Massive Attack - Mezzanine (1998)

Maar als je albums kunt benoemen als zijnde een 'mix van stijlen', wat is dan het nut / het bestaansrecht van die aparte stijlen dan? Ik geloof dat er dan niet één album is dat niet in meer of mindere mate een 'mix van stijlen' is?

(Mijn excuses als dit offtopic is )

Je zou het jezelf makkelijker kunnen maken door te spreken van een "mix van elementen uit meerdere (sub)genres".

Cultuurstromingen met neo- en post- als prefix (neo-barok) verwijzen naar de oorspronkelijke stroming en hebben ook nieuwe elementen in zich.

Deze Massive Attack heeft stijlelementen uit een aantal subgenres in zich zonder 100% met die genres samen te vallen. Er zit reggae in, dub, electronic, - je zou het prima kunnen benoemen door alle stijlelementen te benoemen (tot een bepaald maximum) en dat stelt je dan weer in staat om vergelijkbare albums te vinden met zoveel mogelijk overeenkomstige stijlelementen.

Misschien is het oo-topic maar het is wel handig als je op zoek bent naar vergelijkbare albums en je bijv op basis van metadata (zo hete dat) zou willen rangschikken. LastFM werkt ook met dat soort gegevens, maar daar is het uiternate rudimentair.

Wauw, da's dan ook weer een heeeule goeie uitleg... Geen speld tussen te krijgen, in ieder geval niet door mij. Versta je onder metadata dan de genres waaruit het is opgebouwd? Ik dacht namelijk altijd dat dat de manier was waarop het in je computer stond opgeslagen (artiest - titel - album - jaar, enzovoorts)?

jammer dat communicatie over geweldige muziek vooral gaat over stijlen, categorieen en wie weet wat. Muziek is toch vooral een persoonlijke kwestie...

Als Angel langzaam aanzet dan ben je toch verkocht...

*mompelt iets over een spijker en een kop *

zoiets....

Elke muziek communiceert ook met een luisteraar en doet je wat (interactie) en als muziek je veel doet,kan ik me voorstellen dat je benieuwd bent naar andere muziek die wellicht hetzelfde teweegbrengt (=communiceert).

Als je dan een handig en inzichtelijk systeem hebt, is zo'n verwijzing niet zo moeilijk; da's alles. Zou je vanuit Massive Attack naar andere bands willen kijken is Portishead een voor de handliggende, Tricky ook, en evt Terra Nova; sommige zouden dat ik een schema willen zien.

Natuurlijk, en gelukkig wel ja. Laten we de boel vooral niet wetenschappelijk gaan benaderen.........



Ook dat, maar na track 3 gaat de volumeknop toch wel weer naar 0. En is de roes weer gedaan...........



IN een schema, waarschijnlijk ?

Yep - tiepvaut

Schema, je mag aan een tag cloud denken,maakt relaties tussen bijv. Bowie, Magazine, Roxy Music en Japan inzichtelijk. En Massive Attack met alle verschillende invloeden (oa dub).

Citaat dat ik een hoop muzikanten al heb horen gebruiken, weliswaar meer over muziek-theorie, maar ook op de verschillende muziekstijlen van toepassing: "Once you know the rules, you can start breaking them". Massive Attack op zich is fantastische muziek, maar zo gauw als ik weet welke invloeden het heeft (en ja, dus ook welke stijlen en categorieën er een beetje in zitten), kan ik er verder mee.

Puur toeval dat ik dit nu - ik heb Blackfilm opstaan - net lees, Interference draait net en al zitten daar geen vocals in, doet het qua sfeer sfeer (percussie, verwaaiende keyboards/piano) sterk denken aan bijv. Angel of Teardrop.

Blackfilm staat hier te boek als electronic, maar geluid en (dreigende) sfeer liggen in dezelfde lijn als Massive Attack- percussiegeluiden doen dan weer enigszins denken aan DJ Shadow (Endtroducing), die ook broken beats toepast.

In Blackfilm zijn zeker wat Massive Attack invloeden terug te horen. Meer nog op dit album van Blackfilm en Bernocchi. Die plaat is wat kaler, maar ook met die dreigende en donkere sfeer zoals je die op Mezzanine hoort.

En als je dan een taxonomie zou opbouwen die overeenkomt met het wereldbeeld en de beleving van de users/fans hier zou je die aspecten moeten verwoorden in een woordenlijst (thesaurus) waarover een aantal key users het dan eens zou moeten worden.

Je hoeft dan dingen niet meer in één (bijna betekenisloos) label: "triphop" , "lounge", "indie" om een paar nietszeggende te noemen. Je krijgt dan een lijst van zeg ergens tussen de 10 en 20 tags en als een band/of album dan 10 of meer tags deelt met een andere heb je daar een schakelpunt of zo je wilt raakvlak.

