The Beatles - Abbey Road (1969)
mijn stem
2348 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Apple
-
Come Together (4:20)
-
Something (3:03)
-
Maxwell's Silver Hammer (3:27)
-
Oh! Darling (3:26)
-
Octopus's Garden (2:51)
-
I Want You (She's So Heavy) (7:47)
-
Here Comes the Sun (3:05)
-
Because (2:45)
-
You Never Give Me Your Money (4:02)
-
Sun King (2:26)
-
Mean Mr. Mustard (1:06)
-
Polythene Pam (1:12)
-
She Came in Through the Bathroom Window (1:57)
-
Golden Slumbers (1:31)
-
Carry That Weight (1:36)
-
The End (2:19)
-
Her Majesty (0:23)
- nummer 5 in de top 250
0
geplaatst: 7 januari 2012, 19:01 uur
Ik ben geen hele grote Queen fan, maar in de uiteenzetting van Brain May over George Harrison als gitarist kan ik me Helemaal vinden.
Brian May on George Harrison [Guitar Player March 2002]
"George Harrison was a fabulous fabulous FABULOUS guitarist and a wonderful example of what a rock star should be. I totally revered him as an innovator. He was always fresh, daring, magnificently melodic, full of spiritual quality, and totally conscious of the chord structure beneath the solo. And he had the courage to play simple. He never took refuge in effects, or tried to impress with speed. I hope he knew how much we all loved and respected him."
Brian May on George Harrison [Guitar Player March 2002]
"George Harrison was a fabulous fabulous FABULOUS guitarist and a wonderful example of what a rock star should be. I totally revered him as an innovator. He was always fresh, daring, magnificently melodic, full of spiritual quality, and totally conscious of the chord structure beneath the solo. And he had the courage to play simple. He never took refuge in effects, or tried to impress with speed. I hope he knew how much we all loved and respected him."
0
MatthijsBudding
geplaatst: 7 januari 2012, 19:40 uur
Ik waardeer George Harrison meer als componist. Geweldige composities!!! Een held.
0
geplaatst: 9 januari 2012, 19:32 uur
Voor het derde opeenvolgende jaar verslaan de Fab Four Radiohead en Mumford and Sons met het best verkopende album.
De klassieker ‘Abbey Road’ van The Beatles werd uitgeroepen tot best verkopend album op vinyl in de VS.
Er werden in 2011 meer den 41000 van het album Abbey Road verkocht, in 2010 waren het er 35000 en in 2009 werden er 34800 verkocht volgens cijfers van Nielsen Soundscan.
Het album ‘Sight No More’ van Mumford and Sons en het album ‘The Kings Of Lambs’ van Radiohead volgden op de voet met respectievelijk 26800 en 20800 verkochte albums. Dan volgde het album ‘21’ van Adèle met 16500 verkochte exemplaren.
(Bron: nme.com)
De klassieker ‘Abbey Road’ van The Beatles werd uitgeroepen tot best verkopend album op vinyl in de VS.
Er werden in 2011 meer den 41000 van het album Abbey Road verkocht, in 2010 waren het er 35000 en in 2009 werden er 34800 verkocht volgens cijfers van Nielsen Soundscan.
Het album ‘Sight No More’ van Mumford and Sons en het album ‘The Kings Of Lambs’ van Radiohead volgden op de voet met respectievelijk 26800 en 20800 verkochte albums. Dan volgde het album ‘21’ van Adèle met 16500 verkochte exemplaren.
(Bron: nme.com)
0
geplaatst: 9 januari 2012, 21:46 uur
Leuk die hele discussie over het gitaarspel van McCartney en Harrison.
Luister het basspel en de geniale lick op het outro van Come Together, luister daarna na de gevoelige solo op Something en mensen als Clapton, Fripp en Hendrix moeten snel in een klein hoekje zitten. (neem dit niet te letterlijk)
Deze gasten zijn technisch natuurlijk vele malen verfijnder (zeker voor Hendrix heb ik diep respect) maar puur naar mijn gevoel heb ik meer met Harrison en Mccartney.
