Massive Attack - Mezzanine (1998)

sjah,je kan er wel een of ander lulverhaal aan vasthangen, maar of iets nu trip hop hip hop lounge of death metal genoemd wordt, op elke manier en waarom men beinvloed is etcetce , dat is totaal niet relevant voor de muziek zelf

of vind je iets ineens beter , mooier , vrolijker, of slechter als het trip hop genoemd wordt ipv hip hop of lounge?

De Unknown Pleasures van de Triphop.
Valt dus eigenlijk buiten het hele triphop gebeuren, omdat dit toch wel een uniek eindresultaat te noemen is, wat met niks anders te vergelijken valt.
Soort van buiten catogorie.

ik weet niet waarom het één altijd beter , mooier , vrolijker, of slechter moet zijn dan het ander; ik vind juist dat soort discussies altijd op lulkoek uitlopen

ik ben buiten de muziek zelf ook geïnteresseerd in wat de muziek zegt over het tijdsgewricht waarin het gemaakt is en in hoe platen, bands en stromingen elkaar beïnvloed hebben

zal wel een higher state of consciousness zijn, of zo

juist omdat in het oeuvre van Massive Attack allerlei losse eindjes uit de popmuziek bij elkaar komen, was het zo'n interessante band (na dit album ben ik ze uit het oog verloren), en zeker voor het debuut geldt dat het (her)kennen van de inspiratiebronnen (in de vorm van covers, samples etc.) voor mij iets aan de beleving toevoegt

dat geldt ook voor deze lp, waar the cure, the velvet underground geciteerd worden, waar niet alleen reggae-legende horace andy, maar ook 4AD-legende liz frazier meezingt

enfin, iemand die een Zappa-fan pretendeert te zijn (als jij), zou toch wel enigszins gevoelig moeten zijn voor dergelijke conceptual continuity

amen

daarom hebben wij massive attack gewoon bij pop staan kan iedereen hem zo vinden

weer ene hoop onzin maus, niet meer van maken dan het is, zappa ja graag, maar er bestaat veel andere muziek die ook aandacht verdient, zappa is niet heilig en waarom zou ik zappa's gedachte mbt conceptual continuity klakkeloos over nemen

gewoon luisteren en genieten,muziek beluister je en al het andere dat je er bij verzint of aan vastknoopt lijkt me van secundair belang en heeft niets met de muziek an sich te maken, al snap ik best dat eea aan opsmuk er wel toe doet, maar in de kern is het niet relevant

magoed, wat jij wilt, wat ik wil

laten we het daar maar op houden, want jouw solipsisme is aan mij absoluut niet besteed

Interpretatie van muziek zo wel een heel solipsistisch kunnen zijn.

`Solipsisme` (van `solo`, alleen, en `ipsus`, zelf) is het geloof of de filosofie dat er maar een enkel bewustzijn bestaat: dat van de waarnemer. Het hele universum en alle andere personen waarmee gecommuniceerd wordt bestaan slechts in de geest van de `waarnemer`.


geen dank

Wat is je punt, Zoltar?

niks

hij copy/paste ff van wiki wat solipsisme is

Gaan we het dan nu weer over de muziek hebben, die gewoon fantastisch is, wacht, nogmaals, toch wel met spanning op enig teken van de nieuwe cd, heb in ieder geval kaarten voor HMH, live zijn ze altijd geweldig, met voor als hoogte punt 2,5 jaar geleden toen ik ze in New York zag in de Roseland (ja, waar Portishead hun live cd/dvd opnam) waar we gewoon op de avond zelf aan de deur kaarten konden kopen, zou hier nooit lukken...... Maar goed Mezzanine is mijn favoriete Massive Attack plaat

Sfeervol, duister geheel dat een fantastische climax bereikt in Group Four. Een van mijn favoriete albums.

vooral een gientje, idd djarend
for Joy
die gelijk heeft mbt copy paste

José González - 'Teardrop'

Persoonlijk vind ik dit een goede cover.
Mooi dreigend gitaarstukje.

Sfeervol album van Massive Attack met een unieke sound dat het best tot recht komt wanneer je het 's avonds laat draait. De bassen spelen een belangrijke rol, maar elektrische gitaren komen hier meer op de voorgrond dan op hun vorige albums. Donker, beklemmend, soms mystiek of zelfs dreigend, de muziek sleept je mee en laat je niet meer los. Als ik favoriete tracks moet aanduiden zijn dat Angel, Teardrop en Dissolved Girl.

Dankzij de recente prettige kennismaking met electro/experimentele muziek van vroegah (Kraftwerk, Neu!, Silver Apples, Can) heb ik deze ook maar eens aangeschaft. Echt een plaat waar ik in '98 een bloedhekel aan zou hebben, maar nu mee wegloop. Duister maar niet deprimerend, wel bezwerend.

