The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement (2008)

Dit project past goed in de trend van de laatste tijd: back to the 60's. Hoewel ik niets heb met de muziek van de Amy Winehouses en de Duffy's van de laatste tijd, klinkt dit redelijk leuk. Ben benieuwd of het over een jaar ook nog leuk is.

Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik nu vind van deze The Age Of The Understatement. Positief ben ik zeker, maar toch laat ik de term "meesterwerk" nog in de schuif liggen. Voorlopig dan toch. Als liefhebber van de Poolapen en de stem van Alex Turner waren de verwachtingen hooggespannen en deze twee belhamels lossen ze moeiteloos in.
De vaak gelauwerde single The Age Of The Understatement viel me aanvankelijk toch wat tegen. Ondertussen heeft ie wel wat op me ingewerkt en vind ik 'm best te pruimen. Toch iets té veel bombast naar mijn smaak, maar goed, dat is natuurlijk ook wel een beetje het concept van deze plaat.
De apenmelodie in Standing Next To Me ligt me beter dan de opener en deze song bevat naar mijn bescheiden mening ook een betere bombastdosis. Het is nog steeds zwierig, maar de registers staan niet wagenwijd open.
Calm Like You en Separate And Ever Deadly trekken de stijgende lijn door en komen uitstekend voor de dag.
Het heerlijke The Chamber zou 'n rustig nummer van Arctic Monkeys kunnen zijn en bevalt me bijzonder goed. Een van de toppers van The Age Of The Understatement! De outro vind ik evenwel een tikkeltje overbodig.
Het gezwollen Only The Truth weet me nog niet helemaal te overtuigen, maar deze stiekemerd houdt nog wel enkele laagjes achter voor me, waardoor de groeimarge van dit nummer niet gering is.
Dan volgt het fé-no-mé-na-le My Mistakes Were Made For You. Die zang! Die tekst! Die melodie! Het absolute prijsbeest wat mij betreft.
Ook Black Plant weet me probleemloos in te pakken.
Vervolgens is het de buurt aan het lichtjes magistrale I Don't Like You Anymore, dat bij mij ook al herinneringen oproept aan dat andere groepje van de heer Turner. De tempowisselingen kwijten zich uitstekend van hun taak.
Ook In My Room, dat misschien iets teveel aan 007 doet denken, is een sterk lied dat aantoont dat de standaard op The Age Of The Understatement erg hoog is.
The Meeting Place en Time Has Come Again houden zich gedeisd en dat zorgt vooral in het slotnummer voor ontroering.
Met The Age Of The Understatement leveren deze twee spitsbroeders een sterk album af dat hopelijk nog wat kan groeien. Hoewel ik eigenlijk geen fanaat ben van uitbundige strijkerarrangementen weten The Last Shadow Puppets me toch mee te slepen. De teksten hebben nog niet al hun geheimen prijsgegeven, maar toch durf ik ze nu al onder de noemer Voortreffelijk te plaatsen. Ook het artwork is om duimen en vingers bij af te likken. Prachtige hoes!

Mooi plaatje voor deze tijd van het jaar.

Alex Turner? Arctic Monkeys? Heeft hij nog een band? Ja dus... Ik ga 't uitchecken! De hoes is in ieder geval al best stylish.

Hmm, ik weet niet of ik dit nou zo meesterlijk vind. De muziek is kwalitatief prima en lekker sfeervol. Maar ik krijg nou nergens momenten dat ik een gat in de lucht spring omdat het zo geweldig is.
3.5* verdient het op zeker, want er mankeert niets aan. Maar het wordt nergens spannend ofzo.

Prima songs, veel leuker dan die Artic Monkeys.

Stop eens met die vergelijking. Ik ga Robert Plant & Alison Krauss toch ook niet vergelijken met Led Zeppelin?!

Mag dit toch wel met The Coral vergelijken, mag ik hopen...?

Heb ik werkelijk geen problemen mee.

Ik vind het toch een stuk saaier dan The Arctic Monkeys. Het is niet slecht, maar ook niet goed. Ik zou het als achtergrondmuziek waarschijnlijk het beste verteren. 3,0*

Als je inderdaad het album opzet met de verwachting dat je de Arctic's te horen krijgt kom je er inderdaad bekaaid vanaf.. Alex wou juist een heel ander soort plaat opnemen die zijn oorsprong zou hebben in de vervlogen jaren (bij wijze van spreken een hedendaagse ouderwetse plaat..) ik zou zelf niet willen spreken van saai, want het is een zeer gelaagde plaat.. Het is een stuk minder hoekig dan de Arctic's, maar zoekt juist zijn heil in het bijna bombastische.. je moet er van houden

Wat een lekker energieke plaat! Deze ga ik de komende tijd zeker vaker draaien. Nummer 1 blijft al lekker hangen......

Ik vind dit allesbehalve saai, wel behoorlijk anders dan AM. IJzersterke composities weer en wat mij betreft verandert alles wat kid Turner aanraakt in goud.

Ik vind zijn stem toch wat lekkerder klinken bij steviger rocknummers eigenlijk.

maar soms is het best geslaagd (Meeting Place)

Niet om 't een of 't ander, maar zo te horen heeft Miles Kane een veel duidelijker aandeel nagelaten op dit album van The Last Shadow Puppets, op muzikaal vlak. Zijn typerende 'galloperende' gitaarwerk (wat ook bij z'n eigen band The Rascals te horen is), komt duidelijk naar voren op deze plaat. Vocaal is Turner dan wel weer meer naar de voorgrond geduwd.