Waar bijna alle gitaristen er altijd een geforceerde solo uitgooien het ik bij The Beatles dit idee nooit. Dat geeft dan ook meteen weer aan dat 'het' liedjesschrijvers zijn en niet zo zeer gitaristen.
Luister het basspel en de geniale lick op het outro van Come Together, luister daarna na de gevoelige solo op Something en mensen als Clapton, Fripp en Hendrix moeten snel in een klein hoekje zitten. (neem dit niet te letterlijk)
Deze gasten zijn technisch natuurlijk vele malen verfijnder (zeker voor Hendrix heb ik diep respect) maar puur naar mijn gevoel heb ik meer met Harrison en Mccartney.
Waar bijna alle gitaristen er altijd een geforceerde solo uitgooien het ik bij The Beatles dit idee nooit. Dat geeft dan ook meteen weer aan dat 'het' liedjesschrijvers zijn en niet zo zeer gitaristen.
0
geplaatst: 9 januari 2012, 22:05 uur
Ziegler schreef:
Ik vind dit eigenlijk slecht nieuws.
Ik vind dit eigenlijk slecht nieuws.
Het heeft inderdaad iets tragisch; het is de vinyl-versie van de oude digitale masters uit 1987 en toch blijft deze maar een steady seller, ondanks alle inspanningen van allerlei labels om nieuw vinyl uit te brengen die nog beter verkopen. Misschien een teken aan de wand voor EMI (of de nieuwe eigenaren ervan) om 'ns haast te maken met nieuwe vinyl-heruitgaven!:)
Nog even over het gitaarwerk van George op dit album: SUPERBE! We krijgen hier alvast een voorproefje van de Grote George die in alle opzichten kan wedijveren met John en Paul en bovendien laat horen dat er maar één echte leadgitarist in de Beatles zit!
0
geplaatst: 11 februari 2012, 14:15 uur
Abbey Road... een geweldig album van een legendarische band, met ook nog eens een die wereldberoemde cover.
Terwijl de meest bekende nummers toch vooral op het eerste deel van het album staan, groeit bij mij telkens weer het luistergenot, om het maar zo te zeggen, steeds verder en verder naarmate het album vordert.
Nadat popparels als 'I Want You' en 'Here Comes the Sun' al gepasseerd zijn, werkt de medley op magistrale wijze toe naar wat mij betreft het absolute kippenvelmoment van het album: het moment dat McCartney "Golden slumbers fill your eyes" zingt
Ik kan niet anders dan hier 5 sterren voor geven en alvast een plekje reserveren in mijn toekomstige persoonlijke top 10.
Terwijl de meest bekende nummers toch vooral op het eerste deel van het album staan, groeit bij mij telkens weer het luistergenot, om het maar zo te zeggen, steeds verder en verder naarmate het album vordert.
Nadat popparels als 'I Want You' en 'Here Comes the Sun' al gepasseerd zijn, werkt de medley op magistrale wijze toe naar wat mij betreft het absolute kippenvelmoment van het album: het moment dat McCartney "Golden slumbers fill your eyes" zingt
Ik kan niet anders dan hier 5 sterren voor geven en alvast een plekje reserveren in mijn toekomstige persoonlijke top 10.
0
MatthijsBudding
geplaatst: 12 februari 2012, 17:43 uur
Vind je "I Want You" pop? Ik vind het toch wel blues/rockig, misschien iets softer dan de meeste bluesrock dingen zoals Bonamassa maar de blues druipt er wel vanaf vind ik.
0
geplaatst: 12 februari 2012, 18:46 uur
Ja, je hebt gelijk. Ik gebruikte de term pop meer met het oog op alle nummers bij elkaar, als een soort gemene deler. Ik gebruikte die term dus niet specifiek voor 'I Want You', wat inderdaad wel zo lijkt als je mijn vorige bericht leest.
0
geplaatst: 14 februari 2012, 14:00 uur
verhoogt naar 5 sterren. is gewoon ZO goed in ALLES. het spel (de bas !!!!) de liedjes, de geweldige medley, de beste beatle melodieen, zoals you never give me your money, golden slumbers, because , here comes the sun. dit is gewoon briljant! mooie productie ook.
