The Beatles - Abbey Road (1969)

We hebben een remaster!!

Niet dat ie nou opeens anders klinkt.
Precies hetzelfde als de LP.
Goh 2009 en eindelijk een CD die klinkt als een LP.
Waarom begonnen we dan ooit met die veredelde cassettebandjes????

Maar goed want waarom deze juist als remaster.
Simpel de enige Beatles-platen die ik onlangs nog had waren de witte, de rode en blauwe.
Maar inmiddels ben ik weer bezig met een herwaardering van The Beatles.

Over Abbey Road stond onlangs een mooi verhaal in de VPRO-gids.
Als ik het allemaal goed onthouden heb is de beroemde hoesfoto gemaakt vlak nadat de Beatles voor het laatst samen in de studio zaten.
Hierna gingen ze allemaal naar huis en een dag later stond George Harrison helemaal alleen in de studio (Guys...???...).
Plaat was nog niet eens af.
Valt ook wel af te horen aan de medley van onaffe nummers.
Klein smetje op verder erg goede plaat.
Niet meer zo Britpop als op Rubber Soul.
Niet meer zo psychedelisch als op Magical Mystery Tour.
Niet meer een briljant meesterwerk verpesten met allerlei flauwe liedjes als op The White Album.
't is allemaal meer coherent en de seventies klinken er al behoorlijk in door.
Ringo mocht als dank voor bewezen diensten ook nog een eigen compositie op de plaat zetten.
Geen handige actie want Octopus Garden is een flauw kinderliedje tussen het met name in de eerste helft ijzersterk album.
Vooral I Want You (She's So Heavy) had wat mij betreft de toekomst van The Beatles mogen zijn (Yo La Tengo anyone?).

Toptracks: Come Together, Something, I Want You (She's So Heavy)

niet te stuiten, de stilstand...

Zoals ik hierboven al aangaf: er was al een remaster van een paar jaar geleden: 2002 om precies te zijn. Voortreffelijk gemaakt in Japan en ook nog eens uitgegeven als mini LP (de cd dan), met fraai tekstboekje, de cd met een gat erin als lp gemaakt, het originele hoesje met de appel in het midden: alles erop en eraan.

Dit remaster 2009 verhaal is dus pure markteting en meer niet. De remasters bestonden al en waren en zijn ruimschoots verkrijgbaar vanuit Japan en Rusland. Een officiële EMI Japan release. Hierachter mij staan mijn favoriete Beatles albums in een rijtje al jaren geremastered te zijn.

Dat zijn om precies te zijn:
Abbey Road
Rubber Soul
The White Album
Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band
Magical Mystery Tour
Revolver

Had iemand anders die remasters ook al?

Magical Mysterie Tour al vind ik Rubber SOul beter, deze is ook dope

Dat ben ik met je eens wat betreft Abbey Road en the Beatles.

en Revolver!

Ach, iedreen weet dat muziek tot op zekere hoogte persoonlijk is. Toch zijn sommige albums must hear voor iedere muziek fanaat. Dit is er ene van...

Ik denk dat je ernaast zit...
Er is een andere Japanse mastering in omloop geweest in 1983 (dus nog vóór de officiele release) door EMI/Toshiba. Een tijdlang was dit de best denkbare versie van Abbey Road. Op diverse internetforums zijn er heftige discussies losgebroken of de nieuwe 2009-versie beter of slechter is en de meeste stemmen gaan naar de nieuwste versie.
Voor de rest zijn er veel illegale versies van de MFSL-masterings in omloop; deze zijn beter dan de 1987-cd's, maar hebben vaak een te 'opgepompt' geluid.
EMI/Apple zijn altijd erg zuinig omgesprongen met hun Beatles-catalogus en er zijn erg weinig 'andere' masterings van hun albums beschikbaar (de enige andere twee die ik verder ken zijn de DMM-versie van de White Album en de Canadese versie van Beatles For Sale).
Dus de remasters waar je het over hebt zijn waarschijnlijk illegaal en in ieder geval niet hetzelfde als de 2009-remasters!

