The Beatles - Abbey Road (1969)

Because slecht?
Heerlijk hoe ze zo'n song in 1969 konden maken.

Plagiaat?

Albatross van Fleetwood Mac.

Plagiaat is veel te sterk uitgedrukt. Zoek de betekenis maar eens op.

gecopieerd intro dan.

The Beatles - Abbey Road

Ik zag deze op de 8ste plaats staan in de Top 250, en het gemmidelde is nu 4,37* dus deze plaat moest wel fantastisch zijn. En vele songs herkende ik nog van uit mijn kleutertijd.
Maar toch was ik niet volledig overtuigd, maar ik bleef hem kansen geven want de andere Beatles platen bevallen me super goed. Maar na een paar luisterbeurten viel toch alles op zijn plek.

Deze plaat staat nu in mijn Top 10, en er gaat geen dag voorbij dat ik deze plaat eens niet heb gedraaid. Het start al heerlijk met dat aansteklijke ritme van Come Together, John Lennon zingt ook in een heerlijk ritme. Ook de piano die opeens invalt is heerlijk. Ook wordt er heerlijk gedrumd.

Een echte misser heeft deze plaat niet, wat me ook opvalt is dat de songs veel langer duren dan de songs op hun vorige platen. Zoals de zeven minuten durende song: I Want You (She's So Heavy) Een heerlijke gitaar intro, de riffs in deze song zijn ook fantastisch, en Lennon zingt opnieuw zeer sterk.

Ook het misschien wat minder gewaardeerde: Octopus's Garden vindt ik nog altijd heerlijk.
Die hele sfeer die rond die song hangt is prachtig.

Een van mijn favorieten: Here Comes The Sun is gewoon prachtig, een heerlijk rifje, de heerlijke stem van Harrison en de simpele maar toch zo verbeeldingswekkende tekst maken dit een song die hopelijk nog vele jaren mag gedraaid worden.

Ook de rest van de tweede kant is heerlijk, de vraag bij deze plaat is meestal welke kant je het mooist vindt. En eerlijk gezegd heb ik daar niet echt een idee van, de eerste kant bevat wat langere maar toch heerlijke songs. En de tweede kant bevat ook mooie songs alleen zijn ze wat korter maar ze lijken wel één geheel.

Ik kan hier natuurlijk van iedere song een hele tekst schrijven maar het komt gewoon iedere keer op hetzelfde neer: Abbey Road is naar mijn mening een plaat die je binnen 50 jaar nog gaat kunnen draaien. Dus ik kan niets anders doen dan Abbey Road de volle 5* te geven en deze in mijn Top 10 te plaatsen.

Dertien of veertien jaar was ik toen ik eindelijk naar de plaatselijke platenboer toog om mijn felbegeerde Abbey Road elpee op te halen. Gek , dat ik nog precies weet hoe lang ik ervoor moest sparen : zeven weken ! 19,90 gulden .
Tijdenlang draaide ik niets anders op mijn mono pick-upje.
Pas toen Johnny Cash met zijn fenomenaal San Quentin concert voor de tv werd uitgezonden , werd mijn muzikale interesse weer enigszins verlegd.
Abbey Road was en is nog steeds een magische plaat voor mij . Die magie begint al met zijn hoes. Zo simpel. Gewoon een foto van vier (beroemde)mensen die een zebrapad oversteken .
Vergelijk dat eens met de kunstzinnige hoesontwerpen van bijvoorbeeld Pepper of Revolver.
Het moet dus haast wel magie zijn waarom ik de hoes van Abbey Road de allermooiste van de Beatles vind.
Magisch blijft ook de muziek op de plaat , die mij nooit is gaan vervelen.
Ik wens kobe bryant fan hetzelfde toe !

Bedankt George.

Hoeveel weken heb jij moeten sparen, Glenn?

Eerlijk. Ik heb alleen nog maar een download, maar ik ga er snel eens om gaan naar de winkel.

Ik beluister deze plaat altijd in z'n geheel, maar draai de volumeknop altijd nog een paar tellen hoger als 'You never give me your money' begint. Zwaar verslaafd aan dat kwartier durend epos. Alsof ik met de A-side in de tragere stukken van een rollercoaster zit en vanaf de B-side de karretjes met enorme snelheid naar boven schieten en hop in de salto... Wat een composities, wat een ambitie, wat een eargasm die Abbey Road! Als je dat vergelijkt met hun begindagen, eenvoudig (lijkende!) pop liefdesliedjes (die me zeer zeker ook bekoren, ik vind geen enkel Beatles album slecht en heb de Remasters box) - toch een hele evolutie in complexiteit en feel. Hmm en nooit nooit nooit zal ik (en de rest van de wereld) ze live zien, hoe frustrerend!

Abbey Road; € 9,99 (remaster)

Na 'The White album' het tweede betere album van The Beatles, al begin ik te twijfelen, omdat dit album ook wel hele goede nummers heeft. Maar goed, ooit verschijnt er hier ook een recensie van dit album en een top10-notering.

Eigenlijk best duur voor die tijd .