Berichten over een concert verplaatst naar Massive Attack

€ 8,- voor een album dat ik al een tijdje wilde hebben door nieuwsgierigmakende berichten is toch niet veel, en dus heb ik de verleiding niet weerstaan en sindsdien is Mezzanine (wat een mooi woord al) in mijn bezit. Eerst een paar keer geluisterd onderweg in de auto, en toen een paar keer thuis, wat erg leuk was, want toen hoorde ik nog wat extra details die ik nog niet had gehoord door de autoruis, zoals het begin van Angel, overgangen tussen nummers en een vreemd vals geluidje bij Black Milk. Leuk is dan ook dat je dans-achtige bewegingen kan maken, wat goed past bij het album, met nog herinneringen aan rijden door de Ardennen (die ik bij Teardrop voor me zie) en de chaotische buitenkant van Antwerpen (dat misschien wel chaotisch is geworden door Inertia Creeps). Maar goed, even terug naar het album.

Sinds anderhalf luister ik zeer graag naar The Gathering, en als ik recensies over hen bekeek (vooral bij hun latere werk), werd Massive Attack nogal eens aangehaald. Waarom dat is, hoorde ik gelijk in Angel, een erg bijzonder nummer (vooral toen ik erachter kwam dat het om een man ging die dit zong, en wel dezelfde Horace Andy als bij Man Next Door! Dat had ik zelf nooit geraden). De combinatie van de beats en rock, ik werd er gelijk vrolijk van, maar dan niet op de letterlijke manier, want de muziek is inderdaad nachtelijk duister. Toen ik voor het eerst naar het album luisterde, vond ik het dan ook al gelijk leuk. Bij de tweede keer zakte dat helaas in, om vervolgens weer te gaan groeien. In ieder geval vind ik de opener al gelijk erg goed.

Risingson houdt dit niveau vol door veel leuke geluidsdingen die overigens de rest van het album doorgaan, wat goed in mijn smaak past. En om maar weer over The Gathering te beginnen, één van hun nummers dat naar mijn mening het meest geïnspireerd lijkt op Massive Attack, heet These Good People, een titel die nergens op sloeg, vond ik. Totdat exact die drie worden in Risingson voorbij schoven...

Ook Teardrop valt zeer in de smaak bij mij. De sfeer is heel anders, maar prachtig. De zang is erg mooi en de melodie is aparter dan op het eerste gezicht lijkt. Vooral het doorgaande achtergrondgeluid past erg goed in het nummer. En het laatste stuk wekt verwachtingen op die niet worden ingelost en daardoor een soort losgelaten gevoel geven. Mooi gedaan.

Met Inertia Creeps keren we weer terug naar de duistere en enge sferen, zeer apart. Het gaat maar door en de aparte ritmes en invloeden doen het nummer veel goed. In onheilspellende tonen eindigt het, tot een zeer relaxt geluidje infadet en het begin van tussendoortje Exchange aankondigt, een nummer waarover ik hier al veel discussies heb gezien wat betreft het nut ervan. Ik vind Exchange niet echt bijzonder, maar toch wel even een fijn intermezzo van Mezzanine (sorry voor deze flauwe woordcombinatie). Aan het eind flipt het nummer even en gaat zo over in Dissolved Girl, een nummer dat pas later bij mij naar de voorgrond trad. Het gaat vrij lang door maar blijft eigenlijk best interessant. En er zit een mooi rockstuk in.

Dit gaat dan weer over in Man Next Door, een wel zeer aparte cover als je naar het origineel luistert (hoewel ik heb gehoord dat het eigenlijk een cover is van een andere cover die al veel elektronischer klonk dan het origineel). Zoals eerder wordt er lekker gesampled maar het zijn de lage tonen en het prachtige ritme die het samen met de zang bij mij doen. Erg mooi nummer.

Black Milk is ook een nummer dat ik eigenlijk wel aan de lange kant vind, maar het zweverige en dromerige dat daarbij ontstaat is wel weer mooi en het past goed in het album. Zoiets geldt ook voor het titelnummer. Eigenlijk heeft het album het daar wel een beetje gehad vind ik, hoewel er nog aardig wat goede momenten zijn en als geheel blijft het goed klinken. Group Four vind ik vervolgens best leuk, en vooral die uitbarsting is ook goed, maar ik merk dat het eigenlijk nog wel wat wennen is aan het einde van dit bijzondere album, dat nog een extra afsluiting beleeft aan (Exchange), een goede afsluiter.

Al met al vind ik toch dat we hier te stellen hebben met een aardig briljant album, waarvan ik erg blij ben dat ik het heb ontdekt. Dat veel nummers nogal eens door mijn hoofd spoken duidt, hoewel het erg vervelend kan zijn, hier ook op. En het voelt ook zoals ik al heb gehoord van anderen: dit is een bijzonder album en een pionier in het mengen van stijlen. En dat het duister is, is door niemand overdreven, en dat is een groot pluspunt. Maar daardoorheen is het ook mooi, spannend, swingend, verdrietig, sexy en dromerig! Geweldige muziek.