Ik heb even op Ebay gekeken en vond een vergelijkbare Japanse EMI mini LP geremastered, inderdaad niet uit 2009 maar uit 2002. Deze tekst staat er bijvoorbeeld bij van de geregistreerde winkel:

BEATLES / ABBEY ROAD

JAPAN Ltd.Ed ISSUE DIGITAL REMASTER ECO DIGIPAK

EMI MUSIC TOCP71013

Bij een Australische muziekwinkel nog zo'n Japanse geremasterde cd als mini lp met deze toelichting:

BEATLES ABBEY ROAD JAPAN FIRST PRESS EDITION CD MINT OUT OF PRINT RARE!
Direct from the collection of a professional collector... Original Japanese First Press Edition complete with OBI Strip. Quality silver pressing and top notch printing for cover and liner notes.

Er is dus sprake van een limited Japanse cd als mini lp editie, geremastered en al van EMI Japan. Ik heb hier 5 Beatles albums van, waaronder dus Abbey Road.

De score daarvan heb ik overigens verhoogd naar 5,0* Er staat een enkel wat minder nummer op, maar de rest is gewoon zo ontzettend mooi en goed.

De "EMI MUSIC TOCP71013" is het serienummer van de 2009-remaster. Dus dat raadsel is ook weer opgelost! Je hebt er ook Japanse versies van met Obi-strips die qua geluid niet verschillen, maar door verzamelaars zeer zijn gewild. Vandaar de vele advertenties op Ebay...

Volgens mij zijn van Abbey Road op cd de volgende versies verschenen:
1983: Abbey Road (Toshiba Black Triangle)
1987: Abbey Road (EMI/Apple)
2003: Abbey Road (Japanese Toshiba/EMI Pro-Use Series)
2000: Abbey Road (MFSL)
2008: Abbey Road (Japanese Stereo LP) Pro-Use Series
2009: Abbey Road EMI/Apple (remasters)
De eerste twee en de laatste zijn officiele uitgaves, alle anderen zijn illegale 'needledrops'.
Ebay lijkt me overigens niet de beste informatiebron als het om Beatle-cd's gaat; mijn bronnen zijn in dit geval de Bootlegzone, de Beatledrops-pagina en de Steve Hoffman-forums.

Je hebt gelijk, dat eerste Ebay product is een remaster van 2009: mijn fout. Ik heb hier wel de 2 data van de remaster / productie die vermeld staan op 3 cd hoezen: 09-07-1993 / 19-07-1995. Dit blijken echter Russische producten, reissues van die Japanse (als je het nog kan volgen). Het zijn (dus) wel weer precies dezelfde mini LP's als de officiële Japanse release: daar heb ik er weer 2 van. De data daarvan staan alleen in het Japans en tja .... mijn Japans is niet echt goed te noemen.
Ik weet alleen dat deze limited mini LP's in Japan zijn uitgegeven en later een Russische reissue hadden. In de advertenties stond altijd remastered vermeld, maar dat kan natuurlijk ook de 1987 versie zijn. In ieder geval klinkt het echt goed!

Paar off topic berichtjes verwijderd en berichten verplaatst naar The Beatles

Tijdloos album.
Hét beste beatle-album.

het beste na revolver

Ik heb een geluidsvergelijking gemaakt tussen de volgende 2 uitgaves:
2003: Abbey Road (Japanese Toshiba/EMI Pro-Use Series)
2009: Abbey Road EMI/Apple (remasters)

Je vindt het bij een ander goed Beatles album:
The Beatles - Rubber Soul (1965)

Verder heb ik nog een omschrijving van de Japanse mini LP releases in 2003 gevonden (Toshiba/EMI Pro-Use Series). Daaruit blijkt dat deze albums, dus ook Abbey Road, wel degelijk geremastered zijn en ook hoe:

