The Last Shadow Puppets - The Age of the Understatement (2008)

Het is geen orkest. Het zijn een aantal strijkers: dat was live te zien in Paradiso.
Bombast krijg je bij overmatig gebruik van een compleet orkest die er lekker vol tegenaan gaan. Daar is hier geen sprake van.
Kitsch? Mmmm, dan had je die dames toch in het echt eens moeten zien. Daar was weinig kitsch aan.

Eén van mijn albums van het jaar 2008 en het beste concert van 2008.

op de plaat wordt wel degelijk gebruikt gemaakt van een orkest en niet van het minste, zoals te zien is in de hoes van het album.
'Orchestrations arranged and conducted by Owen Pallett
Performed by The London Metropolitan Orchestra'

Dit album heb ik deze zomer een beetje afgedaan als aardig, maar niet speciaal. Vervolgens heb ik er niet meer naar omgekeken. Pas een paar weken geleden kreeg ik weer eens zin in dit ding, nadat ik ''My Mistakes Were Made for You'' op TV zag. Sindsdien is het ding toch weer een beetje gegroeid. De nummers 1 t/m 3 zijn op zeker wel speciaal en eigenlijk ook wel de hoogtepunten van het album. Maar verderop staan nog meer hele leuke nummers die ik toch weer wat meer had moeten waarderen.

4* Toch maar, dit album doet het goed in de kou

Ik vind dit het beste album van 2008. Zonder concurrentie eigenlijk... Maar dat is dan weer mijn mening

Voor mij is dit ook het beste album van 2008, maar wel zeer nipt. Het heeft op de valreep nog Madrugada voorbijgestoken.

Alex Turner overtreft hier met The Last Shadow Puppets wat hij voorheen al presteerde met Arctic Monkeys (Ik wil hiermee de bijdrage van Miles Kane zeker niet verwaarlozen, maar zijn werk met The Rascals ken ik niet, en kan ik dus ook niet vergelijken)

Ik vind dat dit album geen misser bevat en de hele tijd een hoog niveau haalt. Uitschieters voor mij zijn: My Mistakes Were Made For You, Meeting Place, Black Plant en het geniale The Age Of The Understatement. Deze briljante opener vind ik zelfs het beste nummer van dit jaar.

5*

Hoe komen jullie op dit soort dingen?

het lijkt wel of voor mij de tijd heeft stil gestaan.
Die hele top 100 2008 staat vol met shit die ik niet ken...

Wat is dit nu weer?
Leuk?

Het is een zijproject van een van de Arctic Monkeys. Nu niet meteen weglopen, want daar lijkt het (gelukkig) niet echt op. 't Is wel aardige sixties retro.

Hoe iedereen erbij komt, weet ik verder niet, maar voor mezelf antwoordend: ik probeer de bovenste regionen van de rotatielijst hier een beetje bij te houden.

hahaha

Ik zit de laatste tijd, tot aan mijn oksels in de psychedelische 70ies.
Al die oude Vertigo-releases op te neuzelen.
En dan gaan dit soort dingen aan me voorbij.

Maar vergis ik me nu, of is dat wel een leuk grietje op de cover?

Sixties retro?
We proberen dit dan maar.

Zo hoog geëigend in de top 100.... misschien moet ik dit gaan ontdekken, maar ik lees her en der dat dit veel met Arctic Monkeys te maken heeft, waar ik geen bàl aan vind.... tenzij dit wat melodieuzere rockmuziek is, wie weet?
De generatiekloof begint me wat rockmuziek en appreciatie ervan betreft toch parten te spelen.
Ik denk dat het vrij normaal is dat je smaak met de jaren opschuift. In mijn geval van rockbandjes naar singer-songwriter, jazz, fusion en chanson.
Dus wie weet, misschien is dit helemaal niets meer voor mij?
Ik ga toch proberen dit eens te beluisteren.
Ik ben namelijk van goede wil...
De hoes is alvast smakelijk en prachtig!

Ik denk wel dat dit meer jou ding is dan The Arctic Monkeys

Dit wordt enkel in verband gebracht met Arctic Monkeys omdat Alex Turner, frontman van de Monkeys, hier ook frontman is, weliswaar samen met de frontman van the Rascals, Miles Kane dus.

Voor de rest vind ik dat het echt werkelijk niets met Arctic Monkeys te maken heeft..

