The Beatles - Abbey Road (1969)

Voor mij is dit niet de band der banden maar zeker een sterk en mooi album.

Ik ben geen grote Beatlefan, maar als muziekliefhebber besef ik het belang van The Beatles voor de hedendaagse (pop)muziek. Ik heb dan ook de gehele collectie van The Beatles in huis en luister er ook regelmatig naar.

Abbey Road begint geweldig met "Come Together". Voor mij een van mijn favoriete nummers van dit album en van The Beatles. Het basloopje is aanstekelijk en tegen het einde van het nummer klinkt een simpele doch doeltreffende bluesy gitaarlick.

Het volgende liedje "Something" houdt het bluesy gevoel vast en bevat mooi samenzang. Iets waar The Beatles patent op hebben, en wat hun liedjes een prachtige sfeer meegeeft.

Ook "Oh Darling" vind ik prachtig, de emotie spat ervan af. Door middel van het verheffen van de stem gedurende het liedje wordt je in het gevoel gezogen. Een heel meeslepend nummer.

Een volgend hoogtepunt is "I Want You (She's Heavy)". Over meeslepend gesproken. Vooral de combinatie gitaar/orgel is magistraal. Wel vind ik het jammer dat ik aan het eind word overvallen met nietszeggend geruis en een vrij abrupt einde.

Het houdt maar niet op met prachtige liedjes. Ook "Here Comes The Sun" is beeldschoon. Een ander woord kan ik er niet aangeven. Weer heel anders als bijvoorbeeld "I Want You" of "Oh Darling". The Beatles bewijzen op Abbey Road vooral hun veelzijdigheid.

"Because" schept weer een hele andere sfeer, meer dreigend en urgent. Het koortje is melodieus en geeft in combinatie met de teksten toch een positieve vibe aan dit liedje.

"You Never Give Me Your Money" begint prachtig, maar op een gegeven moment word ik toch afgeleid van de naar mijn gevoel tegendraadse zang ongeveer halverwege het nummer. Instrumentaal klinkt het prachtig, maar het contrast binnen het liedje werkt voor mij minder.

Wederom een prachtig koortje in "Sun King". Het instrumentale intro maakt gelijk nieuwsgierig waar het nummer naartoe gaat. Maar als de samenzang inzet krijg je een zweverig gevoel dat je meevoert naar het einde van het liedje.

Met een aantal liedjes heb ik toch wat meer moeite, zoals "Maxwell's Silver Hammer", "Octopus's Garden". Of ze komen wat rammelig op me over, of de teksten doen me niks of zijn ronduit kinderlijk of stupide. Op de tweede helft van het album, met name vanaf "Mean Mr. Mustard" beginnen de nummers meer in elkaar over te lopen in een soort medley. Sommige van die liedjes kan ik meer waarderen dan de andere,

"Golden Slumbers" is weer een mooi rustpunt. Het klinkt (en is waarschijnlijk ook zo bedoeld) als een eigentijds slaapliedje. De overgang naar "Carry That Weight" werkt hier veel mooier dan bij voorgaande liedjes. Ik kan deze twee liedjes niet los van elkaar zien en vormen dan ook een eenheid.

De gitaarsolo in "The End" is prachtig en laat de klasse horen van George Harrison. Het laatste nummer "Her Majesty" doet mij niet zoveel, hoewel de tekst erg grappig is.

Als ik naar de plaat in zijn geheel luister merk ik een duidelijk verschil tussen de eerste en tweede helft van Abbey Road. Niet zozeer in kwaliteit, maar wel duidelijk in stijl en aanpak. De eerste helft bevat een aantal op zichzelfstaande juweeltjes, maar ook een paar missers. De tweede helft is eigenlijk een medley, die ik een sommige gevallen heel geslaagd vind, maar in een aantal gevallen ook niet.

Abbey Road is een uitstekend album van The Beatles en ik luister er dan ook met plezier naar. Ik snap dat dit album altijd erg hoog scoort in de verkiezing tot beste plaat allertijden. Van mij krijgt dit album 4 sterren.

Drie gitaarsolo's, dus ook de klasse van Paul en John.

