The Beatles - Abbey Road (1969)

Jij noemt dat een spasme. Misschien (waarschijnlijk) vinden die mensen het niet gedateerd.

Tegenwoordig doen ze er alles aan om gedateerd te klinken. Wel grappig maar het komt nog geen eens in de buurt (enkele uitzonderingen daar gelaten) van wat AR te bieden heeft.

Ik kan alleen maar alle positieve recensies hiervan beamen.

Ik ben alleen niet zo kapot van de tekst van "I Want You (She's So Heavy)".
Alleen maar tig keer die ene zin irriteert.
Weerhoud mij ervan om een 5 te geven.

Qua pruduktie misschien wel de enige plaat uit de jaren-60 die niet gedateerd klinkt, enorm gaaf geproduceerd.

In 1994 maakte ik een rondreis door Engeleand, ik was al een kleine week in Londen geweest en daarna bezocht ik o.a ook Liverpool.
Daar zocht ik dus naar Abbey Road

Die 'irritante' tekst was precies zo bedoeld als simplistisch statement van Lennon die in die tijd erg actief was met goedbedoelde maar nu nog steeds nauwelijks begrepen acties (eikels in een zak doen en ze opsturen naar wereldleiders, zelf in een zak zitten, in Hilton-hotel bedden liggen en de pers uitnodigen, Apple medewerkers optrommelen om te melden dat hij de Messias was).

Wat een schitterend album!

Om terug te komen op Maxwell's Silver Hammer en Octopus's Garden. Het zijn inderdaad de 2 minste songs van het album .
McCartney heeft Maxwell 's er echt in moeten rammen bij de overige 3 . Al bij de Let It Be sessies werden zijn collega's doodziek van het continue herhalen van dat "suffe" nummer .

Toch op een afwisselende plaat als deze heeft het mij nooit in de weg gezeten . Het is McCartney natuurlijk ten voeten uit . Een olijk deuntje met een macabere tekst , humor op zijn brits .
Octupus's Garden is gewoon weer een typisch Ringo niemendalletje . Dat hoorde er af en toe gewoon bij .

Maar in grote lijnen is dit een plaat vol geweldige vondsten . George met 2 klassiekers . Lennon die escaleert met Come Together en I Want You . En de 2e plaatkant ( op de cd vanaf nr. 7) is wat mij betreft de beste B-kant ooit .
Normaal geef ik geen *5 als er ook mindere nummers op staan . Maar wat mij betreft horen die in het geheel . En Abbey Road heeft een bepaalde lading . Het laatste album en tevens de laatste keer dat zij met zijn vieren in de studio waren .

En Let it Be dan?!

Let It Be kwam wel later uit, maar is eerder opgenomen dan Abbey Road.

Dat zou je qua song materiaal niet zeggen, geluidskwaliteit wel

Ps. Starr zingt ook op Octopus's Garden? Ik vind het overigens wel een heel relaxed nummer

Wat er ook mee te maken heeft dat Let It Be als enige Beatles-album niet door George Martin is geproduceerd, maar door Phil Spector.
Vind Let It Be ook veel minder qua songmateriaal maar ik denk dat dat ermee te maken heeft dat ze terug wilden naar de sound van hun eerste albums (waar ik niks mee heb) en door de onenigheden en spanningen maar die zullen er ten tijde van de Abbey Road-opnames ook wel zijn geweest.

Enorm.
De sessies begonnen relatief rustig, door een ongeluk waren John/Yoko er een paar dagen later en er was even een moment van opluchting toen John alléén arriveerde in de studio...een kwartier later gevolgd door Yoko die met ziekenhuisbed en al in de ruimte werd geparkeerd.

Het verschil was dat ze het niet meer probeerden om de boel goed te houden; iedereen wist dat dit het laatste album zou worden en George Martin had als eis gesteld dat de heren zich zouden gedragen (Martin was na het Witte Album van zins niks meer met de Beatles te maken te hebben, net als engineer Geoff Emerick).
Stelregel was: met twee Beatles was het te doen, met drie liepen de spanningen en irritaties snel op en bij vier was het ruzie geblazen.

Vooral als één van de vier begon over de zakelijke perikelen; op Paul na had iedereen zich acht Allen Klein geschaard als hun nieuwe manager en dat bleek uiteindelijk de druppel die de emmer deed overstromen.

Op zich dus een wonder dat onder deze omstandigheden (Yoko alomtegenwoordig in bed, elke dag per ambulance heen en weer, drie of vier knallende ruzies in de directiekamer) er zo'n fraai en samenhangend album uit is gekomen!

Maar nogmaals,
Ik vind Octupus's garden echt een relaxed nummer, maar is dit gezongen dor Ringo?