0
geplaatst: 28 maart 2012, 16:18 uur
Ik kan niet anders dan onbevooroordeeld eigen bevindingen hier neerschrijven, bij een album waar ik niet ouderwets mee ben opgegroeid en pas later heb gekocht.
Het is niet anders, en daarom kijk ik er misschien ook anders tegen aan. Maar kan het kloppen dat ik individuele meesterwerken hoor van Paul McCartney en John Lennon, die op zich hoorbaar uit elkaar zijn gegroeid maar verder dus nog sterke nummers aanleveren, aangevuld met twee (waarvan één sterk) nummers van Harrison en één van Ringo Starr, waarbij ook de vocalen meer en meer worden gedaan door de laatsten?
Je krijgt per saldo geen slecht album maar het is wel een beetje een lappendeken, ik zou haast zeggen van alles wat. En ik mis een beetje het vuur, het fanatisme en de automatische/feilloze samenwerking tussen Lennon/McCartney zoals ten tijde van Rubber soul en Revolver.
Alles heeft z'n tijd en z'n plaats, tijden veranderen en iedereen moet mee in de vaart der volkeren, dat was (juist) in de jaren '60 ook al zo. Ik vind Abbey Road weliswaar nog steeds een erg goed album, McCartney wist zaterdag live ook precies weer de juiste snaar te raken met tracks van deze cd, maar ik vind per saldo Abbey Road toch iets minder spannend dan het genoemde duo uit 1965/1966.
Het is niet anders, en daarom kijk ik er misschien ook anders tegen aan. Maar kan het kloppen dat ik individuele meesterwerken hoor van Paul McCartney en John Lennon, die op zich hoorbaar uit elkaar zijn gegroeid maar verder dus nog sterke nummers aanleveren, aangevuld met twee (waarvan één sterk) nummers van Harrison en één van Ringo Starr, waarbij ook de vocalen meer en meer worden gedaan door de laatsten?
Je krijgt per saldo geen slecht album maar het is wel een beetje een lappendeken, ik zou haast zeggen van alles wat. En ik mis een beetje het vuur, het fanatisme en de automatische/feilloze samenwerking tussen Lennon/McCartney zoals ten tijde van Rubber soul en Revolver.
Alles heeft z'n tijd en z'n plaats, tijden veranderen en iedereen moet mee in de vaart der volkeren, dat was (juist) in de jaren '60 ook al zo. Ik vind Abbey Road weliswaar nog steeds een erg goed album, McCartney wist zaterdag live ook precies weer de juiste snaar te raken met tracks van deze cd, maar ik vind per saldo Abbey Road toch iets minder spannend dan het genoemde duo uit 1965/1966.
0
geplaatst: 28 maart 2012, 22:53 uur
musician schreef:
Ik kan niet anders dan onbevooroordeeld eigen bevindingen hier neerschrijven, bij een album waar ik niet ouderwets mee ben opgegroeid en pas later heb gekocht.
Het is niet anders, en daarom kijk ik er misschien ook anders tegen aan. Maar kan het kloppen dat ik individuele meesterwerken hoor van Paul McCartney en John Lennon, die op zich hoorbaar uit elkaar zijn gegroeid maar verder dus nog sterke nummers aanleveren, aangevuld met twee (waarvan één sterk) nummers van Harrison en één van Ringo Starr, waarbij ook de vocalen meer en meer worden gedaan door de laatsten?
Je krijgt per saldo geen slecht album maar het is wel een beetje een lappendeken, ik zou haast zeggen van alles wat. En ik mis een beetje het vuur, het fanatisme en de automatische/feilloze samenwerking tussen Lennon/McCartney zoals ten tijde van Rubber soul en Revolver.
Alles heeft z'n tijd en z'n plaats, tijden veranderen en iedereen moet mee in de vaart der volkeren, dat was (juist) in de jaren '60 ook al zo. Ik vind Abbey Road weliswaar nog steeds een erg goed album, McCartney wist zaterdag live ook precies weer de juiste snaar te raken met tracks van deze cd, maar ik vind per saldo Abbey Road toch iets minder spannend dan het genoemde duo uit 1965/1966.
