The Beatles - Abbey Road (1969)

Leuke lokatie voor dat soort gedachten!
Ik heb vooral bewondering voor McCartney die er in de medley genoeg ideetjes en songs uitstrooit waar een minder talent een hele muziekcarriere voor nodig heeft! Ondanks of dankzij de onderlinge relaties was de band een broedplaats voor geniale momenten.
Iets waar ze als individuen nog een tijd last van zouden hebben (maar zelfs dát werd voorzien: "You're going to carry that weight a long time!"

Had je daar geslapen dan? Ik sta altijd rond 6 uur op, gewoon thuis. Mocht ik overigens in de buurt van Berlijn zijn, kom ik je daar wel even opzoeken. Het adres staat genoteerd. Ik zal een wekker meenemen.

Hehe zo kan je het ook lezen

Ach het is mij ook wel eens overkomen, dus ehhhhh!!!!!!! Het was maar een geintje!!!!

Leuk om te lezen.

Ik heb ook wel 'ns achter de bar gestaan en integraal heel Revolver gedraaid. Deed het goed voor de sfeer en dit album is wat mij betreft nog beter.

Paul McCartney was in deze jaren echt idioot creatief, inderdaad. De medley is wat mij betreft het mooiste stuk popmuziek ooit gemaakt.

Ik vond het album reeds heel goed en hij klinkt enkel maar beter in m'n oren.

Geen enkele Beatle wist dat dit de laatste was, daar sprak niemand over, er werd slechts gesproken over het niet meer willen van zo'n kille sfeer als ten tijde van Let it be in The Twickenham studio's in London, de groep wilde alleen nog opnemen in de Abbey Road studio's. Misschien Lennon die eigenlijk al afscheid aan het nemen was en al aan meesterwerken als Unfinshed music: life with the lions was begonnen.

Golden Slumbers blijft geniaal. Toch blijft Sgt. Pepper's mijn favoriet, gevold door deze.

Ah de Harrison liedjes! Arme George. Het zijn anders wel alledrie fantastische nummers.

Een van de beste albums ooit gemaakt. Zo niet, de beste.

Ik heb een vraagje. Ik heb in een ver verleden een versie gehad (lp), waar het nummer Her Majesty niet opstond. Ik bedoel daarmee, niet op de lp. Dat hij niet op elke hoes vermeld staat weet ik wel. Maar niet op de lp!!!. Ik op hoge poten terug naar de platenwinkel. Misschien had ik wel een "mispersing" en daarmee een enorm collector"s Item, waar ze op Beatlesdagen veel geld voor over hadden. Maar helaas de andere lp's in de winkel hadden allemaal hetzelfde "euvel" Er scheen een lading "mispersingen" de fabriek te zijn uitgeslipt (werd mij in de winkel verteld). Zijn er mensen/fans die ook zo'n exemplaar hebben gehad? Dar ben ik eigenlijk heel benieuwd naar.

Mijn exemplaar heeft het nummer gewoon op de lp staan. Op de hoes staat geen vermelding van dit nummer.

Something en Here comes the sun zijn verreweg de bekendste nummers van Abbey road en bovendien behoren beide tot de meest gecoverde Beatles nummers. Vooral Something. Na Yesterday het Beatles nummer wat het meest door andere is gecoverd van Sinatra tot Presley. Alleen al door zijn financiele verdiensten aan Abbey Road kon George Harrison de rest van zijn leven gemakkelijk rentenieren.

Maar het zijn ook wel supergoede songs!

Bij de eerste persingen (ook de Nederlandse) ontbrak de melding van Her Majesty.
Het zou kunnen dat het in eerste instantie op de tracklijsten niet werd vermeld; bij het beluisteren van de "lacquer" ontdekte McCartney na een stilte van een seconde of wat ineens de "KLANG" van het laatste akkoord van Mean Mr. Mustard gevolgd doorhet deuntje van Paul dat was bedoeld voor in de medley, maar eruit was geknipt. Tape-operator Malcolm Davies had de "edit" ergens gevonden en achter de mixtape geplakt.

Ad weet wel dat Her Majesty er in eerste instantie niet op hoorde. Hij zegt juist dat hij een lp had waar het nummer niet op stond, dus waarbij het er niet achteraan komt na The End.

