuoze technisch briljante albums die nooit de magie kunnen evenaren van een album als Marbles maar het blijft een persoonlijke beleving. Toch een beleving die velen hier delen en geheel terecht wat mij betreft.

Nu het kwartje bij Ocean Cloud definitief is gevallen kan ik hier in het kort wat neerpennen. Wat is Marbles toch een ontzettend goede plaat! Ik heb de dubbelaar en wat de eerste cd betreft krijgt 'ie wat mij betreft vijf sterren. Zelden zoveel emoties gehoord op één plaat.

The Invisible Man bijvoorbeeld. Die dwingende sfeer, dat interessante drumwerk en het mysterieuze gitaarwerk zorgen voor een erg drukkend geluid. Goede timing qua zang (en hoe het koor wordt ingezet). De vocale uithalen zijn hartverscheurend - zeker tegen het einde van deze sequentie (rond de 9,5e minuut). Gebruik van die synthesizer (geen idee of het dat is trouwens) op 8:35 klinkt ook erg goed en maakt het geheel nog meer af. Een van de weinige nummers waar ik ook graag naar de tekst luister.

De plaat wisselt minder toegankelijk werk af met prettig in het gehoor liggende nummers. Genie, Fantastic Place en The Only Unforgettable Thing klinken allemaal toegankelijk en zijn ook welkome afwisselingen met mooie melodieën en een duidelijke sfeer.

Sinds gisteravond is Ocean Cloud definitief tot me doorgedrongen en ik denk zelfs dat dit nummer The Invisible Man overtreft qua... álles. Die heerlijke gitaar op het begin, de fraaie zanglijnen (met name die machtige uithalen na de vijfde minuut!), afgewisseld met lekkere muzikale stukken en toepasselijke ambient (de zee! meeuwen!). Hoop, rust en kalmte worden uiterst merkbaar.

Des te interessanter is het dat halverwege de sfeer plotseling omslaat. Die donkerte vanaf 10:10 bijvoorbeeld, met die duistere drums. Maar de ontwikkeling die zich vanaf 12:10 inzet is wat mij betreft een onovertroffen staaltje muziekmaken. Die donkere wolken die zich ontwikkelen - goed getroffen. En wat een enorme dreiging klinkt er een minuut later - "Watch me/watch me!"

Marbles - en dan vooral Ocean Cloud - bevat een uitgebreid palet aan emoties en Marillion weet dat zo poëtisch en accuraat te brengen dat ik het bijna met niets kan vergelijken. Wat mij betreft is dit het schoolvoorbeeld van hoe muziek hoort te zijn. Maar de tweede cd? Ik durf er mijn vingers niet aan te branden. Vandaar dat ik mijn stem nog even achterwege laat. Tijdens de eerste luisterbeurt vond ik 'm namelijk erg wisselvallig. Maar wat niet is kan nog komen.

Potjandorie, dan heb je Neverland en Angelina dus nog niet gehoord....

Niet bewust.

Maar misschien dat ik vanavond de moeite ga nemen om de eerste cd van mijn iPod te gooien en de tweede cd een kans te geven.

?!?

Ik kan 70 cds van Marillion kwijt op mn iPod..

Hoe kun je dan wel een waardering geven? Je kent dan maar het halve album. Misschien vind je deel 2 van het album wel volledig ruk. Kan me het haast niet voorstellen, maar je weet nooit.

@ Ozric

Klopt, ik ook, maar ik wil niet in de verleiding komen om terug te vallen op de eerste cd

@ Rogyros

Je hebt gelijk, die stem is een tijdje geleden geplaatst terwijl ik me onlangs had voorgenomen juist niet op de plaat te stemmen tot ik een helder beeld van de tweede cd heb. Stem bij deze dus verwijderd.