The Beatles - Abbey Road (1969)

Had nog niet door dat ik hier al zo'n rare reputatie heb gemaakt dat ik hier als de man van Kid A wordt gezien en van Something Vs. Octopus' s Garden iedereen mag toch een eigen mening hebben. Ik weet niet of het zo blijft maar momenteel is die naar mijn mening een stuk beter.
En ik besef ook dat dit in '69 gemaakt is het gaat je misschien verbazen maar ik heb al oudere albums beluisterd.

Misschien ga je dit na verloop van tijd wel meer waarderen.

Toen ik dit album net kende, vond ik 'Octopus' Garden' ook de beste song, nu niet meer. Welke pre-1969 platen heb je dan al beluisterd?

Daar heb ik me toch even vergist ik dacht dat Pink Moon van '62 kwam maar nu blijkt dat hij van '72 komt. Dan heb ik nog geen oudere platen beluisterd maar wel al een paar van 1970.
En Octopus' Garden vindt ik niet de beste maar wel een van de betere.

Ik heb me een beetje verkeerd uitgedrukt, denk ik. Ik bedoelde niet dat jij dat de beste song vindt, maar dat ik 'm destijds het beste vond. Het woordje 'ook' is dus een beetje misplaatst hier.

Maar goed, 'Abbey Road' verdient volgens mij toch de tijd om te rijpen, want eens je ervoor bezwijkt, levert het altijd wel iets nieuws op. Bijzonder boeiend album, van een bijzondere band.

Octopus' Garden is ook goed, net als de rest. Ik vind Octopus juist een geweldig stuk geschiedenis, geeft goed aan hoe de Beatles waren in die tijd.. en de hele flower power(niet speciaal bij de Beatles) er om heen, past prima er bij

Was het maar gewoon. Want als dit gewoon is dan is alles dat gewoon is goed. Maar helaas gewoon is veelal kut.

Wat valt er nog te zeggen over de zwanenzang van de beroemdste band aller tijden? Voor mij persoonlijk is het een album waarvan de hoes mij altijd heeft aangetrokken. Ik weet nog goed hoe mijn vaders CD collectie een jaar of achttien geleden flink groeide, maar de meeste hoezen gaf ik niet langer dan een paar seconden aandacht. De 'zebrapad' plaat greep mij wel.

Minutenlang kon ik kijken naar de schijnbaar perfecte looppas. Na een tijdje kwam ik erachter dat die meneer op blote voeten (wat vreemd!) uit de pas loopt. Nog een keer kijken. Inderdaad. Opeens vielen meer dingen op. De wereldberoemde Kever bijvoorbeeld. Ook begon ik het aantal banen te tellen. Weer even later zag ik dat er ook andere mensen in de verte stonden.

Nog steeds is het mijn favoriete hoes en sta daar blijkbaar niet alleen in. 'Abbey Road' is cultuurgoed geworden en heeft een een plaats gekregen op de Werelderfgoedlijst. Het aantal parodieën is niet op één hand te tellen.

Terecht: want de muziek, zo ontdekte ik later, was al net zo eigenzinnig als de verpakking. Met normale popmuziek heeft dit niets meer te maken. Van een psychedelisch monster (I Want You) wordt de luisteraar meegevoerd naar het liefste Beatles liedje ooit. Alleen al die prachtige overgang maakt de aanschaf van vinyl voor mij overbodig, deze is alleen op CD te ervaren.

De B-kant is ronduit geniaal. Zoals zo vaak tijdens de laatste jaren van de groep een idee uit de koker van McCartney. Net als de hoes trouwens. Hierin komt alles samen wat The Beatles beroemd heeft gemaakt: fantastische zang, originele melodieën, tempo, ongekende variatie, emotie, tijdloze productie etc...

Zoals bij iedere Beatles plaat sinds Rubber Soul worden de verhoudingen binnen de popmuziek weer duidelijk. Hoe fantastisch de muziek anno 1969 ook was, de maatstaf werd wederom bepaald door vier briljante jongens uit Liverpool. Voor het eerst worden er synthesizers op een popalbum gebruikt, voor het eerst is er een hidden track en bovendien doet de 8-sporenmachine zijn intrede.

Het resultaat is een meesterwerk dat in geen enkele verzameling mag ontbreken. Nog één keer laten The Beatles zien waarom ze dé iconen van de popmuziek zijn. Wat is er eigenlijk veranderd?

5*

Een mooie mening, avdj. De hoes is inderdaad ontzettend intrigerend, en boeiend om te bekijken!

Die medley is echt een hoogtepunt in de muziekgeschiedenis Steekt toch boven het eerste deel van de plaat uit, dat ook goed is maar minder weet te beklijven.

Welke zal bekender zijn, deze of die van Sgt. Pepper?

Voor mij in ieder geval die van 'Abbey Road'. Heeft ook wel te maken met het feit dat ik die plaat de beste vind. Maar het zijn beiden erg bekende hoezen, de ene zal zeggen dat deze de bekendste is, de ander zal dan weer menen dat die van 'Sgt. Pepper' bekender is.

Wat heeft dat er mee te maken

Maar eh... Ik denk deze, hoeveel mensen wel niet op dat zebrapad op die manier gaan staan. Ik denk dat dat er mee zijn die de hoes van Sgt. Peppers gaan uitbeelden...

Ik ging gewoon verder op het onderwerp 'hoes'.

Oké, wat ik zonet zei dan

Klopt, zelfs van Gaal en Robben doen eraan mee !

Mijn persoonlijke Beatles-hoogtepunten lagen altijd tussen 1965 en 1967, maar ik vind Abbey Road ondertussen zo goed geworden dat ik dat idee echt achter me moet laten.