About Japan Mini-LP CDs:
Japan mini-LP CDs are official audiophile releases--manufactured in Japan under license to the copyright holders--that play on all CD players. CDs made in Japan are superior in nearly every way to those from other countries. The superb mastering (K2 20bit, K2 24bit, DSD, K2HD, SHM, or HDCD) and technologically advanced manufacturing facilities and methods, result in the finest sound quality available. The Japanese packaging of classic albums in cardboard sleeve miniature is state of the art. These mini-LPs endeavor to be precise miniaturizations of the first pressings of the 12" LPs. Usually everything that was present in the original LP is included, such as gatefolds, booklets, lyric sheets, posters, printed CD sleeves, stickers, embosses, special paper or inks, and die cuts. In nearly all mini-LP releases a detail sheet is included...

Ik lees alleen 'mastering', en dat klopt wel omdat dit HDCD een 'high-res' medium is wat (in theorie) beter klinkt dan de conventionele cd. Ik lees alleen niet wat er met deze specifieke Abbey Road-schijf is gebeurd.
Je geeft een algemene beschrijving van hoe deze Japanse cd's zijn gefabriceerd. Da's niet echt een 'bewijs' van wat dan ook...
Wat ik wel weet is dat EMI/Apple sinds 1985 in de aanloop naar de eigen cd-releases voor wat betreft de mastertapes de 'hand op de knip' heeft gehouden en andere/geremixte/geremasterde of afwijkende formats heeft verboden. De Toshiba Black Triangle-versie die gefabriceerd is tussen '83 en '85 is de enige 'afwijkende' versie van dit album op cd. Mocht je perse een andere remaster van dit album willen hebben (en je hebt veelteveel geld) dan kun je 'ns op eBay gaan snuffelen...

Nooi zo'n fan geweest van Abbey Road. De beste nummers staan wat mij betreft ook op de blauwe cd (Come Together, Here Comes the Sun, Something).

Wat mij niet zo bevalt aan dit album is dat het heel glad klinkt. Aan de ene kant is dit wel de enige Beatlescd die productioneel meer als moderne albums klinkt en niet die typische sixties klank heeft. Maar op een of andere manier heb ik hier toch het gevoel dat de Beatles het minder menen dan op andere albums. En laten we maar zwijgen over Maxwell's Silver Hammer.

De sound is door de productie van George Martin inderdaad gepolijst, zeker vergeleken met de eerste Beatles-albums (waar er zo goed als geen sprake is van productie) maar heel glad zou ik het zeker niet noemen, dat is meer van toepassing op de huidige R&B.

Heel veel composities op Abby Road zijn nooit "afgemaakte" songs van de "Let It Be sessies" Op geniale manier aan elkaar gesmeed door George Martin. Dat is vooral op kant 2 te horen op de LP Abbey Road. Gepolijst? Zeker, maar niet té!!!

Abbey road.

Ik ben altijd heel sceptisch geweest over de beatles. De Grootste band Allertijden, was het voor mij in ieder geval niet. Maar het noodlot wou dat ik op 26 september toevallig voor het vak Duits in Bonn was met Medemume'r Slowgaze. Hier staat een wat grotere muziekzaak met een zeer ruim aanbod. Ik wist, overdonderd door het aanbod, totaal niet wat ik nou moest kopen. Maar ik had geluk want mijn ogen spotten een stand met het opschrift: THE BEATLES REMASTERED. Laat ik maar eens terug gaan naar de basis dacht ik. Laat ik eens een beatles album kopen.

Dat album werd dus Abbey Road. Een aantal maal had ik het album al beluisterd. De tussenstand was 4 gouden glitterdingen. Veelste weinig natuurlijk. Het zal dan ook niemand verbazen dat de klasse van de beatles het won van mijn scepsis. Een geweldig album. Het album beschrijven in een woord is haast onmogelijk. Toch ben ik niet al te beroerd om eens een poging te wagen.