Er zijn bijv raakvlakken tussen Cocteau Twins en Massive Attack, en dan ook nog andere dan puur de stem van Liz, maar die liggen op een ander vlak dan die tussen Massive Attack en bijv Blackfilm.
Nu ik meer bij stil sta, ben ik geneigd te denken dat het geluid van dit album in zekere zin een soort benchmark is voor veel bands.

eeehhh, , kan ik volgen. Ken echter Blackfilm niet. Na nr 3. de roes weer gedaan zie ik anders, want Group Four nog in aantocht.., en dan is daarvan de live uitvoering groots..

De dreiging en onderdrukte agressie die ik duidelijk voel wanneer "Angel" begint blijft subliem, stuk voor stuk zijn het pareltjes en uiteraard is "Teardrop" ook een meesterwerk die tekenend is voor de afwisseling van dit album. De beeldspraak en emoties die hierbij komen kijken, afhankelijk van de staat waarin je verkeert, zijn erg sterk aanwezig.

Sterke plaat vol donkere beats en sfeervolle zang.
Een van de betere Electronic/Pop platen die ik al gehoordt heb. 4*

Het kan aan mij liggen, maar het popgedeelte is mij niet helemaal duidelijk. Ik ben Mezzanine gaan luisteren vanwege zijn hoge positionering en mijn interesse in triphop, en ik ben zeker niet teleurgesteld. Ik hoopte op iets dat in de buurt kwam van DJ Shadow (aan de hiphop kant van de triphop) maar dit gaat meer in de richting van Portishead - en verder. Sfeer is troef op Mezzanine, en er is dan ook zeker geen tekort aan. Dat ligt denk ik aan de contrasten in sfeer: rustgevend en onheilspellend tegelijk, waardoor het blijft boeien zonder ergens te druk te worden.

Gisteravond ook weer eens gedraaid en idd "pop" is niet het eerste wat ik een mens opkomt. Dit album is onderkoeld, beetje stilte-voor-de-storm gevoel, fikse dreiging. DJ Shadow is meer van de 'broken beats', kip hop naar een andere ritme.

Hier verandert de pitch, komt de bas er flink in - lijnen rusten op bas en drum, net als in reggae, met flink wat elektronische effecten. Imo is dit donkerder dan stadsgenoten Portishead, alhoewel een song als Teardrop het wolkendek wel opentrekt.

@Panjoe: luister ook eens naar Tricky - Maxinquay (debuut); die staat weer tussen beide in. En via hem kan je dan ook terecht komen bij Martina Topley Bird - die zingt ook op de laatste Massive Attack (is het cirkeltje rond).

Monsterlijk goed album. Een grote nachtmerrie die je niet had willen missen. Als je wakker wordt heb je eigenlijk zin om hem nog eens te willen beleven.

Dissolved girl is de beste track. Net een naief meisje in een spookhuis. Je voelt dat gevaar loeren en de schaduwen bewegen achter haar. En het gevaar openbaart zich....

En dan valt dit toch enorm tegen. Had torenhogen verwachtingen door het prachtige angel, maar hoewel de rest van dit album het broeierige sfeertje deelt, verslapt mijn aandacht. Jammer want af en toe hoor ik hier toch erg leuke instrumentatie voorbij komen. Openingsbod is 3.5* en dat is een stuk lager dan ik verwacht had. Genietbaar, dat wel.

Ik vind Angel slechts de opwarmer voor het moois dat dit verder te bieden heeft. Ik bedoel hoogtepunten als Rising son, Teardrop, Dissolved girl en Group four.

Na laatst eens compleet weggeblazen te zijn door Angel, besloten dit album een kans te willen geven. Vandaag was die dag dan en het is me bijzonder goed bevallen. Teardrop (wat ik geen slecht nummer vind, maar de waardering veel te overdreven vind) is dan ook één van de mindere nummers. Vooral het volle, hypnotiserende geluid is iets waar ik de afgelopen maanden erg geïnteresseerd ben.

Is dit echt one of a kind of zijn er meer van dit soort artiesten (triphop vind ik zo'n moeilijk begrip en DJ Shadow is alweer heel andere koek)?

Heeft me in ieder geval goed door die belachelijk koude heen- en terugreis naar voetbal geholpen. . Ik zal ook alvast voorspellen dat Angel ooit een favoriet zal worden.

Voornaamste ontdekking was toch vooral Inertia Creeps, heerlijk duister.

Inertia Creeps is ook van een ander niveau inderdaad

@Chevy

Portishead en Tricky zijn wel artiesten die in één adem met Massive Attack worden genoemd. Komen ook uit Bristol. Misschien dat je dat ook goed vind...

Portishead ken ik al. Dat vind ik van verschrikkelijk tot best wel ok. Tricky ken ik niet, maar zal ik eens achteraan gaan.

Denk dat het je wel zal bevallen. Ik zou Maxinquaye dan eens proberen. Uitstekend album. Beetje duister, broeierig album wel, maar wordt over het algemeen gezien als zijn beste album.

