The Beatles - Abbey Road (1969)

Harrison leek tijdens interviews vaak onverschillig waar het over The Beatles ging. Toch was dit meer zijn Noord Engelse cynische houding dan de hele waarheid. Uit de biografie van Patti Boyd (zijn eerste vrouw) blijkt dat Harrison zeer teleurgesteld en somber was toen de groep uit elkaar ging. Uit interviews met Olivia Harrison en Tom Petty blijkt dat hij met heel veel trots en warmte over de groep sprak. Zijn publieke houding hierover was duidelijk anders als achter de schermen. In een interview met Olivia Harrison heb ik gelezen dat Harrison in 1977 volmondig ja had gezegd op een verzoek tot een reunie.

YouTube - GEORGE,RINGO AND PAUL AT ABBEY ROAD

Mooie aanvulling Devel-hunt! Inderdaad baseerde ik mijn vermoedens vooral op hoe blasé Harrison vaak overkwam (in het openbaar) als het op de Beatles aankwam, de bronnen die jij aanhaalt ken ik niet. Leuk om te weten.

Mooi filmpje over Golden Slumbers e.d. ook, bedankt. Het verhaal achter het nummer kende ik al wel trouwens.

George Harrison stond inderdaad bekend als de Humeurige....en terecht. Zijn relatie met zowel Lennon als McCartney was nogal ingewikkeld; het 'kleine broertje' tegenover de betweters..
Abbey Road had met twee goeie George Harrison-tracks erbij (en die lágen er...Not Guilty, All Things Must Pass!) makkelijk "George's Staatsgreep" genoemd kunnen worden!
Affijn, tijdens het opnemen van dit album was ook George druk met buitenschoolse activiteiten en merkte veel meer lol te kunnen trappen met andere bands en muzikanten dan in het verzuurde huwelijk tussen Lennon en McCartney.
En qua pers: alle hoofdrolspelers hebben na 1973 geregeld geroepen dat er best een reunie in zou kunnen zitten! En...net zo vaak geroepen dat ze het podium niet kunnen delen met één van de twee anderen (Ringo bleef immer buiten schot!).
Voor een verslag over de verziekte onderlinge relaties verwijs ik graag naar "You Never Give Me Your Money" van Peter Doggett

In interviews met George Harrison vertelde hij altijd dat hij de nieuwe Monty Python film geweldig vond, dat hij z'n nieuwe nummers leuker vindt dan de oude, en dat hij blij was dat The Beatles uit elkaar vielen.

Hoewel hij het fijn vond dat hij niet zo in de schijnwerpers stond als Lennon en McCartney, voelde hij zich geremd en wilde hij zijn eigen nummers kwijt. Hij heeft ook wel eens gezegd dat het een mooie tijd was, maar dat het iets is als volwassen worden, er komt een moment dat je je eigen gang moet gaan. George hing in die tijd inderdaad veel rond met o.a. Clapton en Dylan.

De biografie van Patti Boyd heb ik nooit gelezen (ik heb iets tegen biografieen geschreven door 'de (ex-)vrouw van...'), maar dat iemand gemengde gevoelens heeft bij zo'n split kan ik me goed voorstellen. Als je jaren lang goede muziek met dierbare vrienden hebt gemaakt kan dat wat pijnlijk zijn. Ik denk echter niet dat hij er heel erg rouwig om was, hij was toch echt degene die in principe uit eigen wil opstapte tijdens de Get Back sessies.

Misschien in dit verband ook interessant dat George altijd heeft gesteld dat de Beatles op hun best waren in hun tijd op de Hamburgse Reeperbahn. Vanuit zijn kant is dat heel goed te begrijpen, denk ik: in Hamburg was hij de leadgitarist van een live-rock 'n' rollgroep, die elke avond naar hartelust uren kon soleren. Nadat de Beatles doorbraken, werd hij ineens een soort tweede viool bij de hitmachine Lennon/McCartney, met singles van twee minuten en weinig speelruimte voor een leadgitarist.

Ik meen trouwens te hebben gelezen dat Harrison al eerder uit de band was gestapt dan tijdens 'Get Back'. Volgens mij was hij ook een paar dagen (officieus?) opgestapt naar aanleiding van de laatste tour. Ik geloof dat er toen werd besloten om te stoppen met optreden, onder andere om Harrison in de band te houden. Maar ik weet niet zeker of dit laatste klopt.

De rol van Harrison is niet wezenlijk veranderd nadat The Beatles doorbraken. Dat is ook niet vreemd, want de muziek was de eerste periode niet wezenlijk anders. En in die muziek was helemaal geen ruimte voor 'naar hartelust soleren' (en al helemaal geen uren, eerder seconden).

Dat klopt inderdaad. Altijd wat simpele solo's van maar een paar noten.

Het blasé overkomen is volgens mij gewoon een manier om zich een houding te geven. Ik denk dat het, zeker in de tweede helft van het bestaan van de band, flink ontwikkelde songwriterschap van George, dat nauwelijks kansen kreeg, de beste en aardige Harrison echt ontzettend gefrustreerd heeft; Het moet inderdaad geen makkie geweest zijn om met twee reuzen, en vooral twee grote ego's zoals die van John en Paul in één band te zitten, en ook al wetende dat hij de jongste van de vier was, en vooral door John altijd als een ukkie beschouwd bleef worden....en dan toch te trachten je eigen songs er door te krijgen, want John en Paul die onderling al een soort kompetitie hielden, kregen er steeds meer concurrentie van George bij en trachten hem wat onder de duim te houden.
Ik had ook graag bijvoorbeeld Sour Milk Sea, Not Guilty of All Things Must Pass op een Beatlesplaat gezien en gehoord, maar dàt heeft niet mogen zijn.

desalniettemin heeft het "ukkie" George zich kranig geweerd en wist toch aardig wat songs door te drukken.