Dank voot de toevoeging Chronos85. Hierin schiet mijn Beatlekennis duidelijk te kort . Ik zal er nog eens naar luisteren en kijken of ik de drie gitaarpartijen van elkaar kan onderscheiden.

Het gitaarwerk van Harrison is op Abbey Road fantastisch. Hoe hij zijn gitaar gelijk op laat gaan met de stem van lennon in I want You, de subtiele solo's in Come together en Something, de magic touch van zijn acoustische gitaar in Here comes the sun of zijn door Fleetwood mac geinspireerde spel in Sun King vind ik allemaal subliem. Harrison is nooit uitgegroeid tot een gitaarheld ála Clapton, Hendrix of Jimi Page, maar qua vindingrijkheid en subtiliteit doet hij er niets voor onder. Ik vergelijk Harrison ook liever met Ry Cooder dan met drie bovengenoemde.

Vandaag de remaster gekocht en wat klinkt die heerlijk.
De magie van de nummers blijft even goed maar nu is de kwaliteit nog beter!
Ik verhoog hem trouwens opnieuw naar een 5*.

Je had beter de lp kunnen kopen, dan had ie nog beter tot zijn recht gekomen

Nu heb ik de lp en de remaster tot mijn beschikking. En ik kies toch voor de remaster...

Goeie koop, Glenn!

Ik ging eerst de LP kopen, maar ik was zo benieuwd naar het geluyid van de remaster dat ik die maar heb gekocht. En ik ben zeer blij met die beslissing.

Als ik de sound van deze plaat vergelijk met die van St. Pepper en White Album.. zou ik eerder een remaster verwachten van deze platen dan van Abbey Road.. Abbey Road klinkt erg goed door mijn speakers. St Pepper is ook niet slecht maar op een hoger volume toch nog iets te schel.. White Album.. hoe goed dat album muzikaal gezien ook in elkaar zit.. de sound is schel en hard. Nou ken ik natuurlijk niet alle persingen en kan ik niet vergelijken, (wel een goed idee overigens.. Madjack?) maar oke, daarom voor mij dit album (in deze persing) voorlopig favoriet. Wellicht dat een andere persing mij een heel ander oordeel geven zou.. daarom.. alles weer relatief. Ik hoorde laatst overigens dat alle platen weer opnieuw uitgebracht zouden worden.. dus die ouwe meuk kan ik laten staan. Dat is mooi want dat zou de prijs weer kunnen drukken.. als het toch nieuw te krijgen is.. waarom ouwe bekraste platen kopen?

Dat ligt er aan. Zonder platenspeler staat hij daar maar te staan.

Ach...als je de hand kan leggen op de eerste UK-persing (niet eens heel duur en zelfs excellente exemplaren zijn rond de 20 euries best te vinden) heb je de best-klinkende versie te pakken!
ALS de nieuwe versie op vinyl ooit uitkomt zal het misschien wel onderdeel zijn van de boxset en hoogstwaarschijnlijk de remaster uit 2009 als 'basis' hebben en dus niet (zoals de UK-1e persing) de originele analoge mastertapes!

De plaat klinkt beter omdat er voor het eerst in de Beatles-geschiedenis op 8 sporen wordt gewerkt (dus minder overdubs nodig) en de mannen de studio-trucages nauwelijks gebruikten. Voor het eerst in tijden klonken de heren weer als een band, gewoon met George op lead-gitaar, Ringo op drums (dus geen flauwe geintjes van bijvoorbeeld McCartney die nog wel 'ns een gitaarsolo of drumriffje op zich nam) en hier en daar de bekende Beatles-samenzang!

Aha, dat verklaart wat. Wil je daarmee zeggen dat er ook goede/betere persingen bestaan van eerdere albums? Ik bedoel, weet je misschien te vertellen of er veel verschil zit in kwaliteit?

