Marillion - Marbles (2004)

Wat ik doe met dubbelaars is ze als 1 album in Itunes weg schrijven.
Dan is alles overzichtelijker en kan je zo'n ding als Marbles in een ruk uit luisteren

Er hebben ook mensen enkel op de retailversie (zonder bv Ocean Cloud) gestemd...

Dat weet ik, Michiel. Maar die ingedikte cd is nu eenmaal uitgebracht. Dus daar heb ik minder moeite mee. Maar als je maar de helft van het totale album hebt gehoord, zou ik niet stemmen. En dat is Maiky met me eens.

Nu vind ik Marbles zonder met name Ocean Cloud wel een ontzettend gemis overigens.

Vind dit echt een plaat die je als geheel moet luisteren. Als ik dan na anderhalf uur bij Neverland (en dan eigenlijk bij: but when you're gone, I never land in Neverland) ben gekomen dan gaat dat echt tot op het bot. Zo ontzettend mooi en zo geweldig opgebouwd vanaf de eerste zin van THE Invisible Man. Absoluut een bijzondere prestatie van Marillion op een moment dat ik het eigenlijk niet meer van ze vewachtte.

De Hogarth periode ken vele ups en downs, die dan doorkruist worden met albums die veel en veel te commercieel of nietszeggend zijn. Ik had in ieder geval altijd een behoorlijk dubbel gevoel met Marillion na Fish, in wlke tijd ze 4 studio albums afleverde van ongekende topkwaliteit en zei feitelijk de vaandeldragers van Symfonische Rock werden. Maar toen kwam Hogarth aan boord, alles werd vrijwel direct over een andere boeg gegooid, ook al is dat nog niet zo duidelijk met Season's End, omdat de meeste nummers als geschreven waren in de tijd van Clutching (luister de bonus cd van de Clutching remaster), maar met Holidays in Eden (ook al denk ik nu dat hier een aantal fenomenale nummers opstaan, vond ik het destijds ronduit verraad aan hun achterban. Brave kon me daarna ook niet boeien, of, het duurde ontzettend lang voordat ik hier de waarde van inzag. Maar Afraid Of Sunlight is wellicht een op de lijst van mijn meeste stukgedraaide albums allertijden, en dus, kon ik alleen maar besluiten dat AOS een van de meest briljante albums was die Marillion tot dan toe had gemaakt, hetgeen bijzonder knap is aangezien dit album in twee weken tijd is opgenomen. Het niveau, de creativiteit en vooral de emotie die hier ten toon wordt gespreid is van een ongekend hoog niveau. Vooral....Out Of This World, waar Kelly, zich van een kant laat zien die mogelijk dwars door mijn ziel heenklieft. Daarna This Strange Engine, een magistraal titel nummer, dat direct uitgroeide tot een klassieker en dat nog steeds is, maar verder een beetje achterbleef, daarna twee ontiegelijke draken van albums Radiation & .com, waarna ik er wel zo ongeveer klaar mee was. Of thans dat dacht ik. Tot dat ik Anoraknobia hoorde. Dit album moet nu, denk vooral worden gezien als een voorbode van wat daarna gaat komen, want hier staan ook een paar nummers op die alleen maar de geschiedenis in konden gaan als regelrechte klassiekers. Een prachtige toer, waar me mochten stemmen wat we wilden horen, en toen werd het stil, tot dat in 2004 Marillion het beste en wellicht belangrijkste symfonishe rock album van de 21ste eeuw afleverde. 'Marbles' Er zijn wellicht een hop band die in de 11 jaar dat deze eeuw gaande is, dat verdienen. Metropolis van Dream Theater, verschillende albums van Porcupine Tree. Pure van Pendragon, etc. Maar geen enkel album mikte op zulke hoge regionen als Marbles.

Van de eerste noot tot de laatste (lees, ik refereer hier aan de dubbelcd) pakt dit album en laat het niet meer los. The Invisible Man is nu nog steeds een vast live nummer met ieder Marillion concert en hetzelfde geldt voor Neverland. Maar dan Ocean Cloud, zelden gespeeld, toen en nu, maar wat een knaller van een nummer. Hoe Rothery hier even losgaat, zeg.. Maar ook heel veel andere nummers die het vermelden waard xijn. Fantastic Place, When You're Gone, The Only Unforgivable Thing en uiteraard het uiterst catchy Don't Lose Yourself. Ik denk dat zelden een band zichzelf zo sterk heeft gerehabiliteerd als Marillion met dit album. Maar, ja...dan komt Somewhere Else...en vraag je je af, waar de creativiteit ineens heen is...maar gelukkig was het snel teruggevonden, en brachten ze Happiness Is The Road uit, welke heel veel feel heeft van Marbles, en min if meer doorgaat waar deze ophield.

Kortom........Wat doe je hier nog. Kopen dat album............

De band heeft duidelijk zijn ups & downs gekend . Maar dat Marillion toch steeds naar nieuwe uitvalswegen bleef zoeken , heb ik altijd bewondert .
This Strange Engine bleek na het formidabele Afraid Of The Sunlight licht tegenvallend , maar de insteek van meer liedjes met een acoustische benadering vond ik eigenlijk helemaal niet zo verkeerd uitpakken .
De ongecompliceerdheid en rauwheid van Radiation werd ook wisselend ontvangen . Wederom met een paar sterke songs , wat experimentjes en met een andere gitaar/toetsensound .
Ik moet stellen dat ik erna ook wat afgehaakt ben betreft nieuw werk ( Ik bleef Marillion wel draaien .)
Maar Marbles is een gave plaat . Beladen en afwisselend episch en songmatiger . Maar wel erg raak . Een album die verbaasd . Een klassieker .

