The Beatles - Abbey Road (1969)

Bawimeko, volgens mij bedoelt Ad ook dat de nummers van de medley grotendeels bestonden uit ruwe versies, onafgemaakte nummers die grotendeels zijn ontstaan tijdens de Get bAck/Let It Be sessies. Zoals ik begreep lag het gros van de medley-onderdelen al op de plank en hebben ze die gebruikt om verder uit te bouwen etc.

Het is denk ik een juiste conclusie dat The Beatles zich niet meer lieten managen, oftewel aansturen. Zowel John als George hebben na the Beatles nooit meer een manager gehad. McCartney wel, maar die stuurde zijn eigen manager aan, en niet andersom.

In vind dat the Beatles zich wel lieten produceren. George Martin was de enige van buitenaf die invloed had.
Toen The Beatles Martin benaderde om Abbey road te produceren, heeft Martin als eis gesteld dat de verziekte "let it be' sfeer opzij gezet moet worden om tot een goed product te komen. Iedereen hield zich aan die afspraak, waardoor de sfeer tijdens het maken van Abbey road ontspannen was, en dat hoor je gelijk aan het eindresultaat.

Ik vind het vervelend hier de dwarsligger te spelen, maar het is soms goed om bij de feiten de blijven...

De Beatles waren anno 1969 een stuurloos schip, er werd wel degelijk naar een manager gezocht en door driekwart van de Beatles gevonden in de schimmige Allen Klein. Paul wilde liever iemand uit zijn aanstaande schoonfamilie, wat weer gevetood werd door de andere drie. Met name George bleef nog een tijd na de Beatles bij Allen, iets wat hij nog lang zou gaan bezuren.....

De sfeer tijdens de Abbey Road-sessies was beter, maar niet altijd even ontspannen. De sfeer was opmerkelijk goed toen George, Paul en Ringo met z'n drieën de sessies starten, maar de sfeer verzuurde ernstig toen het echtpaar Lennono na een heftig verkeersongeluk compleet met ziekhuisbed met Yoko erin de studio binnenkwamen. Tijdens de sessies hield men het redelijk netjes (geen gitaarsolo's door Paul, al het drumwerk door Ringo, etc.), maar voor de heftige ruzies trok men zich terug op de Apple-burelen....

George, John en Ringo hebben een contract getekend met Klein wat tot 1973 loopt. Dus vandaar dat drie Beatles tot overmaat van ramp ook nog tijdens hun solo periode aan hem vast zittten.
Klein was tuig. Dat komt helemaal tot uiting als deze de rechten van het nummer 'he's so fine' koopt. Als hij de rechten in zijn bezit heeft, begint hij de plagiaat zaak tegen Harrison, wiens My sweet lord gelijkenissen heeft met he's so fine. Terwijl my sweet lord gebaseerd is op O happy day. De zaak begint in 1975 en loopt tot 1981. George krijgt een boete van een paar miljoen en dat gaat linea recta naar de bankrekening van Klein. En dat naast de miljoenen die hij al van The Beatles heeft gejat.
Harrisons humor verlaatt hem niet, hij schrijft een nummer over de rechtzaak en scoort er een hit mee. YouTube - George Harrison, 'This Song'

Mick Jagger heeft Lennon voor Klein gewaarschuwd. Maar zijn visie is geweest liever door tuig bejat te worden dan gemanaged door de familie Eastman, de schoonfamilie van Paul.

Ter aanvulling: George heeft toen maar meteen de rechten op dat nummer gekocht om van al het gezeik af te zijn.

Precies, dat is wat ik bedoelde te zeggen.

Hoewel het herhalende karakter bespreekbaar is, denk ik dat je namen als Neil Young, Bruce Springsteen en Leonard Cohen wel tot de categorie "al een aantal decennia goed" kunt scharen. Tuurlijk zit daar wel eens een mindere tussen (het aantal artiesten dat momenteel aan de lopende band meesterwerken kon maken is zo goed als nihil). Ook Michael Jackson was een artiest die een jaar of 20 lang toch iedere keer wist te verbluffen (niet alleen met zijn muziek, maar dat even terzijde).

Ik denk ook dat The Beatles nog lang niet over hun hoogtepunt waren, getuige de latere solosuccessen van de leden (alleen Ringo deed/doet het wat minder, maar dat was te verwachten).