IK heb ondertussen wat geyoutubed ( onbestaand werkwoord) en kijk, dit zal wel iets voor mij zijn, ik zag Standing Next To Me en My Mistakes Were Made For You, ik ga vlug dit album maar binnenhalen, lijkt me!

Wat me trouwens ook weer opvalt zijn de fantastische lyrics. Alex Turner heeft inmiddels een flow waar veel rappers jaloers op zouden zijn. Het viel me al op bij het tweede Monkeys album. Die gast groeit echt met grote passen. Nieuwe superheld in aantocht?

Nèt binnengehaald, en al vier(4) keer integraal beluisterd; Dit zijn hemelse klanken, dit is pop zoals pop behoort te zijn; snedig, in your face, goede melodieën, catchy.... prima samenzang, frisse wat sixties aandoende arrangementen, yeah, great!
Groeiplaat, maar ik vind ze nu al zeker ****1/2 waard, met kans dus dat ik daarna ga voor het volle pond.
Voor mij samen met het prachtalbum van Elbow misschien zelfs de plaat van 2008.
Zeldzaam sterk werk van jonge band. Wie zei hier dat ik jonge bandjes altijd zit af te breken?

Hiermee zit Father McKenzie dan weer op dezelfde golflengte als ik. Samen met die van Fleet Foxes en Elbow vind ik dit ook de plaat van 2008.

Wat een paradox!

In de onaflaatbare mate waarin ik Arctic Monkeys en andere boze brittenrock/pop verafschuw, zo geweldig vind ik deze retro-pop.

Nummer 1 zet de toon, met de orkestjes, timpani en marching snares.

I like!

ik hoor geweldige dingen als the Moodies, The Tremeloes en Bowie terug in deze strak gepolijste psych-pop.

Stem iets naar beneden bijgesteld.
Klinkt naar het einde toe, wel heel erg naar een gigantische verzameling James Bond liedjes.

Super Super Album! wat een geweldig geluid

Kijk, dat vind ik er ook van, zie!

Leuk dat dit album je kan bekoren, maar dan moet het op termijn met The Monkeys toch ook lukken? Vervang de strijkers van LSP door de hardere gitaren van The Monkeys, en je zit vrij close hoor.

Zeker de laatste nummers ja. Ligt ook een beetje aan het manier van strijkergebruik. Ik vind het echter niet storend. De James Bond muziek vind ik ook altijd wel chill.

Ik was begin dit jaar met iets tussen tussen 3 en 3,5 begonnen, de plaat dan uit het oog verloren. Omdat hun singles echter voortdurend op de radio gedraaid werden, door het hele jaar heen (vooral track 1 en 2), heb ik 'm een nieuwe kans geven en kijk, ik ben nu erg te spreken over bijna elk nummer. Het is een sterk vintagegeluid met een fijne combinatie strijkers-gitaar. 'Nevenproject' niet waardig!

PS: daar wil ik nog even aan toevoegen dat eerst Casablanca bekijken en dan dit album beluisteren een aanrader is

By far the best album of 2008 De sfeer op dit album is geweldig, ik hoorde dat er ook een vervolg komt. ik kijk hier zeker weten naar uit.

The Last Shadow Puppets... Mooie bandnaam, maakt je al benieuwd, maar wat de verwachtingen nog veel hoger deed oplopen was de naam Alex Turner, de zanger van de Arctic Monkeys. De Arctic Monkeys zijn namelijk een van de leuker bandjes van de afgelopen jaren. Dit is echter heel anders. Samen met Miles Kane heeft hij The Age of the Understatement gemaakt, met veel strijkers en erg sfeervol.

Meteen een knallend begin met de titeltrack en eveneens de eerste single, wat een uitstekende keuze is. Wat meteen opvalt, is hoe bombastisch het is. Misschien net iets té, maar het kan nog net. Ook iets wat opvalt, zijn de sterke teksten. Welke van Alex en welke van Miles komen, weet ik niet, maar wat ik wel weet, is dat de Arxtic Monkeys ook al van die fijne teksten hadden. Een talentje, die Alex!

Dan Standing Next To Me, zowel muzikaal als tekstueel een stuk minder bijzonder... Dat nummer doet me niet zoveel. Calm Like You is echter een stuk mooier, een rustig nummer met mooie samenzang erin, waarbij ik kom op een punt dat ook zo fijn is aan het album. Hun stemmen passen zo goed bij elkaar.