MEESLEPEND.!!!!

Ik kan niet meer stoppen waarneer ik begin met dit album. Hoe heb ik ooit kunnen denken dat de beatles slechts een singleband is. Nee mensen soms doe ik echt mijn naam eer aan.

Laat ik eens voor de zondaars die dit album niet kennen alle nummers bespreken en tegelijkertijd proberen uit te leggen waarom zelfs ik overtuigd ben geraakt door onze kevers. 18 tracks te gaan en ik heb er, zoals gewoonlijk, zin aan.

Come Together de ruige rocktrack van het album. De drumrolls op de achtergrond en de simpele maar aanstekelijke gitaarpartijen geven het nummer zijn snelheid. Een heerlijk ongecompliceerd nummer dat nergens overdreven simpel aanvoelt. Enigste kritiek die heb is dat het nergens bijzonder aanvoelt. Het is een typisch beatles nummer en wellicht daarom ook zo succesvol. 4,5*

Something: normaal waren het MCcartney en Lennon die de Beatlesnummers schreven. Ditmaal is echter Harrison aan het roer en dat valt te merken. Een vrij bescheiden dromerig nummer wat op de helft opeens opleeft. Verbazingwekkend veel charme en klasse zit in dit nummer verstopt. Ook dit nummer is trouwens een hit geworden 4,5*

Nou waren de voorgaande nummers al vreselijk goed maar vanaf maxwells Silver Hammer begint dit album echt te schijnen. Allereerst de tekst want deze is in combinatie met de muziek geweldig.



En dat dan heel blij gezongen. Een beatles meezinger bij uitstek. Na het eerste refrein kwam een leuke verassing: hé een moog bestonden die al in de jaren 60.” Een typisch Paul MCartney nummer trouwens: aanstekelijk en gemakkelijk te onthouden maar ook muzikaal zeer sterk. 5*

Oh darling! lijkt een nummer geïnspireerd op zwarte soul en blues. Leuke terugkerende ritmes en mccartney met zijn stemgymnastiek. En laten we wel wezen dat doet hij niet onverdienstelijk. Ook ontzettend aanstekelijk. 5*

Octopus's garden: . De luchtigheid spat van dit nummer af. Een erg leuk tussendoortje. Met schattige tekst. Ringo Starr is toch eigenlijk zwaar ondergewaardeerd mensen. Goed hij was niet zo sterk als de andere kevers. Nee sterker nog daar ligt zijn kracht. Hij probeert niet de beste te zijn maar maakt gewoon muziek omdat hij het leuk vind. Onnozel en dwaas maar geweldig leuk dit nummer. 5*

I want you she's so heavy, het is alsof je de heilige graal gevonden hebt. Dit nummer is wellicht het meest verslavende nummer wat ik ooit gehoord, heroïne is er niks bij. Ver weg doet het me een beetje aan blues denken. het nummer is gewoon een en al beweging. Stuwende gitaarspel en lennon die voor de verandering al mijn aandacht pakt. I WANT YOU , I want you so bad it’s driving me mad. Om stil van te worden. Lennon schreeuwt het uit van brandend verlangen. De dwang om mee te gaan airgitaren wordt ondraagbaar en mijn handen gaan dan ook de lucht in. De spanning is om te snijden en in je hoofd speelt alleen dit nummer zich nog af. Dit moet eeuwig duren dit kan niet stoppen. Juist als je het niet verwacht stopt het. Een traan wordt onderdrukt en de replayknop als in een reflex ingedrukt. het nummer kan niet stoppen en moet dan ook meerdere malen gedraaid worden. EEN MAAL IS NIET GENOEG 5*