Ik kan niet anders dan onbevooroordeeld eigen bevindingen hier neerschrijven, bij een album waar ik niet ouderwets mee ben opgegroeid en pas later heb gekocht.
Het is niet anders, en daarom kijk ik er misschien ook anders tegen aan. Maar kan het kloppen dat ik individuele meesterwerken hoor van Paul McCartney en John Lennon, die op zich hoorbaar uit elkaar zijn gegroeid maar verder dus nog sterke nummers aanleveren, aangevuld met twee (waarvan één sterk) nummers van Harrison en één van Ringo Starr, waarbij ook de vocalen meer en meer worden gedaan door de laatsten?
Je krijgt per saldo geen slecht album maar het is wel een beetje een lappendeken, ik zou haast zeggen van alles wat. En ik mis een beetje het vuur, het fanatisme en de automatische/feilloze samenwerking tussen Lennon/McCartney zoals ten tijde van Rubber soul en Revolver.
Alles heeft z'n tijd en z'n plaats, tijden veranderen en iedereen moet mee in de vaart der volkeren, dat was (juist) in de jaren '60 ook al zo. Ik vind Abbey Road weliswaar nog steeds een erg goed album, McCartney wist zaterdag live ook precies weer de juiste snaar te raken met tracks van deze cd, maar ik vind per saldo Abbey Road toch iets minder spannend dan het genoemde duo uit 1965/1966.
Voor een groot deel klopt het; het samen songs schrijven deden Lennon en McCartney eigenlijk al jaren niet meer en vanaf de Witte Dubbelaar deelden ze de studioruimte en voegden ze wat gitaar- of basgeluiden en vocalen op elkaars nummers.
En toch leverden de heren dankzij elkaars aanwezigheid uitstekende nummers af, al had Lennon meer moeite zijn quotum te halen dan McCartney die zelfs in de nadagen van de band nog lekker actief blijft. Ik vind juist het 'smeulende' karakter van dit album op kant twee even opvlammen met een fraaie medley, het driewerf gitaarduel en de drumsolo; nog één keer klinkt er een soort van gebalde vuist als een soort groet (en vaarwel) naar de fans!
0
geplaatst: 21 april 2012, 21:54 uur
Is dit niet hun laatste album? Ik bekeek zopas de dvd 'The Mini Documentaries' en daarin zeggen ze dat ze tijdens de opname niet of maar half doorhadden dat het het laatste wapenfeit zou worden.
0
geplaatst: 22 april 2012, 08:27 uur
goldendream schreef:
Is dit niet hun laatste album? Ik bekeek zopas de dvd 'The Mini Documentaries' en daarin zeggen ze dat ze tijdens de opname niet of maar half doorhadden dat het het laatste wapenfeit zou worden.
Is dit niet hun laatste album? Ik bekeek zopas de dvd 'The Mini Documentaries' en daarin zeggen ze dat ze tijdens de opname niet of maar half doorhadden dat het het laatste wapenfeit zou worden.
Het was onderling wel duidelijk dat dit een eindhalte was; er werd veel meer samengespeeld dan op de Witte Dubbelaar en tijdens de Let-it-Be-sessies en ze haalden er graag weer George Martin bij. De hele medley op kant twee is wel heel duidelijk een groepsfinale!
De boel zou rondom de ruzie om de releasedatum van Let it Be officieel en helemaal ontploffen....
0
geplaatst: 22 april 2012, 11:17 uur
Maar als je het chronologisch bekijkt: dit album 1969 en Let It Be 1970. Begrijp het niet echt.
0
geplaatst: 22 april 2012, 11:31 uur
goldendream schreef:
Maar als je het chronologisch bekijkt: dit album 1969 en Let It Be 1970. Begrijp het niet echt.
Maar als je het chronologisch bekijkt: dit album 1969 en Let It Be 1970. Begrijp het niet echt.