Ja

Ook uit respect voor George Martin werden alle nukken en meningsverschillen even op zij gezet, want het klinkt veel meer dan Let It Be als een samenhangend coherent geheel .
Let It Be kan ik waarderen om de puurheid en de benadering , maar Abbey Road is een stuk beter . Een waardig slotakkoord , veel fraaier had het niet gekend . Jammer dan ook dat Let It Be veel later verscheen .

Hier staan eigenlijk te veel goede nummers op om een selectie van 4 tracks te kunnen maken..

Nou, vind ik niet zo lastig, daar gaan we:

Something
I Want You (She's So Heavy)
Here Comes the Sun
The End

Echt een geweldig album. Tot nu toe is het na Sgt. Pepper's mijn favoriete Beatles-album. Het zijn gewoon weer allemaal topnummers en ook de "grappigere nummers" vind ik best leuk. Alleen I Want You (She's So Heavy) vind ik iets te lang. Voor de rest valt er echt niets op aan te merken.

Ongetwijfeld het allerbeste Beatle album .
Als ik een cd uit m`n Beatles collectie grijp dan is het altijd deze .
Zo ook nu weer . Zelfs de 2 ( mindere songs ) Maxwell en Octopus glijden moeiteloos door de speakers . Bij Here Comes The Sun kijk je automatisch naar buiten maar dat is ijdele hoop want in dit apeland is de zon zelden te zien . Neem aan dat het nummer in een warm land is geschreven . Album staat gewoon als geheel als een huis .
Een slecht of minder nummer kan ik niet aanwijzen .
Als Abbey Road in de cd speler ligt moet ie helemaal afgeluisterd worden . Skippen is uit den boze .
Een tijdloos Meesterwerk met een hoofdletter .
Wat Exile voor de Stones is is Abbey voor de Beatles .
Alle denkbare sterren die voorhande zijn.

Apenland? Wat is dat nu weer?

Nee, apeland.

Je bedoelt Ameland?

Zou Ruud, alias Rudiger, stiekem in de Apenheul wonen? Tja, ik sta tegenwoordig nergens meer van te kijken. Een AAP bij MuMe! Het moet niet gekker worden!

Ik ben ook niet met Rudiger eens dat deze plaat te vergelijken is met Exile on Main Street. In het oeuvre van The Beatles zou ik eerder The White Album aanwijzen als equivalent van het betreffende Stonesalbum.

Ik bedoel eigenlijk dat Exile en Abbey Road voor mij respectievelijk het beste Stones en Beatles album zijn.
Jij doelt op experimenteel vlak en daar moet ik jou gelijk in geven Nicci .
Ik had het een beetje onduidelijk opgeschreven .

Ah, op die manier.

Vergeleken met de andere twee Beatles-albums die ik heb (Revolver en Sgt. Peppers) is het niveau hier wat constanter. Waar die twee platen een paar melige en oninteressante nummers erbij had, heb ik hier alleen dat gevoel bij Octopus's Garden, en ach... een melig nummertje mag er wel tussen staan. Het eerste deel bevat drie geweldige nummers, Come Together (misschien wel mijn Beatles-favoriet), Something en I Want You (She's So Heavy). Het tweede deel begint geweldig met Here Comes the Sun. De medley is bij vlagen heel erg goed en bij vlagen gewoon goed. Ook wel leuk om te horen dat The Beatles inspiratie haalt uit de andere bands van die periode, terwijl bijna al die bands weer geinspireerd werden door The Beatles zelf.

Het blijft grappig dat 'melige nummers' er kennelijk voor zorgen dat mensen een plaat minder waarderen. Ik heb er al eens over nagedacht hoe dat komt, maar ik kom er niet uit. Als ik het vergelijk met andere kunstvormen is er daar vaak geen enkel bezwaar tegen wat meligheid op z'n tijd. Sterker: hele boeken en films zitten er vol mee en dat staat goede waarderingen kennelijk niet in de weg.
Wat is er mis met melige muziek? Zappa deed bijna niet anders.

Zappa verzorgde zijn melige muziek dan ook wat beter dan de Beatles deden.

En Zappa was in zijn muziek tenminste echt grappig, de Beatles niet bepaald naar mijn mening.

Kan ik jou nog serieus nemen, Stijn_Slayer?
Zappa noem ik niet bepaald melig (soms wel kitscherig) en de muziek van the Beatles was ook op en top verzorgd (buiten misschien hun eerste albums) zoals dit album hier. En grappig waren the Beatles zeker!

Zappa komt weg met nummertjes over een 'jewisch princess'. The Beatles komen niet weg met 'obla di, obla da'. Het maakt me niets uit, maar ik vind het vreemd. Bij Zappa lijken dat soort teksten En muziek bij te dragen aan z'n genialiteit (kijk, hij was ook nog grappig), bij The Beatles juist niet. Vreemd.