Opener Angel is een schot in de roos, een broeierig nummer dat zich snel onder je huid nestelt, en uitstekend spanning weet op te bouwen. Risingson is wat minder, iets te repetitief naar mijn smaak - een struikelblok dat ik meestal tegenkom bij electronica. Teardrop is die andere klassieker. De zoete zang vloekt een beetje met de sfeer van de rest van het album, maar op zich beschouwd een érg mooi nummer, het ideale nummer om iemand te laten kennismaken met Massive Attack. Het soort muziek dat je meteen naar hogere sferen brengt.

Vervolgens komen er wat Oosterse invloeden in de muziek, met de nogal bruuske overgang naar Intertia Creeps. Een wat vreemde wending in de muziek, want met Exchange komt er een soort overgangsnummer. Ideaal als achtergrondmuziekje, maar met de koptelefoon irritant repetitief.

Tweede helft van het album dan, met de geslaagde combo Dissolved Girl en Man Next Door, waarvan de drums wat aan When the Levee Breaks doen denken. Hierna zakt het album helaas als een pudding in elkaar, alsof ze plots creatieve bloedarmoede kregen. Geen spetterende finale, eerder een kwartier lange fade-out. Erg spijtig.

Hm, misschien kost het een paar luisterbeurten maar Group Four breekt wat mij betreft in de tweede helft van het nummer juist open tot een geweldige finale!

Dan zal ik misschien een paar keer het album halfweg opzetten, misschien dat de klik dan nog komt.

Group Four is ook een van mijn favorieten, maar was dat niet vanaf de eerste luisterbeurten.

Gewoon bij Exchanged beginnen inderdaad. Ik luister dit album vanaf dat het uitkwam en inmiddels staan al mijn vinkjes bij track 6 of later... Risingson en Teardrop skip ik meestal.

Ik vind het jammer dat Teardrop hierop staat. Het is een mooi nummer hoor, maar ik vind het een beetje de mooie donkere sfeer van het album verstoren. Nogal jammer, naar mijn mening. Had het dan als single uitgebracht ofzo.

Ik vind juist het contrast van de begeleiding en de bijna broze stem van Liz Fraser erg mooi - en dan de ondereffecten erbij. Een beetje stilte voor de storm idee; je voelt de dreiging tot op je huid - het gaat gewoon niet goed, en dat voel je. Je moet alleen die videoclip (hoe mooi gemaakt ook) loslaten.

Ik vind de dreiging in de muziek van Massive attack juist mooi contrasteren met een bepaald soort zang; eerder werkte dat ook al met Protection (Tracy Thorn); de snellere nummers, Safe From Harm hebben meer aan een stem met een donker timbre zoals Shara Nelson.

Teardrop vind ik juist een donker nummer. Bekijk de videoclip eens, misschien krijg je dan een beter beeld van het nummer.

Ook in Teardrop zit een soort mooie broeierigheid.. wat dat betreft past het wel als een soort van onheilspellende stilte. Maar ik vind het een minder nummer op deze plaat. Risingson is eigenlijk de echte inluider van het ruige vervolg op de rest van de plaat. Kijk ook vooral eens Snatch voor een prima gebruik van het nummer Angel, die scène met Brad Pitt als Pikey, briljant!

Het was ook een single destijds, maar ik begrijp dat je het zo niet bedoeld.

Mijn probleem is meer dat het zo verschrikkelijk is doodgedraaid. Destijds kwam het om het uur op MTV en op de radio, week in, week uit. Na een tijdje weet je het dan wel. Een donker nummer is het op zich wel als je naar het onderwerp kijkt (ik heb altijd gedacht dat het over een verbroken relatie ging).

Blijf het wel een mooi nummer vinden, maar slechts voor heel af en toe.

Oplossing: kijk geen MTV en luister geen radio Ik ben bij albums van deze leeftijd en ouder altijd erg blij dat ik te jong was om de rage mee te maken en de nummers dus zo vaak kan horen als ik zelf wil en niet 50x per dag, want als je wel van MTV en radio houdt, snap ik dat dat je mening enorm kan afvlakken. Daarom vind ik Teardrop prachtig, juist omdat het half niet en half wel past bij de rest van het alubm. Het helder schijnende licht is erg mooi, maar er zit inderdaad toch ook weer die dreiging in. Waarom luister je eigenlijk ook niet graag meer te vaak naar de andere nummers aan het begin van het album? Zijn die ook zo doodgedraaid?

Die oplossing is makkelijk gezegd, maar moeilijk gedaan als je het niet in eigen hand hebt.

Risingson vind ik wat minder en die andere nummers aan het begin hebben na 11 jaar wel hun impact verloren voor mij.

Als ik nu Massive Attack wil luisteren, grijp ik 9 van de 10 keer naar een van de andere albums...

Ik kom meestal geeneens bij track 6 ; dat ben ik dit album alweer helemaal zat.
Na de magistrale opener wordt het steeds vervelender allemaal.

Veuls te druk, en dat Rising Son verteer ik nog maar net aan.

Inertia Creeps