Hoezo was dit te verwachten dat Ringo het minder deed en ging doen ?

Omdat dat overduidelijk de minst getalenteerde Beatle was/is.

Het gekke is; in een periode net na het uitgaan van de Beatles was Ringo de meest actieve en heel even de meest populaire Beatle; aan zijn eerste solo-albums kreeg hij wat steun van z'n ex-collega's en trok vaak op met andere Grote Jongens als Marc Bolan en Keith Moon.
Natuurlijk was hij geen Lennon of McCartney, maar ik denk dat zijn drankprobleem hem nog het meest heeft genekt...

Ringo was de eerste jaren na the Beatles de meest populaire ex Beatle (samen met George Harrison). Hij had in een tijdsbestek van 4 jaar, 7 top 10 hits, waaronder 2 op de eerste plaats zijn terecht gekomen. LP's als Ringo, Goodnight vienna en Blast from your past verkochten erg goed. Het is inderdaad de drank en zijn gokverslaving die Ringo parten ging spelen vanaf 1977. In 1973 vroeg John Lennon aan Ringo, Can you write for me a no1 hit. Welliswaar als grap bedoeld, maar feitelijk wel waar.
McCartney krabbelde pas weer overeind vanaf Band on the run terwijl de solo platen van Lennon vooral na zijn dood werden geprezen.

Welnee. Ram was bijna nog beter en Plasitc Ono Band en Imagine kregen in die tijd al prima recencies.
Wat wél klopt is dat het ''vuur'' van Abbey Road nog fel nabrandde op bijvoorbeeld Ram van McCartney en ook nog wel merkbaar was op All Things Must Pass. McCartney bleef op Ram even hangen in medley-collages (Admiral Halsey en Back Seat of My Car) en George Harrison zette de ijzersterke lijn van Here Comes The Sun en Something nog even door.
Wat dat betreft was ""Carry That Weight"profetisch; Lennon en McCartney waren vanaf 1973 weer een beetje on speaking terms; alle Beatles afzonderlijk lieten af en aan weten een reünie achtereenvolgens wel of juist helemaal niet te zien zitten (of lieten het afweten).

Welja.
RAM wordt nu, anno 2012 als één van de beste solo platen van een Beatle gezien. Maar in 1971 lag dat anders. RAM werd met de grond gelijk gemaakt, en door de pers en door Lennon als plattenlands muzak neergezet. Zijn geloofwaardigheid kwam pas weer terug vanaf 1973.
Plastic Ono band werd heel goed ontvangen, maar vekocht matig. Imagine werd toen behoorlijk ontvangen, en verkocht goed, maar een echte klapper was het niet. Na Imagine zakte de solo carriere van Lennon verder in elkaar.
Terwijl in diezelfde periode Ringo Starr hit na hit scoorde en George Harrison met All things must pass en The concert for Bangla desh zijn status die hij als Beatle had ook als solo artiest vast hield.

Meer dan een handvol bescheiden hits heeft Ringo toch niet gehad?

Photograph en you're sixteen zijn nummer een hits geweest in de verenigde staten. It don't come easy, Back off Boogooloo, Oh my my, the no no song,Only you hebben allemaal in de top 10 gestaan. Hij heeft ook nog kleinere hits gehad (top 40) met nummers als A dose of rock and roll, La di da, You don't know me, wrack my brain en Goodnight vienna. Dus Ringo heeft solo behoorlijk aan de weg getimmert. Omdat het meestal over John, Paul en George gaat, wordt Ringo nogal eens vergeten.

YouTube - Ringo Star-It dont come easy
YouTube - Ringo Starr Only You

Okee. Ik wist niet dat die het zo goed deden in de VS. It Don't Come Easy vind ik een erg goed nummer. Echt een perfecte klaagzang.

Je bedoelde in de ogen van de pers en de recensies qua Ram....tja, daar was McCartney achteraf wel van geschrokken, maar Ram heeft iets fanatieks en gedrevens doordat Paul de buitenwereld iets te bewijzen had. Desnoods door z'n oude maat John tegen zich in het harnas te jagen. I
k had het niet over de pers-reacties die (als vanouds) achter de feiten aanliepen en John en Paul verweten door partnerkeuze (Yoko) en stronteigenwijs gedrag (Macca) de Beatles om zeep te hebben geholpen. Vooral McCartney moest het bezuren toen hij z'n drie oude vrienden voor de rechter sleepte....ik heb het idee dat veel reacties van o.a. Rolling Stone uit die tijd vooral daar een reactie op waren en niet over de kwaliteit van de muziek. George en Ringo waren minder 'besmet'. Ik blijf erachter staan dat de beste solowerkjes van van de Beatles stammen uti 1970-1973. Daarna was Walls & Bridges aardig en McCartney leverde af en toe leuke albums af, maar na Abbey Road was het nog best even genieten van de ''fallout'' van de liedjes en de sfeer!