Even op volgorde:
januari 1969- Get Back-sessies starten, duren een maand, eindigt met de rooftop-concert, tussendoor veel gedoe en geruzie. Filmploeg draait mee. Glyn Johns maakt wat proefplaten; wordt afgewezen, project gaat de koelkast in. Proefplaat is trouwens goed verkrijgbaar als bootleg.
februari- augustus 1969- de Abbey Road-sessies; George Martin wordt vriendelijk uitgenodigd, levert goeie plaat op die eind september uitkomt. De Beatles voor het laatst als eenheid.
begin 1970 wordt het Get Back-project weer even nieuw leven ingeblazen; The Beatles bestaan alleen nog in naam. George tipt Phil Spector die er een aardig album van weet te maken afgezien van het koor- en orkestwerk. Wordt omgedoopt to Let it Be
Er zijn zelfs een paar sessies van George in 1970 (I Me Mine), maar in een andere studioruimte was McCartney al bezig met z'n solo-album
De ruzies rondom de release van dit album verzegelen het lot van de band...
Zoiets
0
geplaatst: 22 april 2012, 15:53 uur
Toch wel trieste afloop.
De volgorde op MuMe is dus te verantwoorden, die op de dvd 'The Mini Documentaries' ook.
Op de dvd-box 'The Long and Winding Road' staan mooie beelden van een ruzie tussen Paul en George over het wel of niet gitaargebruik in 'Hey Jude'. Paul lijkt me een nogal dominant baasje.
Positief bekeken: The Beatles hebben 7 jaar lang pareltjes afgeleverd en dan stopte het als groep. Stel dat ze waren blijven bestaan en Lennon niet zo vroeg stierf, dan zouden ze misschien niet zo goed meer zijn. Ik denk aan The Rolling Stones: op de duur val je in herhaling en lijkt het ene concert op het andere, met weer maar eens live 'Satisfaction' en zo. Het is maar een ideetje hoor, maar het lijkt me correct. Als Simple Minds-fan van het eerste uur herken ik dit. Altijd weer blij als een kind met een nieuw album, maar het heilige vuur is toch wel wat gedoofd en de kwaliteit van de jaren 80-84 hebben ze nooit meer gehaald. Ik denk niet 1 naam te kunnen noemen bij wie dit niet zo is, behalve in het Nederlandstalige repertoire, alhoewel. Nog een vergelijking, hoe stom ook: ik genoot echt van de serie 'Friends', maar vanaf het zevende seizoen of zo had ik het ook wel gehad.
De volgorde op MuMe is dus te verantwoorden, die op de dvd 'The Mini Documentaries' ook.
Op de dvd-box 'The Long and Winding Road' staan mooie beelden van een ruzie tussen Paul en George over het wel of niet gitaargebruik in 'Hey Jude'. Paul lijkt me een nogal dominant baasje.
Positief bekeken: The Beatles hebben 7 jaar lang pareltjes afgeleverd en dan stopte het als groep. Stel dat ze waren blijven bestaan en Lennon niet zo vroeg stierf, dan zouden ze misschien niet zo goed meer zijn. Ik denk aan The Rolling Stones: op de duur val je in herhaling en lijkt het ene concert op het andere, met weer maar eens live 'Satisfaction' en zo. Het is maar een ideetje hoor, maar het lijkt me correct. Als Simple Minds-fan van het eerste uur herken ik dit. Altijd weer blij als een kind met een nieuw album, maar het heilige vuur is toch wel wat gedoofd en de kwaliteit van de jaren 80-84 hebben ze nooit meer gehaald. Ik denk niet 1 naam te kunnen noemen bij wie dit niet zo is, behalve in het Nederlandstalige repertoire, alhoewel. Nog een vergelijking, hoe stom ook: ik genoot echt van de serie 'Friends', maar vanaf het zevende seizoen of zo had ik het ook wel gehad.
0
geplaatst: 22 april 2012, 16:23 uur
goldendream schreef:
Positief bekeken: The Beatles hebben 7 jaar lang pareltjes afgeleverd en dan stopte het als groep. Stel dat ze waren blijven bestaan en Lennon niet zo vroeg stierf, dan zouden ze misschien niet zo goed meer zijn. Ik denk aan The Rolling Stones: op de duur val je in herhaling en lijkt het ene concert op het andere, met weer maar eens live 'Satisfaction' en zo. Het is maar een ideetje hoor, maar het lijkt me correct. Als Simple Minds-fan van het eerste uur herken ik dit. Altijd weer blij als een kind met een nieuw album, maar het heilige vuur is toch wel wat gedoofd en de kwaliteit van de jaren 80-84 hebben ze nooit meer gehaald.