Qua elpees wel. Over het algemeen klinken de eerste engelse (mono-)persingen het best.
Ook wel logisch; deze staan het 'dichtste' bij de album-mastertapes. Verder is er het verschil tussen 'tube-cut' en 'solid state-cut', maar daar moet je zelf maar 'ns op Googelen..
Er zijn een paar uitzonderingen; zo kreeg de duitse muziekclum Hörzu bij hun persing van Please Please Me beschikking over de mastertapes en ze maakten een persing die béter was dan de Engelse. Hetzelfde is het geval met de Duitse Hörzu/Apple-versie van Magical Mystery Tour.
Overigens zijn de Nederlandse persingen uit de jaren '70 prima!
Hier is iemand die de moeite heeft genomen de meeste Beatle-uitgaves op vinyl en cd te vergelijken!
Beatles Vinyl Records Pressing Comparison Samples - Beatles Albums LPs - beatledrops.com

De Nederlandse persingen.. ! Ok! Lees ik ook terug op de site die je mee stuurde, dank daarvoor. Kan nog wel eens nuttig zijn. Heel gek, 'k begin The Beatles steeds meer te waarderen.. thuis vinden we de muziek in ieder geval, zeker met deze dagen, erg gezellig.

Met alle respect voor Harrison, maar Hendrix is in de gehele muziek geschiedenis, wel de frontman op het gebied van experimenteren. Met deze associatie ben ik het dus niet geheel eens;).

Met alle respect voor Hendrix, maar als we het hebben over experimenteren geef me dan maar Robert Fripp of Adrian Belew. Niets ten nadele van Hendrix.
Overigens ben ik het met je eens dat devel hunt wat doorschiet in z'n waardering voor Harrison. Prima gitarist, maar daar zijn er wel meer van.

Harrison kon wel wat beter spelen dan hij op plaat vaak etaleerde, maar een echte gitaarheld is hij nooit geweest. Prima gitarist inderdaad, en als slide-gitarist had hij een erg eigen stijl, maar je kan hem moeilijk in een rijtje met Hendrix zetten (laat staan Fripp of Belew).

Belew is imo alleen maar magistraal binnen Crimson

op het gevaar af dat het heel off-topic is: Belew was imo ook redelijk magistraal bij Talking Heads, en oh ja die paar Zappa albums...

om toch even on-topic te blijven: Harrison heeft eind jaren zestig, begin jaren zeventig een heel eigen en kenmerkend gitaargeluid ontwikkeld. Omdat hij zijn spel altijd in dienst heeft gesteld van de liedjes is zijn spel misschien wat minder opgevallen dan het grote gitaargeweld van zijn generatiegenoten. Overigens denk ik dat Paul McCartney voor de grootste revoluties heeft gezorgd in het gitaargeluid van the Beatles. Denk aan Sgt. Pepper's (de titeltrack), en Helter Skelter.

McCartney is veel houteriger op gitaar. Hij heeft het niet echt in zich om d.m.v. bijvoorbeeld vibrato en kleine glijdende bewegingen een kenmerkende touch in z'n spel te leggen. Harrison had dat meer. Macca slaat gewoon de noten aan.

En misschien kennen mensen niet het solowerk van Belew, maar ook daar staan prima dingen op.

Absoluut eens met je, maar McCartney is gewoon een muzikant die toevallig ook gitaar speelt, en uit die gitaar haalt hij een zeer kenmerkend en voor de Beatles zelfs een 'vernieuwend' geluid dat Harrison er niet uit zou hebben gehaald.

Maar heeft dat niet meer te maken met het feit dat Macca als schrijver vernieuwender was? Macca schreef veel meer en heeft daardoor een veel grotere invloed gehad op het geluid van The Beatles dan Harrison. Dat staat denk ik toch wel los van de gitaarkwaliteiten van beide helden.

Ben ik het wel mee eens.

Verder is 'Helter Skelter' bijv. wel vernieuwend, maar in feite is het eigenlijk de distortion net even wat meer opvoeren dan een Jimi Hendrix (en nog daarvoor allerlei garagerock bandje) deed. Dat is meer het idee van anderen verder uitwerken.