MEZZANINE 1998

Als een gepantserde kever sleept Angel je het album binnen.
Het korte geklik van zijn chitine schild contrasteert met het venijnige gitaarwerk.
De spaarzame vocalen kleuren de track die qua opbouw aan Dead Can Dance doet denken.

Risingson zet ons meteen in de juiste groove: Portishead met dub ambities. Vet cool.
Dat de jaren 90 het woord crossover een nieuwe dimensie gaven is een understatement.
Toch verstoort de wat dunne stem van de zanger de pret enigszins. De muziek is dik in orde.

Teardrop is een juweeltje. Minimalistisch in zijn soort, maar tegelijk toch met een krokant randje.
Van het juiste akkoorden schema voorzien om Elisabeth Fraser een nieuw forum te gunnen
na het ontbinden van Cocteau Twins. Het vocale arrangement lijkt me dan ook van haar.

Haal je tamboerijn en toeter maar uit de kast, want op Inertia Creeps gaat Massive Attack
weer behoorlijk etnisch. Opnieuw voel ik enige verwantschap met Dead Can Dance. Het lijkt
wel of Massive Attack een drum 'n' bass variant brengt van DCDs zuiderse roffels (Spiritchaser).

Exhange paart de muzikaliteit van Air aan de filmische beats van Portishead.
Dat zorgt zonder meer voor een jazzy injectie. Muziek om bepaalde dingen bij te doen.
De opbouw van het album verloopt tot hiertoe perfect. Een instrumental op nummertje vijf.

Dissolved Girl start al helemaal als All I Need van Air. Maar Moon Safari en Mezzanine zijn
dan ook tijdgenoten, broer en zus. De Britten omarmen de beat, de Fransen de melodie.
Het eerste nummer trouwens dat zichzelf wat meer ten dienste stelt van de zanglijn.

Het lijdt weinig twijfel dat de gastzangers het niveau van het album optrekken.
Horace Andy maakt van Man Next Door zowaar een echte song. Met de druiper
van Robert Smith in de achterkeuken zelfs voorzien van een vleugje humor.

Black Milk heeft een blinkende piano in de achtergrond. Een nummer
dat de nodige suspense in zich draagt en met Fraser als de perfecte vertolker.
Toch treedt de song iets te lang in hetzelfde spoor. Pas aan het einde krijgt ie wat kleur.

Mezzanine is een topnummer. Een compositie waar de inkleuring primeert op de basis.
En dit keer vocaal best in orde, zonder dat men beroep moest doen op gastzangers.
Het lijkt soms even of je naar een slaperige Neil Tennant zit te luisteren.

Heel wat albums uit het genre pakken uit met tracks die tot ver over de 6 minuten lopen.
En het moet gezegd dat een hypnotiserende beat de nodige tijd vraagt om te kunnen inwerken
op je geest. Toch resulteert de optelsom van al die lange composities in een wel erg lange reis.

Group Four is dan een nummer dat nogal ongelegen komt aan het einde van de rit.
Ik weet ook niet precies of Frasers kristallen stemgeluid zo'n fluisterende gozer verdraagt.
Voorlopig het minste nummer van een anders erg sterk album. Maar als Group Four
dan zachtjes brommend begint te rocken, kan ik er toch wel weer weg mee.

De echo van Horace Andy in track 11 beschouwen we als een mistige reprise.

Schitterende review

En daar ben ik blij om. Dankjewel, RogerV.

Al vraag ik me af waarom die kever sleept ipv sluipt?
Waarschijnlijk omdat ik op Mezzanine vooral slepende ritmes hoor.

Massive Attack – Mezzanine
Voor mij persoonlijk is er geen album geweest en zal er ook geen album daarna zijn, (misschien Portishead’s Third uitgezonderd) dat op zo een geloofwaardige manier de psychedelische rock van de jaren 60/70 in een nieuwe sound heeft gegeven.
Waar Portishead’s Third echter dit op een angstaanjagend hysterische wijze weet te bewerkstelligen doet massive attack dit, naar mijn idee, echter juist op een ongekend rustige manier.
De wijze waarop de lome beats zich ontwikkelen tot zelfverzekerde trips, in de nummers Angel, Dissolved Girl en Mezzanine vertegenwoordigen, voor mij, een uitzonderlijk dromerig en begripvol gevoel.
Na een uit de hand gelopen huisfeest wandel ik over straat naar mijn bed toe. Uit mijn zwarte leren jas tover ik een sigartje. Het is donker en ik loop alleen maar toch ben ik niet bang dat ik overvallen wordt. Dit is voor mij het niet weg te krijgen beeld als ik weer mezzinine opzet. Het idee van een onidentificeerbare kalmte, zelden ervaren in de nacht komt dan in mij op.
Vergeef me als mijn persoonlijke gevoelens haaks staan op sommige muzikale analyses van Mezzanine maar er is naar mijn idee, geen andere manier hoe ik dit unieke album kan omschrijven