Positief bekeken: The Beatles hebben 7 jaar lang pareltjes afgeleverd en dan stopte het als groep. Stel dat ze waren blijven bestaan en Lennon niet zo vroeg stierf, dan zouden ze misschien niet zo goed meer zijn. Ik denk aan The Rolling Stones: op de duur val je in herhaling en lijkt het ene concert op het andere, met weer maar eens live 'Satisfaction' en zo. Het is maar een ideetje hoor, maar het lijkt me correct. Als Simple Minds-fan van het eerste uur herken ik dit. Altijd weer blij als een kind met een nieuw album, maar het heilige vuur is toch wel wat gedoofd en de kwaliteit van de jaren 80-84 hebben ze nooit meer gehaald.
Beter 7 jaar knallen en op je hoogtepunt stoppen. Als dat niet was gebeurt hadden ze nog een paar goede platen gemaakt, maar was vroeg of laat de magie verloren gegaan en waren de eerste matige platen gaan verschijnen. Ouderdom en verval is the Beatles allemaal bespaard gebleven. Ze zijn altijd jong en op top niveau in ieders gedachte gebleven.
Het Beatles verhaal leest en luistert als een spannend jongensboek. Ze zijn al veertig jaar uit elkaar, maar behoren jaar in jaar uit nog steeds tot de best verkocht bands. Als ze nu nog hadden bestaan was die magie allang verloren.
Gelukkig zijn ze ruimschoots op tijd gestopt om als bonus nog een dozijn goede solo platen af te leveren. daar zouden meer groepen een voorbeeld aan moeten nemen.
0
geplaatst: 22 april 2012, 17:26 uur
Nog 2 voordelen van The Beatles, naast het stoppen op een hoogtepunt:
- Ze zijn gegroeid en werden steeds beter, om dan op een constant hoog niveau te blijven. Veel artiesten leveren met hun debuut meteen hun meesterwerk af, alles wat erna komt, is iets minder. Ik verkies de artiesten met groeipotentieel, zoals ook Simple Minds, U2, The Cure, Depeche Mode, Chris Rea ...
- Hun discografie is beheersbaar: 13 studioalbums, samen met The Past Masters 1 & 2, en dan heb je toch zowat alles. Sommige artiesten hebben zoveel albums, dat het gewoon te veel wordt. Ik denk bv aan The Rolling Stones, Elton John, Bob Dylan. Logisch dat er dan geregeld minder werk tussen zit.
- Ze zijn gegroeid en werden steeds beter, om dan op een constant hoog niveau te blijven. Veel artiesten leveren met hun debuut meteen hun meesterwerk af, alles wat erna komt, is iets minder. Ik verkies de artiesten met groeipotentieel, zoals ook Simple Minds, U2, The Cure, Depeche Mode, Chris Rea ...
- Hun discografie is beheersbaar: 13 studioalbums, samen met The Past Masters 1 & 2, en dan heb je toch zowat alles. Sommige artiesten hebben zoveel albums, dat het gewoon te veel wordt. Ik denk bv aan The Rolling Stones, Elton John, Bob Dylan. Logisch dat er dan geregeld minder werk tussen zit.
0
geplaatst: 22 april 2012, 20:10 uur
goldendream schreef:
Toch wel trieste afloop.
De volgorde op MuMe is dus te verantwoorden, die op de dvd 'The Mini Documentaries' ook.
Op de dvd-box 'The Long and Winding Road' staan mooie beelden van een ruzie tussen Paul en George over het wel of niet gitaargebruik in 'Hey Jude'. Paul lijkt me een nogal dominant baasje.
