The Beatles - Abbey Road (1969)

"Titties and Beer"...de subtiele humor van F. Zappa. (niet)

De humor van de Beatles zit 'm niet in Maxwell's Silver Hammer, maar in het fraaie epiloogje "Her Majesty", waarin het voor hun doen erg plechtige "The End" net een knipoog meekrijgt. Maxwell's Silver Hammer en Octopus's Garden zijn niet 'melig' of 'grappig' bedoeld, maar gewoon als vrolijke deuntjes. Veel mensen trekken 'vrolijke deuntjes' niet echt, terwijl je een prachtige compilatie vrolijke Beatles-liedjes kan maken: via Drive My Car naar What Goes On, Yellow Submarine, When I'm 64, Lovely Rita, Rocky Raccoon, Bungalow Bill, Yer Blues ('n parodie), Why Don't We Do It In The Road, Maggie Mae, Mean Mr. Mustard, Polythene Pam.
Om er 'ns een paar te noemen!

Meen jij dit nou echt, Stijn? Of wil je met die "stelling" reakties uitlokken? Zappa en The Beatles toch niet te vergelijken, zeker niet wat muziekstijl betreft. Wat tekst betreft kon Lennon ontzettend goed woorden "spelen" en er zat heel veel verborgen humor in (en ook sarcasme). Als je de echte humor van the Beatles wilt horen moet je hun Christmas Album maar eens beluisteren (het is wel een bootleg, maar toch). Zeker de Christmas nummers uit '65, '66, '67, '68 en 69 zijn hilarisch en zelfs uniek. Elk jaar een "must" voor mij rond de kerst.
Neen Stijn, met die opmerking sla je de plank volledig mist. Zeker bij Abbey Road één van de weinige platen die zijn tijd, qua muziek en opnametechniek en geluid, voor die tijd ver vooruit was.

Voor het verkeerd opgepikt wordt: met mijn opmerking over de muzikale verzorging doelde ik enkel en alleen op de zogenaamd 'lollige' liedjes van de Beatles. Anders zou ik natuurlijk niet tot een 4,5* kunnen komen. Over de muziek, opnametechniek en geluid heb ik dan ook niets gezegd.

Zappa maakte veel gebruik van humor, maar voorop stond het vaak gigantisch hoge niveau van de compositie. Met alle respect, maar op het gebied van componeren komen er niet veel popmuzikanten in de buurt van Zappa. De humor is sterk aanwezig, maar staat de muziek (meestal) niet in de weg.

Daarnaast vind ik iets als 'Don't Eat the Yellow Snow' ontiegelijk grappig, terwijl ik niet inzie wat er grappig is aan lui die als een stel dorpsgekken 'Honey Pie!!!' lopen te schreeuwen op een waardeloos deuntje.

Wat is er grappig aan een gele onderzeeër? Als het al grappig zou zijn verging het lachen mij snel als Ringo zijn mond eenmaal opentrekt.

Er staan een aantal heel mooie nummers op deze Abbey Road (vooral George Harrison is in topvorm). Toch vind ik deze minder goed dan voorgaande albums. Te weinig goed McCartney-materiaal. De medley op kant 2 is niet over de hele lijn overtuigend en Maxwell's zilveren hamer een echte draak in hun oeuvre. Ik hoor liever de dubbele witte, Sgt. Pepper of Revolver.

De dubbele Witte wel gehoord dan want daar staan 13 draken op .

Ik heb, geloof ik, heel wat gemist. Ik heb Zappa nooit mijn "ding" gevonden. Een tekortkoming mijnzijds. Ik ga me met terugwerkende kracht vooral in de teksten van Zappa verdiepen. Yellow Snow! Heel grappig, ik ben net bijgekomen van een schaterlachaanval. Gele sneeuw, dat kan toch helemaal niet! Da's echte humor!!! hahaha!