Seperate and Ever Deadly vind ik voor het grootste gedeelte toch wel erg aan de saaie kant. Het doet me niet veel, geen sterke melodieën ook, het blijft niet hangen. Dát is ook een van de grootste nadelen van dit album, vind ik, veel blijft gewoon niet hangen. Het lijkt ook vrij veel op elkaar allemaal. En het ligt allemaal wel best lekker in het gehoor, maar echt héél goed wordt het bijna nooit.

In The Chamber vind ik de strijkers erg mooi, maar als je die weghaalt, stelt het naar mijn mening meteen niet heel veel meer voor. Niet hele sterke composities. Het eindigt wel mooi, maar je wordt meteen weer wakker geschud door het begin van Only The Truth. Dit is een lekker uptempo nummer. Echter is het niet zo heel lang houdbaar op het erg vette einde na.

Maar dan! My Mistakes Were Made For You, alleen die titel al, dit is echt een prachtig nummer! Mooie melodieën, mooie teksten, mooie instrumentatie, ook nog een mooie instrumentale bridge, mooi gezongen, dit nummer heeft het allemaal! Het nummer heeft wel even moeten groeien, maar nu vind ik het prachtig!

Daarna Black Plant, ook dit nummer is wel aardig, maar meer niet, niet heel bijzonder. Pas meer naar het einde toe wordt dat nummer echt goed. Het moet even op gang komen, denk ik. Eindigt met een prachtig vioolstuk.

I Don't Like You Anymorr begint prachtig, een mooi ingetogen nummer. Maar na het eerste couplet gaat het al los, hier doet het me een beetje aan de Arctic Monkeys denken. Het gaat weer terug naar een mooi ingetogen couplet. Leuk, die tempowisselingen. Leuk, daar blijft het bij dit nummer ook bij. Slechts af en toe hoor ik de genialiteit die anderen horen, maar meestal blijft het voor mij bij wel aardig en leuk. Bij In My Room zou ik het dan erg leuk noemen.

Meeting Place is weer erg mooi, toch wel één van m'n favorieten. Een lekker rustig, relaxed nummer. Hier kan je goed bij weg dromen, ook door die strijkers op de achtergrond. In zulke nummers zijn ze echt wel goed, érg mooi!
De afsluiter ten slotte is niet zo heel bijzonder.

Ik heb gemengde gevoelens over dit album, aan de ene kant een paar prachtige nummers, maar aan de andere kant is het meeste slechts leuk en aardig. Ligt wel lekker in het gehoor. Ik geef het een 3,5*

Heb een paar keer naar dit album geluisterd. Maar echt boeien kan het me niet. Ben die zanger gauw zat. Het is zoals Arrie aan het einde zegt, het slechts "leuk" en "aardig". Ik vind het meer een storm in een glas water, er is naar mijn idee veel betere muziek. Maar goed, ik hou het bij slechts leuk. 3 sterren'jes, 2,5 vind ik net te weinig.

ik kan me aansluiten bij de laatste commentaren. Na veel lof van vrienden en kennissen, en flarden van wat tracks hier en daar te horen vol goeie moed aangeschaft.

eerste beluistering klinkt dan heel goed, maar naarmate je nummer na nummer het album aanhoort overvalt me toch ook wat gewenning, wat 'dat truukje met de strijkers' kennen we al... platgetreden retro-paden, aardig en leuk maar niet meer dan dat, die james bond toestanden zaten ook soms in mijn hoofd...

album is een beetje zoals blondje nummer 14 uit een miss verkiezing, heel leuk en tof om te zien, en een knap dingetje, maar als je haar leert kennen is het ook maar een reeks clichés over wereldvrede, carriere in tv en 'mijn mama heeft me ingeschreven'

beetje teleurstellend dus, jammer genoeg.

My Mistakes Were Made For You wordt echt beter met elke keer dat ik het nummer hoor! Misschien wel dé song van 2008, wat mij betreft!

op The Age Of The Understatement en My Mistakes Were Made For You na is het veel van het zelfde. gewenning komt al gauw

better luck next time zou ik zeggen

Ik ga er een volle * vanaf halen. Ik heb werkelijk nooit meer de behoefte om deze muziek te luisteren. Ineens was ik hem zat. Er zitten na enkele luisterbeurten weinig verassingen meer in de muziek.

Wat een magie! Heerlijk. Maar vraagje : Doet Alex nou de meeste vocalen? Of ook Miles?