The Beatles - Abbey Road (1969)

Mijn idee.

De mijne niet....ach, verschil van mening. Moet kunnen op een site als MuMe.

George Harrison heeft bovendien in legio interviews vertelt dat hij eerst 20 Lennon/McCartney nummers moest doorworstelen voordat ze uberhoupt bereid waren er naar één van hem te luisteren, als daar sowieso interesse voor was. Dus is hij niet door adepten in die rol gezet, maar zijn dat de feiten vertelt door Harrison zelf.

Hoe dan ook, The Beatles blijven voor mij de beste band ooit.

Mijn idee .
Octopus's Garden is de enige reden dat Abbey Road niet in mijn Top 10 staat.

The Beatles hebben op zijn minst altijd wel minstens één irritant nummer op een album, maar dat is Octopus hier (voor mij) niet. Ik vind deze toch nipt hun beste reguliere album.

Prachtige koortjes en gitaartjes in Octopus's Garden. Zeker geen vervelend nummer, toch 1 van Ringo's beste.

Dat hij dit vertelt, maakt het nog niet persé tot een feit. Daarnaast heb ik ook zo'n vermoeden dat dit zo'n beetje de verhouding in productiviteit was. 20:1.
Jij lijkt maar te veronderstellen dat het een soort bierclubje was. Lennon en McCartney schreven geschiedenis en dat wisten ze. Daar is geen plek voor kleinzielig gedrag. Iemand die nog niet goed genoeg is voor het eerste van Barcelona moet even op de bank blijven zitten totdat hij goed genoeg is. Bewijs je maar. En dat deed Harrison uiteindelijk.

Van John Lennon waren overigens ook heel wat nummers niet weerhouden door andere Beatles-leden omdat ze voor hen te experimenteel waren. Ook van Paul McCartney kwam lang niet alles op de Beatles-albums terecht maar hij liet ze vaak uitvoeren door anderen (Mary Hopkin, Badfinger ...). De Beatles-leden schreven veel meer dan daadwerkelijk op hun albums verscheen, sommige (al dan niet afgekeurde) nummers kwamen inderdaad op latere solo-albums terecht.

Solo-albums als John Lennon/Plastic Ono Band, ATMP en Band on the Run benaderen inderdaad sterk het Beatles-materiaal maar solo hebben ze The Beatles nooit kunnen overtreffen, noch artistiek, noch commercieel. Juist de bundeling van de Beatles-talenten zorgde voor de magie die ongeëvenaard is.

Ik kan me goed vinden in jouw post, Luc. Ik denk dat je in zijn algemeenheid kunt zeggen dat Lennon, McCartney en Harrison geweldige songwriters waren. Ik heb toch ook de stellige overtuiging dat Harrison gemiddeld genomen langer over het schrijven van een lied deed dan Lennon en zeker McCartney.

Als ik de solocarrières van deze drie toppers met elkaar vergelijk, valt op dat Lennon na 1975 het even welletjes vond en dat McCartney met veel meer albums op de proppen gekomen is. dan Harrison Dat was al zo in de jaren 70 en het verschil werd daarna alleen maar groter.

Kortom, ik denk ook dat Lennon en McCartney Harrison lang niet altijd op waarde schatten en minder interesse hadden in zijn schrijfsels, maar de keerzijde daarvan is dat Lennon en McCartney ook gewoon meer aangedragen hebben in de Beatles periode.

De beide Harrison nummers van dit album (je zou bijna vergeten dat het over Abbey Road gaat ) heb ik overigens van gele sterren voorzien.

Harrison trok zich meer en meer terug. Hij wilde graag normaal naar de supermarkt kunnen gaan, heeft in de filmbusiness gezeten en had andere hobbies zoals tuinieren. McCartney heeft uiteraard meer solo albums, maar ook meer missers gemaakt dan Harrison.

Dat platen in commercieel opzicht onderdeden voor The Beatles is ook wel logisch. The Beatles was toen al een heel erg sterk merk.

Dit interview past wel bij deze discussie . . . .

Deel 1

Deel 2

Boeiende discussie hier, evenals het interview. Ik heb eigenlijk weinig toe te voegen (daarvoor zou ik er een biografie bij moeten pakken), maar wilde mijn complimenten maken voor de plezierige toon en het hoge niveau waarop de discussie gevoerd wordt. Mooi dat het ook zo kan!