Uit ervaring kan ik een ieder mede-delen dat Ad Brouwers een bovennatuurlijk ontwikkeld gevoel voor humor heeft, hij is ten slotte niet voor niets een zeer groot liefhebber van Bob Dylan's Christmas In The Heart...

Met melig bedoelde ik ook niet humoristisch (of een poging tot humoristisch zijn), want dat vind ik helemaal niet erg. Ik kan me bijvoorbeeld ook zeer goed vermaken met de meligheid van Zappa of De Jeugd van Tegenwoordig, Ik bedoel inderdaad liedjes met gewone "vrolijke deuntjes". Totaal geen bijzonderheden, simpele popliedjes die alleen bedoelt lijken om lekker op mee te neuriën en als het even kan ook mee te zingen. Als ik dat dan zo zeg denk ik snel aan groepen als K3 of The Baseballs ( ). Natuurlijk zijn die vrolijke deuntjes van The Beatles wel van een flink niveau hoger, en misschien zitten er ook nog allemaal diepere en verborgen boodschappen in de tekst, maar alsnog doet het me weinig. Muziek moet mij fascineren, interesseren of verrassen (of iets anders in die trend). Gelukkig is het grotendeels geweldige muziek van The Beatles en zijn die "vrolijke deuntjes" van zo'n kwaliteit dat het me niet erg stoort.

Dat zou best eens waar kunnen zijn. Het is mij als éérste (waarschijnlijk in Nederland e.o.) gelukt een cd "grijs" te draaien!!! Jaja, je raad het al, Christmas In The Heart van de heer Dylan. Ik heb alweer een nieuwe besteld. Die kan nét voor de Kerst binnen zijn. Overal uitverkocht. Volgens mij hangen ze 'm overal in de boom!!! hahaha!

Of iedereen is er van de zomer massaal mee gaan frisbeeën. Een optie die zeker niet onderbelicht moet blijven.

Ik heb een aantal reacties gelezen en heb nog steeds niet gelezen waarom juist The Beatles zo 'afgerekend' worden op hun melige deuntjes (en dat gaat inderdaad over meer dan de tekst), terwijl anderen (Zappa was slechts een voorbeeld ik had ook Pulp Fiction kunnen noemen) er zo gemakkelijk mee wegkomen.

Mijn reactie heb je dan in ieder geval niet goed gelezen....

Met gevaar voor eigen lijf en leden trek ik deze verbale beerput maar weer open...

Dat Zappa wegkomt met zijn melige deuntjes en/of teksten is absoluut niet waar, integendeel zelfs.
Het is zelfs een van de aspecten die veel mensen niet kunnen waarderen en die bijna zijn status/reputatie als ''serieus componist'' in de weg hadden gestaan.
En volgens mij is hij dat nog steeds niet helemaal kwijt, kijk maar eens hoeveel mensen Zappa nog steeds zien als een of andere vreemde eend in de muzikale bijt, die zijn werk schijnbaar liet overlopen van puberale en seksitische observaties, van het niveau poedels en gele sneeuw...

Wat betreft het gegeven waarom de ene artiest wel wegkomt met meligheid en de andere niet, is toch weer voor het grootste gedeelte een kwestie van smaak.

Even ter aanvulling: Yellow Submarine is meer bedoeld als kinderliedje dan als 'grappig nummer'.
Wild Honey Pie zou je een 'grapje' kunnen noemen, maar ik denk dat het vooral op de witte is gezet als schakel van nummer A naar nummer B: een luchtig tussendoortje, eerder dan een dijenkletser. Het stoort me eerlijk gezegd niet echt op de plaat.

Het nadeel aan 'grappige nummers' is dat grapjes maar een bepaald aantal keren leuk blijven (een mop kun je niet eindeloos herhalen), wat ze niet zo geschikt maakt voor een popplaat. Dit is meteen een van mijn problemen met Zappa's In It For The Money, maar ook wel met sommige Beatlenummers, bv. 'Bungalow Bill'.