Ik bestelde vanaf 1978 LP's bij postorderbedrijven.
Ze boden daar Beatles- en Stones albums aan voor prijzen tussen fl. 8,90 en fl. 14,90 en daar kwam
fl. 1,95 verzendkosten bij. Ik bestelde dus meestal een heleboel albums tegelijk.
Bij The Beatles waren alleen de dubbel-albums White Album, 1962/66 en 1967/70 wat duurder geprijsd. Bij de Stones waren Exile on Main St., Stones Story en Love You Live wat duurder.
Veel consumenten zijn door de jaren heen genaaid met fl. 18,90 of meer voor een enkele LP en
fl. 24,90 of meer voor een dubbelalbum, terwijl het toch persingen in veelvoud waren.
Als albums onbekend waren of moeilijk verkrijgbaar waren ging ik meestal naar Amsterdam om bij de import-zaken te zoeken.
Abbey Road lag in 1979 als picture disc in de platenzaken. Ik heb het toen toch maar in de winkel gekocht voor fl. 18,90, want de postorder hield het bij de zwarte vinyl-persingen. Ik heb ook al die Decca-Stones op gekleurd vinyl gekocht. Diskoland vroeg tussen de fl. 14,90 en fl. 18,90 voor die albums en Expert schommelde tussen de fl. 12,90 en fl. 14,90.

Heel leuk album. Ik vind dit 1 van de beste albums van ze. Het 1ste liedje dat ik van hun hoorde was Octopus's Garden en wou er meer van horen. Ik was toen 4 jaar ofzo en Octopus's Garden vond ik eigenlijk wel een cool nummer.

Super album.

Het blijft een beetje wedijveren tussen Abbey Road en Sgt. Peppers; welke is nou de beste van de Beatles? Tja, en vergeet ook Revolver niet of The White Album. Godallemachtig, wat hebben deze gasten toch een magistraal oeuvre bij elkaar gespeeld en geschreven. Eigenlijk moet het toch bij alle andere muzikanten een gevoel van onvermogen geven, hoe leuk het ook allemaal mag klinken, hier kun je nooit aan tippen. Neem Brian Wilson, die heeft met zijn strandjongens heel erg z'n best gedaan met Pet Sounds, maar uiteindelijk is ie toch doorgedraaid. Wat mij betreft krijgen deze geweldenaars uit Liverpool, deels postuum, alsnog de Nobelprijs voor muziek. Dat ding bestaat weliswaar niet, maar dat hoeft geen reden te zijn voor het Zweedse comité 'm één keer toe te kennen. Die standaard wordt toch nooit meer gehaald. Maakt de prijs nog unieker.

Ja maar deze album heeft de nummers die ik toch goeed vind dus ik denk wel dat dit 1 van de beste albumsis van hun.

Zelden zulke onzin gelezen.

Hoewel ik The Beatles zelf geen reet aan vind, zal ik niet ontkennen dat het allemaal goed in elkaar zit en dat ze enorme invloed hebben en hebben gehad op de muziekwereld.

Maar om te zeggen dat dit niveau nooit meer gehaald is en nooit meer gehaald kan worden, vind ik echt nergens op slaan.

Hoe wil je trouwens überhaupt het niveau van bijvoorbeeld Michael Jackson en Radiohead vergelijken met dat van The Beatles?

Kan me er ook niet in vinden. Gevoelsmatig kun je over zo'n standaard toch niet tot een unaniem standpunt komen, maar op bijv. instrumentaal en vocaal gebied (of zelfs tekstueel, hoewel lastiger te meten) zijn er zat betere bands geweest.

Het niveau van The Beatles en dit album werd nadien wel bereikt maar niet vaak.

Zoals ik in mijn bovenstaande bericht al liet blijken, heb ik alle respect voor The Beatles en liefhebbers ervan, maar ik begrijp er oprecht helemaal niks van dat dit steevast in lijstjes met beste albums ooit verschijnt.

Dat Pink Floyd, Radiohead, Michael Jackson, The Doors, Nirvana (Ik noem maar wat namen) daar in terugkomen, vind ik niet in alle gevallen terecht, maar ik kan me er iets bij voorstellen.

Bij dit album kan ik me (hoezeer ik het ook probeer) dat niet voorstellen. Octopus' Garden en Maxwell's Silver Hammer bijvoorbeeld. Dat zijn toch nummers die onmogelijk op één van de beste albums aller tijden kunnen staan.

Dat vind ik juist twee van de beste nummers van Abbey Road. Zo heerlijk simpel, dat is misschien ook wel de kracht van The Beatles.

Maxwell's Silver Hammer lijkt een heel simpel en vrolijk liedje maar wie de tekst beter bekijkt weet wel beter. Dat gaat toch niet over iets vrolijks. De afwisseling van Abbey Road is ook iets waarom ik er zo van hou.

Inderdaad, het ge-experimenteer in I Want You is ook heerlijk.
Toch maar eens gaan kijken of deze nog in mijn Top 10 past.

Voor Abbey Road is er altijd nog wat plaats.
Inderdaad I Want You is geweldig, de tekst herhaalt zich vaak en toch blijft hij haast 8 minuten boeien.

Ik ook niet, maar ik zie dat jij helemaal niet van ze houdt en bij andere albums kan ik het me wel voorstellen. De kracht van de nummers die jij noemt, liggen juist in de simpelheid. Zo overdreven vrolijk, bijna melancholisch. Maar je wordt er blij van. Dit was sowieso de kracht van The Beatles. Ook van The Beach Boys overigens, maar daar ben je nog minder fan van.

Om maar even naar een artiest te grijpen die jij wel goed vindt: The Doors. Nummers als Back Door Man, Twentieth Century Fox en Alabama Song zijn vergelijkbare nummers als het gaat om de simpel- en doeltreffendheid van diezelfde nummers hier. Ze horen niet op een album dat door moet gaan als één van de beste aller tijden, maar in combinatie met elkaar zijn ze geweldig.

Prachtig album, staat geen enkel slecht lied op volgens mij in tegenstelling tot bij velen blijkbaar. Nooit gedacht dat The Beatles iets voor mij zouden zijn maar blijkbaar toch zeker op dit album.

Moet album maar weer eens beluisteren...is zeker 2 weken geleden...zegt genoeg denk ik, hoe ik over album denk...topklasse...