Maarre... geweldige plaat, dit. Ben er zeer van onder de indruk.
4,5*

De vergelijking met Arctic Monkeys gaat nergens over. Alex Turner en Miles Kane gaan niet een side-project doen wat vervolgens veel lijk op hun eigen band. Logisch dat het een compleet andere insteek heeft. Als je gaat luisteren naar dit album en AM-achtige nummers ontvangt en vervolgens daarop dit album beoordeelt, ben je fout bezig.

En hij wordt maar beter en beter !!

lol

ik weet nog niet echt wat ik hier van moet vinden, ik vind het een beetje film muziek, tarrentino muziek. toen ik het luisterde vond ik het eerst heel cool en daarna dacht ik 'oh nee daar heb je die cowboys weer' maar ik ga het nog een paar keer luisteren, misschein is het wel een album waar je aan moet wennen.

1 van de beste cd's die ik ooit heb gehoord daarom gewoon een plaats in mijn top 10.

ik heb de plaat nu al een redelijk aantal keer geprobeerd, maar verder dan de helft lukt me niet. eentonig album, weinig echt goede dingen die ik hier hoor op deze plaat. dit lijkt me idd een redelijke hype te zijn.

Erg grappige muziek. Tamelijk 60's-achtig, maar het neigt naar mij een beetje te veel naar James Bond.

Ik ben niet zo een echte fan van Arctic Monkeys, maar dit vind ik dan wel weer best te pruimen. Lekker ouderwets en leuke arrangementen, al werkt de samenzang tussen beide heren niet altijd en kan het voor een volledig album wel wat vermoeien. Niettemin toch wel een viertje voor mij! Vooral die grappige James Bond-achtige clip van "The Age Of Understatement" doet het hem bij mij.

Ik heb dit wonder van nieuwe muziek nu ook gehoord.
Associatie met de Arctic Monkeys vanwege de zang gaat vanzelf. Ik vind het aparte geluid erg leuk gevonden. Je kunt de combi van zware strijkarrangementen en een ´Bonanza´-Western- beat kitsch noemen, het ligt niet zeer voor de hand en het is toch tot een aanstekelijke sound gemaakt. Jammer dat een en ander niet gepaard gaat met wat rijkere composities; dat maakt dit toch snel tot een dingetje dat het vooral van imago ook moet hebben (wat een schitterend mooie hoes!) en ik wacht dus nog even met het meedoen met deze hype. Ik denk dat deze op enig moment wel mijn verzameling in komt maar daar heb ik nog even geduld mee.

inderdaad; bij elke luisterbeurt lijkt hij beter te worden...

Ja, het is steeds een andere plaat..

Wat is dit een superlekkere cd. Ik heb niet zoveel met de Artic Monkeys, maar dit vind ik wel een heel fijne cd.

5*

Als ik zo een beetje klik zie ik dat veel mensen van voor 1980 dit album apprecieren. Eerste luisterbeurt is bij mij nog niet succesvol.

Ik heb deze avond op de bus nog maar ns deze opgezet, en man man man, dit blijft echt enkel beter klinken! Het is zo'n plaat waarvan ik niet snap dat sommige mensen het niks vinden. Echt waar. Vind dit een van dé beste platen ooit gemaakt, zonder twijfel.
Het is dan ook een plaatje dat perfect bij mijn muziekkeuze aanleunt. De combinatie van energieke indie-rock en prachtige melodieën overgoten met strijkers en arrangementen, waar idolen David Bowie en Scott Walker zo goed in zijn, bezorgt me werkelijk kippevel.
Het album wordt ook elke keer beter naarmate ik er meer naar luister; enkel Black Plant lijkt een minder lange houdbaarheidsdatum te hebben (alhoewel, het tussenstukje 'when it's just one of many bullets you will bite, while waiting for a ray of light' doet het toch nog steeds).
Maar nummers als 'The Age of the Understatement', 'My Mistakes were made for You' en 'The Meeting Place' zijn van zo'n klasse dat het de mogelijke kleine minpuntjes simpelweg in het niets doet opgaan!

Ik placeer zulke uitspraken normaal gezien niet snel, maar nu toch: ik kan werkelijk niet begrijpen hoe men dit slecht kan vinden..

misschien neemt niet iedereen ze even serieus?

Dat zal wel meevallen, maar vergeet niet dat we hier niet echt iets nieuws horen (dit is in het verleden al vaker gedaan: sterker dit album klinkt als een knipoog naar datzelfde verleden) en als je b.v. Scott Walker beluistert moet je toch ook wel toegeven dat dat the real thing is hoe leuk dit album ook is. Ik snap best dat met name jongere users hier mee weglopen: hippe muziekheld van nu komt met iets anders, maar liefhebbers van dit genre kennen deze sound al wat langer dan vandaag (Scott 4 is gewoonweg een geweldig album dat ik al jaren ken en dan komt dit veel minder verrassend op mij over dan op andere users die dit niet kennen en dan moet je je ook bedenken dat Scott slechts één voorbeeld is want er zijn er vast meerdere te noemen).
Zelf ontdek ik eigenlijk helemaal geen groei: het blijft leuk, maar de rek was er al snel uit.