Positief bekeken: The Beatles hebben 7 jaar lang pareltjes afgeleverd en dan stopte het als groep. Stel dat ze waren blijven bestaan en Lennon niet zo vroeg stierf, dan zouden ze misschien niet zo goed meer zijn. Ik denk aan The Rolling Stones: op de duur val je in herhaling en lijkt het ene concert op het andere, met weer maar eens live 'Satisfaction' en zo. Het is maar een ideetje hoor, maar het lijkt me correct. Als Simple Minds-fan van het eerste uur herken ik dit. Altijd weer blij als een kind met een nieuw album, maar het heilige vuur is toch wel wat gedoofd en de kwaliteit van de jaren 80-84 hebben ze nooit meer gehaald. Ik denk niet 1 naam te kunnen noemen bij wie dit niet zo is, behalve in het Nederlandstalige repertoire, alhoewel. Nog een vergelijking, hoe stom ook: ik genoot echt van de serie 'Friends', maar vanaf het zevende seizoen of zo had ik het ook wel gehad.
Toch wel trieste afloop.
De volgorde op MuMe is dus te verantwoorden, die op de dvd 'The Mini Documentaries' ook.
Op de dvd-box 'The Long and Winding Road' staan mooie beelden van een ruzie tussen Paul en George over het wel of niet gitaargebruik in 'Hey Jude'. Paul lijkt me een nogal dominant baasje.
Positief bekeken: The Beatles hebben 7 jaar lang pareltjes afgeleverd en dan stopte het als groep. Stel dat ze waren blijven bestaan en Lennon niet zo vroeg stierf, dan zouden ze misschien niet zo goed meer zijn. Ik denk aan The Rolling Stones: op de duur val je in herhaling en lijkt het ene concert op het andere, met weer maar eens live 'Satisfaction' en zo. Het is maar een ideetje hoor, maar het lijkt me correct. Als Simple Minds-fan van het eerste uur herken ik dit. Altijd weer blij als een kind met een nieuw album, maar het heilige vuur is toch wel wat gedoofd en de kwaliteit van de jaren 80-84 hebben ze nooit meer gehaald. Ik denk niet 1 naam te kunnen noemen bij wie dit niet zo is, behalve in het Nederlandstalige repertoire, alhoewel. Nog een vergelijking, hoe stom ook: ik genoot echt van de serie 'Friends', maar vanaf het zevende seizoen of zo had ik het ook wel gehad.
Zeker aan het eind was Paul inderdaad het Drukke Baasje, maar zonder hem was er na Sergeant Pepper's waarschijnlijk niks meer van de grond gekomen; George was liever in India of met Clapton en Dylan aan het rondhangen en John had het steeds drukker met nieuwe liefde Yoko en een nieuwe verslaving; heroine...
Ik denk dat ze niet goed ''gemanaged' zijn; na Pepper's hadden ze er een jaartje tussenuit gemoeten of in ieder geval na de Witte Dubbelaar. In plaats daarvan zaten ze anderhalve maand met lange gezichten weer in de studio met concertplannen (Paul), Yoko (John) en heimwee naar die leuke tijd in Amerika (George).
Wat dat betreft is de rustige en ietwat berustende sfeer op kant twee van dit album een klein wonder en even is er weer die prachtige samenzang!
Ikzelf zie Abbey Road als de echte Zwanenzang, dus niet Let it Be of al helemaal niet de Anthology-singles!
0
Ziegler
geplaatst: 22 april 2012, 20:36 uur
Ik betwijfel of the beatles zich in die fase nog lieten managen.
0
geplaatst: 22 april 2012, 21:11 uur
Ziegler schreef:
Ik betwijfel of the beatles zich in die fase nog lieten managen.
Ik betwijfel of the beatles zich in die fase nog lieten managen.
Ze waren op een bepaald moment wel op zoek...en vonden Allen Klein... Van de regen in de drup, zeg maar.
In de studio waren het inmiddels Enorme Ego's; George Martin kreeg een paar keer de volle laag van Lennon in '68 en '69...
0
geplaatst: 22 april 2012, 21:29 uur
Ziegler schreef:
Dat bedoel ik: ze lieten zich niet managen.
Dat bedoel ik: ze lieten zich niet managen.