Jammer van net iets teveel niemendalletjes op het witte album, anders was het van 65 tot 69 echt een 100% constante piek geweest. En ik ben groot fan van de medley trouwens. Oh, en ook van nummers 1 tm 8

Ik vind het trouwens wel mooi, en dat meen ik uit het diepst van mijn hart, dat George Harrison's songs boven aan de favorieten lijst staan, al die tijd "ondergesneeuwd" tussen de zogenaamde belangrijke 2 van de band, komt hier eindelijk tot zijn recht. Something is toen zelfs als A-side gereleased met Come Togehter

Ho ho, dubbele A-kant. Dat is wel belangrijk om even te melden.

Ik heb hem aangepast!

Ik begrijp dat je een liefhebber bent van Harrison, maar Lennon en McCartney waren nu éénmaal verreweg de belangrijkste personen van de band. Ik durf rustig te stellen dat Harrison zonder The Beatles nooit een carrière van enig belang had gehad. Harrison heeft kunnen groeien tussen Lennon en McCartney.

Dat denk ik ook, maar ik vraag me überhaupt af hoe het er uit had gezien zonder de Beatles

Dan hadden Little Richard en de Everly Brothers nog meer waardering gehad dan nu het geval is. Ravi Shankar zou nu dan de eindjes wat moeilijker aan elkaar kunnen knopen.

Tja.. en daar had het dan ergens gebleven

Dat is nog maar de vraag. Misschien had Harrison als hij niet voortdurend in de schaduw van Lennon/ McCartney had gestaan, maar meer de ruimte en stimulans had gehad om voluit te gaan veel meer uit zijn carrière als songwriter kunnen halen. Dat hij talentvol was als songwriter bleek al vanaf Rubber soul. Pas op Abbey Road leek Harrison opgewassen tegen de dominantie van zijn geniale collega's, en eiste hij dat zijn nummers met net zoveel respect werden behandelt als dat hij alle Lennon/McCartney nummers al sinds 1963 heeft behandelt. Met als resultaat 2 echte Beatles klassiekers.

En waaruit blijkt nu dat Harisson een carrière van belang zou hebben gehad zonder The Beatles?
Ik heb niets tegen de man, maar hij was nu eenmaal niet van het kaliber Lennon en McCartney. Hoeveel klassiekers hebben die twee niet geschreven? En als die geen ruimte kregen, namen ze gewoon ruimte.

Da's een wat versimpelde discussie. Al in (pak 'm beet) 1960 was de hierarchie duidelijk binnen de Beatles: John was voorman; Paul volgde op de voet en George was het ''kleine broertje''.
Tussen '60 en '69 was er veel gebeurd, maar in feite was George's positie niet zoveel verschoven, al had hij na zijn Indiaase uitstapjes en zijn spirituele zoektocht wat meer ruimte op de albums gekregen.
Tegen die tijd had hij al door dat hij van Lennon en McCartney niet alteveel ruimte zou krijgen en zocht steun en inspiratie bij Dylan. Clapton en The Band.
Ik ben het ermee eens dat "Something" en "Here Comes The Sun" makkelijk opkunnen tegen de nummers van z'n ''grote broers''. In feite had George al veel meer in z'n mars, en dat hielp weer om één van de beste Beatle-solo-platen af te leveren toen de band explodeerde. Misschien had hij wel wat kneepjes en kunstjes afgekeken bij John en Paul, maar z'n twee nummers op Abbey Road zijn echte Harrison-klassiekers!

Dat blijkt nergens uit, het is allemaal koffiedik kijken. Feit is dat je veel talent moet bezitten als je een nummer als Something ( Here comes the sun, while my guitar, My sweet lord, Give me love, Taxman, What is life, All things must pass etc.) schrijft, en als dat nummer vervolgens na Yesterday het meest gecoverde Beatles nummer is gebleken, is hij toch in staat een creatief en tegelijkertijd commercieel nummer te schrijven in de beste Lennon/McCartney traditie. .
De reeks klassieke popsongs die Harrison achter zijn naam heeft staan is behoorlijk. Harrison was geen 'one hit wonder', maar een factor van betekenis. Misschien liet hij zich teveel in de dienstbare rol drukken. Aan zijn talent lag het niet, misschien eerder aan zijn bescheiden karakter.

Je hebt gelijk: het is en blijft koffiedik kijken. Soms lijkt het of de 'Harrison fanclub' hem belangrijker wil maken dan hij was. Neemt niet weg dat hij een prima musicus was die een aantal zeer goede liedjes heeft geschreven.

Ik denk dat Harrison met het Concert for Bangladesh toch wel heft bewezen(in ieder geval op dat moment) belangrijker te zijn dan John of Paul, zelfs John afgezegd die alleen nog maar wou optreden samen met Yoko.

Het is ook om te draaien: moeten John en Paul maar op een voetstuk blijven staan, omdat dat altijd zo is geweest, en omdat iedereen dat vindt? Het is geen feit dat Lennon en Macca beter zijn.

Welke Beatle had ook alweer het best verkopende soloalbum? Albumverkopen zijn geen graadmeter voor artistiek succes, maar dat zijn klassiekers ook niet (John Denver, Village People, Spice Girls..).

Feit blijft wel dat hij binnen The Beatles zijn ei niet goed kwijt kon, en daarom is het voor mij als Harrison liefhebber maar goed dat ze uit elkaar zijn gevallen. Solo heeft hij lang niet altijd topwerk afgeleverd, maar dat geldt net zo goed voor de andere drie.