Ik ken het verhaal over het nummer wel en ook dattie bij sommige hoezen er wel dij sommige niet op vermeld staat. Maar ik heb i.v.m. krassen erop meerdere keren gekocht. Zoals ik al eerder heb vermeld in een reaktie. Maar ik heb dus 2 lp's gehad. Eén Abbey Road mét Her Majesty erop en één zonder Her Majesty. Een misdruk dus!!! Mijn vraag is nogmaals. Zijn er mensen met een vinyl lp zonder dat nummer. Doe moeten er zijn, al zullen er dat niet veel zijn.

@Ad , ik begrijp je vraag volkomen. Dus weest gerust.
Ik wist het trouwens niet dat er lp versies bestaan zonder dat nummer. Heel bijzonder.
Ik bezit een eerste persing van de lp zonder vermelding van Her Majesty. Ook niet op het label.
Maar ja , daar vraag jij niet naar , Ad.
Weet je nog in welk jaar je dat exemplaar kocht ?

Ik heb beide LP's nog es uitgehaald en inderdaad, bij de ene staat Her Majesty er niet op!!! Ik praat dan over de geremasterede exemplaar. Echter, bij het beluisteren van de plaat staat Her Majesty er wel op.

Er is geen duidelijkheid van wanneer mijn LP remaster werd uitgebracht of geperst. Ze maken wel duidelijk, ondanks deze een remastered uitvoering is, deze toch een originele 1969 druk is. Terwijl dat onmogelijk kan uiteraard. De reden daarvoor is mij onbekend. Er staat wel op dat het gaat om een E.M.I. recording en alle logo's zijn van Apple Corps Ltd. Beide platen zijn in Engeland gefabrikeerd. Zowel de remaster als het origineel.

Op de originele plaat die ik heb staat ze er wel tekstueel op!!! Ze is dus bij het afspelen ook hoorbaar, net als bij de remastered.

De achterkant is bijna hetzelfde. Het een staat wat hogerder dan het andere maar alle belangrijke kenmerken zijn gelijk.

De remaster klinkt een stuk beter dan het origineel.

Is het mogelijk dat ze Abbey Road jaarlijks laten persen en dit onafgebroken sedert 1969?

Dit album is tijdloos, en daarom dus perfect!

Ik heb geen idee waarom je Abbey Road-plaat 'geremastered' zou kunnen zijn; de vinyl-versies van de remasters moeten nog uitkomen!
Op zich kun je via internet wel nazoeken welke persing je hebt; wat puzzelen met de cijfertjes en lettertjes die in het vinyl staan en je komt een heel eind!

Ik keek gisteren naar een bootleg DVD van George's tour in Japan. Hij ontkende daar op de Japanse TV luid en duidelijk dat 'Something' over Pattie Boyd gaat. Hij zei dat iedereen dat altijd zegt, maar dat er niks van waar is (hij noemde 'Isn't it a Pity' als voorbeeld van een nummer dat wel over Patti gaat).

Ik wist dit zelf ook niet, dit leek me wel een interessant weetje om even te delen.

En die perfectie drukt zich dan "slechts" met ****1/2 uit??

Ik denk dat Abbey Road wel m´n top 10 in kan. Na 12 keer luisteren ben ik daar wel achter. Ik denk dat de medley een van de betere dingen is die ik ooit heb gehoord. En I Want You (She´s So Heavy) is ook erg gaaf. Van begin tot eind geweldig!

Ik weet niet of het al ergens op dit forum staat, maar weet iedereen dat Her Majesty officieel tussen Mean Mr Mustard en Polytheine Pam hoort te staan? Dat verklaard het 1e akkoord van Her Majesty.. Paul McCartney vond het er niet tussen passen en wilde het wegdoen, gelukkig had de geluidstechnicus te horen gekregen dat hij NOOIT iets van The Beatles mocht weggooien en heeft het toen 'voorlopig' achteraan de plaat gezet. Toen The Beatles het hoorden, vonden ze het wel grappig en hebben het erop laten staan.

Zo ontstond dus per ongeluk de hidden track!