Je bedoelt: "ze lieten zich niet produceren"
Overigens is op de "Love" soundtrack mooi te horen hoe fraai het strijkers-arrangement van George Martin was voor Harrison's "Something"!
0
geplaatst: 23 april 2012, 19:27 uur
Zonder George Martin geen Abbey Road. Overigens heeft bawimeko gelijk. Het "managen" en "produceren" worden door anderen door elkaar gehaald.
Abbey Road was de laatst opgenomen plaat van de Beatles. Martin wilde een waardig afscheid van de band en eiste uiterste discipline.
Kant 2 bestaat voor het grootste gedeelte met onafgemaakte en ruwe versies van de Let It Be Session tapes. Als Martin er niet was geweest hadden we deze compilatie daarvan nooit gehoord.
Eén van de grootst masterpieces wat betreft het produceren van een popplaat
Abbey Road was de laatst opgenomen plaat van de Beatles. Martin wilde een waardig afscheid van de band en eiste uiterste discipline.
Kant 2 bestaat voor het grootste gedeelte met onafgemaakte en ruwe versies van de Let It Be Session tapes. Als Martin er niet was geweest hadden we deze compilatie daarvan nooit gehoord.
Eén van de grootst masterpieces wat betreft het produceren van een popplaat
0
geplaatst: 24 april 2012, 07:25 uur
Ad Brouwers schreef:
Zonder George Martin geen Abbey Road. Overigens heeft bawimeko gelijk. Het "managen" en "produceren" worden door anderen door elkaar gehaald.
Abbey Road was de laatst opgenomen plaat van de Beatles. Martin wilde een waardig afscheid van de band en eiste uiterste discipline.
Kant 2 bestaat voor het grootste gedeelte met onafgemaakte en ruwe versies van de Let It Be Session tapes. Als Martin er niet was geweest hadden we deze compilatie daarvan nooit gehoord.
Eén van de grootst masterpieces wat betreft het produceren van een popplaat
Zonder George Martin geen Abbey Road. Overigens heeft bawimeko gelijk. Het "managen" en "produceren" worden door anderen door elkaar gehaald.
Abbey Road was de laatst opgenomen plaat van de Beatles. Martin wilde een waardig afscheid van de band en eiste uiterste discipline.
Kant 2 bestaat voor het grootste gedeelte met onafgemaakte en ruwe versies van de Let It Be Session tapes. Als Martin er niet was geweest hadden we deze compilatie daarvan nooit gehoord.
Eén van de grootst masterpieces wat betreft het produceren van een popplaat
Ik ben bang dat ik het niet met je eens ben over kant 2 al compilatie van de Let it Be Sessie-tapes...die opnames duurden tot en met eind januari '69...
De Abbey-Road-sessies begonnen in april-mei '69 (al lag IWant You (She's So Heavy) al op de plank)
-You Never Give Me Your Money-mei 69
-Her Majesty-mei 69
-Golden Slumbers-/Carry That Weight: juli-august- '69
-Sun King/Mean Mr. Mustard-juli '69, enzovoorts...
"Because" was de laatste track die ze gezamenlijk opnamen, begin augustus '69...
(bron: Ian Macdonald; Revolution in the Head)
Wat wél klopt is dat het grootste deel van de songs al een jaar oud was; tijdens het maken van dit album kwam er nauwelijks niew materiaal bij. Zo waren deuntjes als "Mean Mr. Mustard nog geschreven in India en "Maxwell's Silver Hammer" is geregeld te horen in de Let It Be-film...
0
Ziegler
geplaatst: 24 april 2012, 07:33 uur
bawimeko schreef:
Je bedoelt: "ze lieten zich niet produceren" Overigens is op de "Love" soundtrack mooi te horen hoe fraai het strijkers-arrangement van George Martin was voor Harrison's "Something"!
Je bedoelt: "ze lieten zich niet produceren"
Overigens is op de "Love" soundtrack mooi te horen hoe fraai het strijkers-arrangement van George Martin was voor Harrison's "Something"! Nee, ik bedoel managen. In de zin van aansturen. En daar valt produceren ook onder inderdaad.
* denotes required fields.