Bedankt voor de links naar het interview!

Abbey Road is een wonder die vergelijkbaar is met de piramides van Gizeh. Terwijl de groep aan het uiteenvallen was balde de groep nog een keer de vuist om van restjes en overgebleven liedjes een fatsoenlijke plaat te maken. Het is een onwaarschijnlijk goede plaat geworden waar nauwelijks zwakke momenten in voorkomen. Daarbij klinkt de productie ijzersterk (hoewel ouderwets stereo) . Op alle fronten blinkt de cd uit, Hoes, samenzang, gitaarspel, drums, bas (wat te denken van het spel van McCartney in I want you) en de bijna bovennatuurlijke sterke composties. Ik kan er een boek over schrijven maar laat het hierbij.
uiteraard 5 sterren.

Als ik jou was zou ik ook niet aan een boek beginnen. Ik ben het overigens met je eens dat het een geweldig album is. Naar mijn mening het beste dat ze hebben gemaakt.

Er zijn wel meer schrijvers die de Nederlandse taal slecht beheersen. Ik zou me er niet door laten tegenhouden als ik pmac was.

dank u

Nog even over de rol van Harrison in deze periode. Lennon en McCartney hadden zulke grote ego's dat ze het werk van Harrison onderschat hebben. Maar welbeschouwd zijn de composities van Harrison past echt beter geworden in 68. Natuulijk had hij op elke Beatles lp wel een of twee goede nummers maar waren de Lennon-McCartney songs de prijsschieters. De onderschatting is ook niet kwalijk te nemem en als je naar de groffe opnames luistert van All things must pass zoals hij dat tijdens de Get Back sesies speeltde. Dan begrijp ik de desinteresse van Lennon en McCartney wel. Dat het zo'n fraai nummer zou worden was er toen niet aan af te horen maar het zou zomaar gepast hebben pop Abbey Road.

Klopt, maar het is relatief....Paul McCartney's sessies voor "Maxwell's Silver Hammer" zijn ook niet bepaald het hoogtepunt van muziekmakerij... Maar ja, hij was natuurlijk één van de twee grote bazen.

Het is natuurlijk belachelijk om te zeggen dat dit een slecht album is, maar toch gaat het er bij mij (nog?) niet helemaal in.

Misschien teveel Queen geluisterd?

fijne plaat, zo eentje om voorgoed in te verdwijnen.
veel sterren.

overigens niks mis met de beoordeling door Kees Peter op 17 februari 2013,
3,5 is uitstekende objectieve waardering.

"Een uitstekende objectieve waardering"?
Bestaat hier niet. Alle waarderingen zijn volslagen subjectief. Iemand mag van mij deze plaat ook 2* geven en dit prima onderbouwen, maar objectief gaat het nooit worden.

@bawimeko
oh jawel, deze is objectief te beoordelen, kom je uit rond de 3,5.
ik zit hoger, objectiviteit is namelijk niet mijn sterkste punt.

Nee objectief bekeken is het inderdaad nooit. Kees Peter kijkt er toch ook naar vanuit zijn ogen. Dat blijf je altijd houden wat er ook beoordeeld wordt.

Objectieve beoordelingen zijn inderdaad onmogelijk; wat wel mogelijk is, is een niet bevooroordeelde mening. Dat laatste lijkt me bij de beatles nogal lastig, aangezien veel mensen jeugdsentiment voor deze band koesteren en anderen weer het gevoel hebben dat ze, door de status van deze band, de muziek door hun strot gedrukt krijgen.

Toch eens wat favo nummers van dit album aangeklikt. I Want You en Something blijven voor mij het hoogtepunt van dit album.

Draait voor de rest toch lekker weg dit album maar eerlijk is eerlijk, jaargenoot Let It Bleed van The Stones vind ik een pak beter.

oh! darling

het hele album is super geweldig fantastisch

Heerlijk album.

"Here Comes the Sun" zal mij altijd doen denken aan één van mijn favoriete films, "The Parent Trap", maar daarbuiten vind ik het ook een prachtig nummer.

Toen ik door de Media Markt liep zag ik een mooie luxe versie van deze cd liggen voor een tientje, eigenlijk heb ik me verder nooit in de Beatles verdiept dus maar gewoon op goed geluk meegenomen, dit was achteraf een erg goede keuze! Wat een prachtige plaat zeg!
Here Comes the Sun, Come Together