Ik vind het gitaargeluid van McCartney wel o.k, maar veel minder divers en minder subtiel als dat van Harrison. Harrison kon ook heavy spelen op een nummer als It´s all to much, Yer blues of the art of dying bewijst hij dat wel. Ik vind Harrison wel subliem, zijn gitaarsolo´s op nummers als How do you sleep, Free as a bird, Something, Marwa blues, I'm only sleeping of Pure smokey (om er maar een paar te noemen) zijn bijzonder orgineel en vindingrijk. Zijn slide spel is erg beinvloed door de sitar, en dat maakt het zeer karaktervol. Vandaar dat ik Harrison veel meer vind dan slechts een goede gitarist. Laatste hoorde ik een oude blues plaat van Alvin Lee, zonder dat ik het wist, hoorde ik George spelen, ik herkende zijn eigenheid. En dat maakt een gitarist voor mij bijzonder. Aan het geluid horen wie daar speelt.

Wat mij betreft is 'Here comes the sun' Harrison in optima forma. Daar laat hij horen waar hij goed in is: op een opvallend sterke manier een nummer begeleiden. De begeleidende gitaarpartij is net zo bekend als de zanglijn.

Ja, de begeleiding is (grotendeels) in harmonie met de zanglijn. Echt zo'n nummer dat élke gitarist speelt. Dat zegt toch wel wat.

Paul McCartney speelt de lead-solo in Ticket To Ride, The Night Before, I'm Looking Through You, Drive My Car, Taxman, Sgt. Pepper, Good Morning Good Morning en een aantal andere nummers op Help. Oké, McCartney heeft zich niet kunnen ontwikkelen als een dergelijke specialist maar de genoemde leads zijn toch heel herkenbaar en bij tijd en wijle subtiel (denk bijv. aan de eerste twee) maar ook zeer krachtig (Drive My Car, Taxman) en innovatief (Good Morning Good Morning).

Als ik eerlijk moet zijn vind ik het gitaarwerk van McCartney op het openingsnummer van Sgt. Pepper een stuk sprekender dan het stuk van Harrison op de Reprise. Vreemd trouwens dat ze niet voor een en dezelfde gitarist hebben gekozen, om de eenheid te bewaren.

Ben het er overigens wel mee eens dat Harrison een erg functionele gitarist was, die de juiste tonen op het juiste moment aansloeg en inderdaad is zijn deel op Here Comes the Sun hemelbestormend mooi. Een 'goede' gitarist is dan misschien een groot woord, daarvoor vind ik hem te weinig eigengereid. Verder ben ik geen kenner, maar ik heb het idee dat George Harrison erg op zijn wah wah pedaaltje leunt, zeker als het neerkomt op zijn late Beatles en vroege post-Beatlesperiode. Hier moeten de kenners zich maar over uitlaten. Hoe dan ook doet mij dat niet zoveel.

Hij zal ongetwijfeld een inspiratiebron zijn geweest voor jonge gitaristen maar op de rickenbackerperiode na zie ik weinig concrete invloed terug. Zelfs als het om laatstgenoemde stijl gaat is Roger McGuinn een veel vaker aangehaald voorbeeld (zie: Johnny Marr, Peter Buck, Ezra Koenig).

Mijn conclusie: George Harrison is een degelijke gitarist die de Beatles-sound mede heeft bepaald, maar we moeten hem niet overschatten. Het grote kwalitatieve verschil met McCartney, dat sommige menen te herkennen zie ik dan ook niet. Daarvoor heeft Harrison te weinig uitschieters.

Mee eens. Macca was iets gewaagder (soms een beetje lomp), Harrison had meer beheersing. Ik heb meerdere tabs bekeken en meerdere Beatlesnummers wel eens gespeeld. Harrison had het gewoon iets meer in de vingers, subtiliteit is het juiste woord (hoe leeg dat ook lijkt te klinken). Hij hoefde er geen vurige solo's uit te knallen. Deels uit onkunde, deels omdat hij denk ik zelf besefte dat hij dan toch onder deed voor lui als Clapton. Op latere bootlegbeelden heb ik 'm off stage wel eens een wat sneller en lastiger bluesstuk horen spelen. Ik weet niet of hij dat omstreeks 1970 al kon.

Zijn slide-spel is wel vrij goed, maar ik ben zelf niet zo'n goede slide-gitarist.