Ik ben het feitelijk wel met je eens hoor bawimeko. In denk dat er in de periode 70-74 sowieso heel veel goede solo platen zijn verschenen, van alle vier, op hun eigen niveau. En natuurlijk kan Ringo op geen enkele wijze muziek produceren zoals Lennon/McCartney dat kunnen. Het is geen vergelijking.
Lennon en McCartney hebben wel het meest te lijden gehad onder de Beatles breuk, hun werden er door pers en publiek, ieder op hun eigen wijze, verantwoordelijk voor gehouden. George en Ringo konden veel meer hun gang gaan, zonder onder een vergrootglas te worden gelegd. Ze kwamen redelijk ongeschonden de Beatles oorlog uit, terwijl Paul en John nog in de loopgraven lagen.

Hm, ja en nee. Als we bij de periode 1970-74 blijven, dan in eerste instantie wel. Na All Things Must Pass zat de druk er volgens mij echter best wel op. In 1974 werd George met z'n tour en Dark Horse behoorlijk hard aangepakt door de pers. Terechte kritiek, maar de mate ervan niet.

Ik heb het hier dan ook de periode direct na the Beatles.
In 1974 was alles alweer anders, het was voor Harrison tijd om klappen te krijgen, Ringo was nog steeds succesvol, McCartney werd weer als een topartiest beschouwd en Lennon maakte met Walls and bridges een commerciele en creatieve opleving mee... .

uit 1969!!!? ongelooflijk

De outro van I want you (she's so heavy)
Eindelijk begonnen aan m'n Beatles-ontdekkingstocht. Een mens kan niet blijven teren op de singles alleen van zo'n wereldband. Dit album is het startpunt en voor mij ook ongetwijfeld meteen een hoogtepunt in die ontdekkingsreis, maar ik ben ervan overtuigd dat er nog wel wat hoogtepunten gaan volgen.
Dat dit album in de jaren '60 is gemaakt is nagenoeg niet te geloven, zoals hierboven net gezegd. Als een band dit vandaag zou maken, zou het nog steeds inslaan als een bom.
Come Together moet zowat de meest geniale openingssong aller tijden zijn. De toon is meteen gezet en je weet gewoon dat je een 3-tal kwartier briljante muziek gaat meemaken, wat ook écht het geval is. Deze gaat nog belachelijk veel opstaan de komende dagen, maanden, jaren, samen met ander werk van The Beatles en ik vermoed dat hij niet rap zal vervelen.
Een meesterwerk? Allicht wel, nog een aantal luisterbeurten en dat wordt hoogstwaarschijnlijk een volmondig ja.

Berichten verplaatst naar The Beatles

Gelieve naar die aparte pagina te gaan, dank je wel.

Voor de mensen die ze nog niet gezien hebben, er zijn een aantal foto's opgedoken van The Beatles, vlak voor ze het zebrapad van Abbey Road zouden oversteken.

Leuke foto's.
Al stonden er een paar wel al in het boekje van de Remaster.

Man wat ziet die Lennon er toch bezopen uit. Briljant figuur, maar die baard?

Dat was de bezopen mode in 1969, mannen met lang haar, baarden, ronde brilletjes en spijkerpakken. Dat liep nog door tot begin jaren 80, ik heb toen leraren gehad die er zo bijliepen.The Beatles waren overigens behoorlijk toonaangevend waar het om de mode ging in de jaren 60.

en blijkbaar heeft Paul alleen voor de foto zijn slippers uitgetrokken.... Is hij dan nog wel dood...?

Ik kende deze al jaren!
Eerst hadden ze allemaal wilde ideeën voor de coverfoto; er was zelfs een plan om de album Everest te gaan noemen en met z'n allen af te reizen naar de Himalaya. Maar gezien de onderlinge stemming in die dagen was een vlotte fotosessie net buiten de studio het hoogst haalbare....