Zoals Hogarth zelf zingt in Trap The Spark, op Happiness Is The Road : 'Goose-bumps that don't fade away.' Dat lijkt me inderdaad de manier waarop ik Marbles zou willen omschrijven.

Op één van de singles (Don't Hurt Yourself) die toentertijd deze plaat vergezelde was een Steven Wilson-remix van Angelina (zie: http://www.marillion.com/music/albums/marbles.htm)

Dat is genieten geblazen...

Het verhaal achter Ocean Cloud: http://www.oceanrowing.com/logs/don_allum.htm

Ben niet zo'n Hogart-fan maar dit is toch wel een uitstekend album. Jammer dat het niveau nergens eerder of later werd gehaald. Nee....ook Brave niet

Ik heb vandaag de dubbele LP versie gekocht (zonder bounstracks) want de overige bonustracks buiten Ocean Cloud lagen me minder. Wat blijft deze fantastisch, de keyboards klnken erg fris.
De zang past perfect in het plaatje en Marbles zoekt echt de grenzen grote landschappen weten ze te maken. 4,5*

Ik heb deze maar verhoogd naar een 5*, nu staat hij op nummer 12 in het lijstje van mijn favoriete platen allertijden. Wat een magische plaat, de frisse keyboard klanken samen met de haast zomerse gitaarriffs maken van Marbles een haast exotische Rock plaat. Maar ook de zang van Hogarth en het geniale gedrum zorgen er voor dat Marbles een van mijn favoriete platen is.

Wie trouwens ook nog een enkele versie wilt van deze plaat met de tracks in een andere volgorde en op Vinyl is er nu ook deze versie sinds 2011: Klik! Ik heb deze voor 11 euro kunnen vinden op Vinyl.
Jammer genoeg bestaat er geen versie op Vinyl met bonustracks, maar die beluister ik op mijn pc.

kobe bryant fan! Nu alleen Brave nog even verhogen naar 5 sterren.

Volgens mij is die trackvolgorde niet per se anders, maar gewoon de normale volgorde van de 1-CD-/vinyl-versie. De versie die hier nu staat (zonder bonustracks), slaat gewoon nergens op.

Het heeft een tijdje geduurd voor ik het doorhad, maar deze plaat is werkelijk een genot om naar te luisteren. Veel meer mijn ding dan de Fish-periode.
Voorlopig 4 sterren, maar ik zie dat in de nabije toekomst nog wel verhogen naar 4.5.

Na het weergaloze concert vorig jaar november in 013 een tijdje geleden Marbles als mooie dubbel lp gekocht. De cd lag al enige tijd ongebruikt en ik weet eigenlijk niet waarom. Sinds Less is More en Live at Cardogan is de interesse weer helemaal terug. Marbles veel meer gaan waarderen en meteen al het oudere werk uit de kast getrokken. Met of zonder Fish, Marillion is top. Absolute favoriet op Marbles is toch wel Don't hurt Yourself. Genieten op vinyl, van uitmuntende kwaliteit.

Wauw wat een geweldige plaat is dit! 5 sterren voor dit meesterwerk!

Vind ik ook, 5* voor dit soort platen en niet lager!

Klasse mannen ! Omhoog dat gemiddelde.

Okee, ik verhoog ook naar 5. Het gemiddelde blijft helaas hetzelfde.

Kan niet anders stemmen dan 5 sterren. Staat ook niet voor niets nummer 1 in mijn top 10

Dit album heb ik alleen nog maar zien liggen de laatste tijd in de deluxe uitvoering in digipack en 2 cd's. Nu heb ik het meest belang bij het 'normale' 1 cd album. Nu is mijn vraag of daar wel aan te komen is nog, of dat ik nu perse de 'dure' deluxe versie moet kopen voor minimaal 15 euro?

Geen idee, maar als je een platenspeler hebt kan je hem wel nog in de normale versie kopen op Vinyl.

Voor de dubbele versie gaan, dan heb je een geweldig dubbel album.

Helemaal mee eens. Mooi pakketje en weergaloze muziek.
Als je an bent van knikkers......Eat your heart out

Mijn enkele exemplaar wil ik met alle plezier van eigenaar laten wisselen.

Heb je ook meer dan genoeg aan, een cd die dan nog net uit te zitten is. Al die bonusmeuk is alleen maar overbodig.

Normaal gesproken zou ik je adviseren om gewoon de enkele cd te nemen. Want zo is ie dan eigenlijk bedoeld, en die bonusnummers is niet zoals het oorspronkelijk bedoeld is.
Maarrrr.... Bij dit album is het precies andersom. Het origineel is nu juist de dubbelcd. Zo is het bedoeld door Marillion. In eerste instantie alleen voor de die hards die hem hebben gekocht in de pre order (als ik het goed begrepen heb) en voor de gewone geïnteresseerde de afgeslankte versie. Inmiddels is de dubbelcd voor iedereen beschikbaar, en dat is het feitelijke album.

Marbles is Marbles niet zonder bijvoorbeeld het schitterende 18 minuten durende Ocean Cloud. Je doet jezelf tekort als je de afgeslankte versie koopt. Voor die paar euro verschil...

Hans, jij doet mij denken aan zo'n typische tweedehands autoverkoper!

Hij zou ricardo tegen kunnen vallen en ricardo kennende krijgen we dan een heel epistel vol gelamenteer. Rico doet maar ff een PBtje als hij er uit is.