@Stalin
Daar heb je punt. Het is maar de vraag in hoeverre Zappa met die meligheid wegkomt.
En toch lees ik daar niet dat albums een lagere score krijgen vanwege het melige 'dancing fool' of jewish princess'. Nu kan het dat het (kleinere) publiek dit Zappa 'vergeeft' of het (terecht) wel kan waarderen.

En Stijn: natuurlijk heb ik je reacties wel gelezen, maar "Zappa verzorgde zijn melige muziek dan ook wat beter dan de Beatles deden" overtuigt mij niet.

Even voor de duidelijkheid: het interesseert me niet wie wat melig vindt. Het valt me op dat het de Beatles vaak verweten wordt.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. The Real Slim Shady van Eminem blijft na al die jaren nog steeds grappig.

Ik vind Octopus Garden op het album juist een leuk tussendoortje, ik word er gewoon vrolijk van. Heerlijke onzintekst, maar dat vind ik juist wel positief, het hoeft niet allemaal bloedserieus te zijn. Ik heb het altijd een leuk liedje gevonden.

The Beatles - Abbey Road (1969)

Heerlijk album, vooral de trip die je doormaakt vanaf track acht tot en met track zestien is fenomenaal. Here Comes the Sun is toch wel één van mijn favoriete Beatles nummers. ëén van de beste pop nummers die ik ken. Erg Mooi.

Toch heb ik wat kritiekpuntjes, zo vind ik Maxwell's Silver Hammer echt een zwaar dieptepunt, jammer dat het op dit album moest staan. Het verbaast me ook helemaal niets dat het van McCartney's hand afkomstig is, negen van de tien nummers van The Beatles die ik niet lekker vind komen bij hem vandaan. Maar goed ieder zijn ding. I Want You (She's So Heavy) vind ik een lekker nummer maar gaat veel te lang door, een kortere versie had ik beter gevonden.

De toevoeging van Her Majesty op het einde snap ik niet (zit daar een verhaal achter?). The End is een mooi laatste nummer en natuurlijk heel toepasselijk. Nu duurt Her Majesty maar 20 seconden alleen snap ik het doel er niet van. Verder is het een geweldig album die geregeld in mijn cd speler zit. Something, Oh! Darling, Here Comes the Sun en Because zijn mijn favoriete tracks op dit album.

Van Wiki:
The song was originally placed between Mean Mr. Mustard and Polythene Pam; McCartney decided that the sequence did not work and the song was edited out of the medley by Abbey Road Studios tape operator John Kurlander. He was instructed by McCartney to destroy the tape, but EMI policy stated that no Beatles recording was ever to be deleted. The fourteen seconds of silence between The End and Her Majesty are the result of Kurlander's lead out tape added to separate the song from the rest of the recording.

Ok, ik had het ook gevonden op wiki, alleen schijnt wiki niet zo'n betrouwbaar medium te zijn vandaar dat ik het niet echt gelezen had. Ik had gehoopt dat een Beatle freak (bedoel ik niet vervelend) het mij kon vertellen. Toch bedankt Lebowski

De Beatlesbijbel is betrouwbaar. Her Majesty | The Beatles Bible - beatlesbible.com

thanks for that link!

Ik zit net te denken dat het tegenwoordig makkelijk moet kunnen om Her Majesty bij wijze van uitprobeersel eens tussen die twee Lennon tracks te zetten! Een projectje voor de komende dagen!

Een geweldig album, met een paar minpuntjes. Alle nummers zijn niet even sterk .

Mijn favoriete: Come Together & Because .

The Beatles

En wat zijn volgens jou de minpuntjes .?

Dat niet alle nummers even sterk zijn, en heel af en toe vind ik het een beetje gevoelloos gezongen .

Hij bedoelt natuurlijk welke nummers jij de minpuntjes vindt....

Minpunt voor mij is "Polythene Pam", het nummer is simplistisch en stelt niet zo veel voor, Lennon zingt hier ook beetje onbezonnen.

Naar mijn idee klinkt het zoals Beatles in de begin jaren maar dan met een update.