EMI heeft Abbey Road Studios te koop gezet

Een mooi staaltje Beatles-humor; een beetje zelf-relativering na het statige "The End". Overigens was de sfeer onderling al zo beroerd dat McCartney in z'n eentje de "Her Majesty'-beslissing nam. Eigenlijk had Lennon het liefst de plaatkanten omgedraaid (dus het album laten eindigen met de oorverdovende witte ruis van I Want You (She's So Heavy)...ik vond de uiteindelijke keuze beter!

helaas kon ik er niet meer dan 4 favorieten aanwijzen anders had het gegaan naar 9 t/m 17

1 woord: MEESTERWERK 5*****

Een band aan het einde van zijn latijn. Een vriendschap die verloren is gelopen in een kluwen van persoonlijke, muzikale en zakelijke meningsverschillen. Het einde is nabij, het is slechts nog een kwestie van het bijltje er definitief bij neergooien. Maar op die manier stoppen willen de bandleden niet: nog één keer slaan ze de handen ineen om een ouderwetse top-lp op te nemen, een passende coda voor hun fabelachtige loopbaan. Een finale met vuurwerk.

Een romantisch beeld misschien, en makkelijk te nuanceren. Zo solidair waren de Beatles niet bepaald meer op dat moment: er werd bijvoorbeeld over gedacht om deze plaat Everest te noemen, en dan met de hele band naar de Himalaya te vliegen voor een fotosessie. Maar de bandleden weigerden zo ver met elkaar te reizen: als er foto's gemaakt moesten worden, dan moest dat maar gewoon in de buurt van de studio. Vandaar dus: Abbey Road.

En dan die 'medley' aan het einde, waar we allemaal zo dol op zijn: is dat niet gewoon een (vrij geniale) manier om een hele hoop liedjes die nog op te plank lagen in één hap op te nemen, omdat er te weinig animo was om ideeën fatsoenlijk uit te werken?

Allemaal waar, misschien, maar de muziek en de magie van The Beatles gaat inmiddels drie generaties mee, en ondanks alles zijn de bandleden zelf altijd trots gebleven op hun prestaties.

(Alleen Harrison lijkt weinig gevoelig te zijn geweest voor Beatlesnostalgie. Uitgerekend op deze plaat bloeit hij volledig open als liedjesschrijver: zijn twee bijdrages, Something en Here Comes The Sun zijn minstens gelijkwaardig aan, en even geliefd als de liedjes van Lennon en McCartney. Toch was deze band voor Harrison nog het meest een juk, een schaduw waar hij uit wilde stappen, en ik krijg niet de indruk dat hij tijdens de rest van zijn leven erg rouwig is geweest over het uiteenvallen van de grootste popband ooit.)

Hoe het ook zij, over de rest van de plaat kun je lang of kort praten. Ik kan achtergrondinfo geven, zoals het verband tussen Come Together en Chuck Berry's You Can't Catch Me. Of citeren uit mijn eigen herinneringen: bij een vriendin op de studentenkamer zitten en samen stomdronken en keihard meezingen met Oh! Darling.

Feitjes, herinneringen, associaties... De grootste popgroep ooit, bezig aan hun laatste meesterwerk. Een plaat die de tand des tijds overleeft. Door verbeterde opnametechnieken klinkt Abbey Road ook moderner dan de meeste andere Beatles-lp's. In combinatie met de opbouw van de plaat, verklaart dit misschien waarom dit de meest populaire lp van de Beatles is op Musicmeter. Als album is het ook een geheel, op een bepaalde manier: na The End heb ik ook echt het idee dat er iets is afgerond. Een bevredigd gevoel, Inclusief een lieve wijsheid waarmee McCartney ons de nacht instuurt: 'And in the end/ the love you take/ is equal to/ the love you make.'

Beetje naïeve gedachte misschien. En ondanks alle gemeenplaatsen over vrije liefde en een nieuwe tijd, werd er natuurlijk ook verdacht veel geruzied over geld. Ach, uiteindelijk zijn alle sprookjes kapot te analyseren. De Beatles waren voorgoed voorbij, en een gek met een geweer zorgde dat één hoofdrolspeler niet lang en gelukkig zou leven. Het is soms makkelijk om cynisch te worden over muziek en de wereld.

Behalve op de momenten dat je naar de Beatles luistert.

Het was een fantastisch sprookje, jongens, met vooral een sublieme soundtrack.
Proost en goedenacht.

Favoriete track: Golden Slumbers