Nadat ik af ben afkickverschijnselen die het voorgaande nummer veroorzaakt hebben kan ik eindelijk eens aan het volgende nummer beginnen. Een akoestisch gitaartje verwelkomd mij hartelijk. Een zonnig nummer wat straalt van de levensvreugde. De Moog partij past prima en tilt het nummer naar een hoger plan. Het valt me op dat ik de zang van Harrison eigenlijk net zo prettig vind als die van McCartney. misschien moeten de solo albums van Harrison ook eens aan mijn downloadlust geloven. Wie weet. Prachtig nummer in ieder geval. 5*

Because is magisch. Alsof je in een middeleeuws dorp rondloopt. Een beschrijving van dit nummer is welhaast onmogelijk. Enigste opmerking die ik wil maken is dat ook hier de moogpartij weer fantastisch is. Raak ik nou verslaafd aan de beatles. Je zou het haast denken. 5*

Na because begint the suite. Een aantal nummers die samen de zogenaamde een geheel vormen. Deze suit word hier weleens als hoogtepunt van abbey road gezien. Kan het eigenlijk wel. Nog een hoogtepunt. We hebben er al drie gehad.

You never give me my money. Een rustig begin met MCcarntey op piano dat je het nummer in sleept. Een nummer wat je gelijk pakt. Na het meesterlijke piano-intro krijgt het nummer iets cabaretesk misschien wel door de zang van starkey. De gitaar komt er in een mccarntney zingt heerlijk doorleefd. De vele tempowisselingen geven het nummer zijn charme 5*

Sun King vind ik het slechtste nummer op dit album(als je al van een slechtste nummer mag spreken). Ik vind de gitaarsound wel heel erg lijken op albatros van Fleetwood mac en ik ben ook niet zo fan van die achteruit gesproken stukjes. Als geheel is het nummer toch lang niet slecht 4*

Mean mister mustard en polythene pam moeten wel in het collectieve geheugen van de mensheid zitten. Geweldige teksten en ook weer zo meeslepend en pakkend als de rest. Vooral de baslijnen zijn in dit nummer leuk gedaan. En natuurlijk het liverpoolse accent van Lennon in polythene pam. Beiden gewoon onwijs leuk. 5*

She came in through the bathroom window is weer een heerlijk nummer van mcartney. Een Prachtig mooi refrein trouwens : Sunday is on the Phone on Monday, Tuesday is on the Phone to me. Een leuk nummer. 5*

Golden Slumbers is gewoon weg briljant. Het hele orchest speelt perfect met het nummer mee wat de sfeer ten goede komt. Het functionele drumwerk van starkey past hier prima. De drums hoeven ook niet altijd zo prominent te zijn. Ik zei het bij dit album al vaker maar wat zingt Paul toch ongelofelijk goed.

De overgang naar Carry that weight is geweldig. Een koortje van de overige beatles onderbreekt mcartney in zijn sympathieke ballad. Boy you gonna Carry that weight. De trompetten komen op en...........…
Ik ken dat ritme ergens van. HEY you never give me your money. Heeft dit album dan toch iets van een concept. Wie weet.

En dan het einde(the end). Alle beatles krijgen(ter afsluiting van de samenwerking wellicht) een maal de kans om persoonlijk nog een solotje opnemen. Om vervolgens met de volgende woorden dit album af te sluiten



Ik zou bij wijze van spreken een lever willen geven om meer van dit soot opmerkingen in de hedendaagse muziek te krijgen.