En afgezien daarvan..... Abbey Road is inderdaad een prachtplaat, zo AF als maar kan zijn, de productie van George Martin was pure magie; En de 2009 remasters zijn om vingers en duimen van af te likken.

Even inhakend en link-leggend naar dit album; juist het feit dat George geen gitaarsolist was die minutenlang doorzaagde (en lijkt me ook sterk dat hij dat in Hamburg deed) maakt hem een fijne solist; zo'n solo als in Something is een meesterwerkje op zich!

Waar baseer je dat op? Ik heb het hier over de vroege Beatles in hun Hamburg-periode, voor de duidelijkheid.

Dat begrijp ik. En ook daar waren ze gewoon een bandje met een R&R repertoire zonder al te veel ruimte voor solo's.

Er zijn opnames van hun Hamburg periode gemaakt, daar kan je wel horen dat George maar korte solo'tjes speelt.

Wijken we met zijn allen niet af van dit prachtalbum op die manier...??

Tsja, je krijgt geen 39 pagina's vol door strikt over dit album te praten.

Akkoord. Ik reageerde omdat in bijna elk Beatles-boek dat ik heb gelezen beweringen staan als dat ze tijdens hun vroege optredens een nummer als I Saw Her Standing There in een veel langere versie speelden. Zelf bezit ik geen (live)bootlegs uit die tijd ofzo.

Excuses voor het off-topic zwalken, maar je weet hoe wij Beatlesfans zijn als het om details gaat Father

Oudere Beatles fans, onder wie ik ook zelf, hebben natuurlijk na zo'n 45 jaar natuurlijk wel zo'n beetje alle informatie in ons koppie zitten. Maar dat neemt niet weg dat veel jongere fans, die nog op ontdekkingsreis zijn naar de Beatles die info best wel leuk en interessant vinden, denk ik. Dat er af en toe wel eens overbodige info tussen zit, so be it. Het feit dat er al 39 pagina's over dit album zegt natuurlijk al veel. The Beatles zijn nog steeds Hot & Alive, bij zowel oud als jong en dat is mooi! En Abbey Road is gewoon uniek!

Er zijn ook gewoon heel veel verhalen over The Beatles te vertellen . En inderdaad, the beatles zullen nooit vergeten worden, en dat is volledig terecht

Echt een prachtalbum dit. Heb echt het gevoel dat alles op dit album klopt. Het beginnummer is natuurlijk het beste 4,5* en een plek in m'n top 10. Op 10

de Beatles plaat met de meeste stemmen. Het heeft een zeer indrukwekkende inhaalslag gemaakt t.o.v. Sgt Peppers, dat lange tijd veel meer stemmen had dan deze.

En zelfs een iets hogere waardering, Met dank aan George Martin, die de heren Beatles nog eens één keer alles uit de kast dwong te halen voor ze uit elkaar wilden gaan. En aan de heren achter de knoppen in de Abbey Road studio's om stukken van de Let It Be sessies aan elkaar te "smeden" . Geweldig album met een pracht verhaal over hoe het allemaal tot stand kwam.

Als ik naar de sound van dit album luister kom ik tot de conclusie dat dit waarschijnlijk het Beatles album zal worden die het meeste waardeer.

Heb hem nu opstaan, na hem een tijdje niet gehoord te hebben heb ik de reissue maar eens besteld. En het is nogal een album zeg. Het is daarnaast een regelrechte aanrader om eerst een album als Help! te draaien en daarna deze. Wat een ontwikkeling heeft deze band doorgemaakt in 4 jaar tijd. Het is eigenlijk gewoon een andere band geworden. Het fenomeen 'The Beatles' blijft fascineren, en zal dat denk ik blijven doen. Een tijdperk waarin het mogelijk was om - zelfs meerdere keren per jaar - met iets compleet nieuws te komen, iets dat daarvoor nog nooit eerder was gedaan en 'The Beatles' liepen steevast voorop - en bleven tijdloze muziek maken.. Geweldig!

jammer dat er bij mij Her Majesty niet bij staat. Is dit toevalig bij meerdere mensen?

Bij mijn versie van Abbey Road staat ie er ook niet op.

Huh, welke versie hebben jullie dan? Ik had zowel de versie uit 1987 als de geremasterde versie en op beide staat dat nummer.

Vreemd. Misschien staat ze niet op de achterzijde vermeld, maar horen moet je ze toch wel.

LP? CD? Remaster? De CD uit ´87? Als het een LP is: welke persing uit welk land?

Dat maakt inderdaad veel uit. Op de amerkaanse versie staattie niet op de hoes vermeld en werd als "hidden track" beschouwd.( de eerste in de historie van de popmuziek) Maar nu even wat anders. Ik heb ooit in een vorige reaktie vermeld dat Her Majesty helemaal niet op de lp stond? Een mispersing? Terug nar de winkel maar op de andere lp's stond hij ook niet op. Zijn er meer mensen geweest die zo'n exemplaar gehad hebben? Ik heb er toen helemaal geen reaktie op gehad.

Alle vroege persingen maakten geen melding van "Her Majesty"
Als ik me niet vergis is er een Nederlandse persing van eind jaren '70 die Her Majesty helemaal niet op de plaat had staan. Die plaat had ook (hoe kom je erop) een fade-out van I Want You (She's So Heavy)! Ik heb wat op forums gezocht, maar het wordt niet gezien als een collector's item, maar meer als een foute persing.

En daarom wordt het dus op den duur wel een collector's item. Want waarschijnlijk is er maar een beperkte oplage van.