Conclusie: er is geen opmerking in Nederlands, Engels of Duits die mijn verbazing over dit album kan weergeven. Hoe heb ik me zo kunnen vergissen: heerlijk die Veelzijdigheid, inventiviteit en goed gedoseerde bombast . De toevoeging van de Moog is zo godsgruwelijk goed gelukt dat het lijkt alsof de beatles deze synth al jaren in huis hebben. Er zijn wat momenten die me minder interesseren. Maar het niveau over het algemeen is gewoon belachelijk hoog. De beatles moeten haast wel gedacht hebben, voor onze laatste productie gaan we nog eenmaal imponeren. Klassieker van de bovenste plank(hoewel liever iets lager aangezien deze cd zovaak in de cd-speler gaat). 5* en op numero 8 in mijn top 10

Beste nummers: i want you/she's so heavy, here comes the sun, because, golden slumbers-the end
Slechste nummers: sun king, come together

BANG
O ja her Majesty komt nog. Veel artiesten(zeker in mijn soort muziek) hebben vrij lang nodig om te imponeren. Hoeveel seconden heeft MCartney nodig. Slechts 25. Leuk nummer zolang het duurt. Her her majesty is a pretty nice song (überhaupt eigenlijk wel grappig dat er na het einde(the end) nog wat komt)

Dan moet je 'Gnik Nus' op 'Love' eens proberen!
Mooie review!

ok, zal love eens downloaden

pff de review is eindelijk af. heeft langer dan normaal geduurd.

Mooie bespreking, Misterfool!
Ik ben het niet helemaal eens (dat krijg je dan...) met je (relatieve) afkeer van Sun King...als onderdeel van de Medley vind ik het een fijn rustpunt, volgens mij waren de teksten niet zozeer achteruit, maar typisch Lennoniaanse spaansklinkende onzin!
Voor de rest ben ik het helemaal met je eens!

Zal ik het nog één keer uitl... Ach nee, what the hell.
Prachtige recensie, Misterfool on the Hill

Soms vind ik het leuk om tegenstrijdige berichten te quoteren. In ieder geval is Misterfool in één jaar tijd in gunstige zin geëvolueerd. Naar aanleiding van zijn prachtige recensie heb ik dit album nog eens aandachtig beluisterd, minder dan 5* hier toekennen is een misdaad!

Dat onze 16-jarige Misterfool meent te moeten terugkomen op een eerder gedane kwalificatie van het album ; het siert hem !
Ik vermeld zijn leeftijd omdat ik er als 16-jarige vaak aanmerkelijk langer over deed om muziek naar waarde in te schatten.
Zelfs de klasse van een nummer als Maxwell's Silver Hammer
( waar zovelen moeite mee hebben ) ontgaat hem niet !

Misterfool , dank voor jouw uitstekende recensie.

Ik heb me altijd al een misdadiger gevoeld, maar nu weet ik waarom!

hmmmm.... De klasse van Maxwell's Silver Hammer?
Het is gewoon een super aanstekelijk nummer.
De klasse van I Want you of Because kan ik begrijpen omdat dat ook virtuoze nummers zijn wat betreft compositite, zang of instrumentaal.
Maar Maxwell is gewoon heerlijk aanstekelijk.


(Leuk ook dat iedereen nog wat te zeggen heeft over z'n leeftijd, heb ik ook al op deze site gekregen)

[Maxwell silver hammer is lang niet wat het lijkt dat het is, het nummer gaat over een medicijnen student, Maxwell Edison, die zijn zilveren hamertje gebruikte om zijn viendin Joan de hersenen in te slaan, om daarna naar zijn onderwijzer te gaan, om die vervolgens met hetzelfde zilveren hamertje eveneens de hersenen in te slaan, zijn herseninhoud zat tegen de muur. Dit gebeurde allemaal in Engeland in 1968 waar het toen nieuws van de dag was. De geniale Macca las het en zag het op TV en maakte er een heel vrolijk nummer van over een verschikkelijke dubbele moord. Vanuit dat oogpunt is het niet het onschuldige niemandalletje waar sommige Maxwell Silver Hammer voor houden, maar een bitterzoet nummer over iets afgrijselijks. Dan ga je toch wel anders naar een nummer luisteren. Typisch Macca.

Maxwell Silver Hammer lijkt inderdaad op een simpel, luchtig popnummertje maar is uiteindelijk geniaal in elkaar gestoken.