The Beatles - Abbey Road (1969)

Ja. 'Oh! Darling' is zo'n nummer waar ik nooit iets mee heb gehad en die ik voortaan maar gewoon skip. 'You Never Give Me Your Money' heb ik qua zang ook al iets minder mee en 'Golden Slumbers' vind ik wel een goed nummer, maar de zang is mij te overdreven, te gespeeld. Al met al vond ik het dan toch niet reeël om 4,5* te geven.

Ligt het aan mij of worden de 'besprekingen' van Beatles-albums de laatste tijd steeds maffer? Van die cijferlijstjes die vooral bij dit album nergens op slaan; een trackje als "Mean Mr. Mustard" verdient op zichzelf staand een dikke onvoldoende (Lennon had het al sinds begin 1968 op de plank liggen), maar in de medley werkt-ie wonderwel. De hoge waardering voor Sun King (plagiaat van Albatross) is ook vreemd....

Wow, hier een halve pagina vol droge cijferlijstjes. Lijkt mij ook niet te doen bij de medley. En dan die hoge cijfers voor Her Majesty... vind ik ook apart. Ik kom echt niet veel verder dan 'wel grappig' als afsluiter van het album. Maar als los nummer vind ik het nou niet heel interessant.

Ringo is onlosmakelijk een deel van het Beatle geluid voor mij. Staat zonder dollen in m'n top 10 favoriete drummers. Z'n beste werk staat echter niet op dit album, da's wel waar. Something werkt prima voor mij maar is behoorlijk recht toe recht aan. Allerminst storend, maar ook zeker niet bijzonder. Om een paar top drum nummers te noemen: "A Day In The Life", "Long, Long, Long", "Strawberry Fields Forever", "She Said, She Said".

Dan weer even terug naar dit album, "Octopus's Garden" is 1 van de betere door Ringo gezongen nummers en ook nog eens door hemzelf geschreven! (Nou ja, in elk geval credited). Heerlijk vrolijk liedje met mooi gitaarwerk en prachtige koortjes.

Ik heb nog eens naar het drumwerk op Something geluisterd. Het is natuurlijk een heel simpel drumgebeuren. Een slag op de eerste en derde tel in de coupletten. Maar de intro dat volgens Stijn van de trap af vallend klinkt, maakt het voor mij prettig herkenbaar, met de eerse gitaarklanken van George die daarop volgt.

De roffel bij You're asking me... vind ik nu juist mooi. Licht opzwepend is niet eens goed. Daarvoor is het te licht, maar het geeft wel een mooi ritme aan dat stukje. De drum is voor mij mede verantwoordelijk waarom ik Something waarschijnlijk het mooiste nummer van Harrison vindt en daarnaast ook een van de allermooiste Beatles songs ooit.

Die cijferlijstjes van losse nummers zegt mij overigens verder ook niets. Een album kan toch heel wat meer zijn dan enkel de som der afzonderlijke nummers.

Over het album. Kant A is echt een prachtig deel van dit album. Volwaardige, veelal schitterende nummers. Voor mij geen uitglijders. Kant B begint ook fenomenaal met Here Comes The Sun en Because, om daarna de grand finale in te gaan met de medley. Geweldig gevonden. De combinatie van de songs werkt als medley uitstekend, met als prachtig sluitstuk van de band, The End. Het 23 seconden durende nummer dat bij toeval als eerste hidden track geldt, is een leuk klein toegiftje. Ik vind het vooral een erg komisch stukje. Vooral ook omdat het zo kort is.

Kortom, in mijn ogen het beste wat The Beatles hebben uitgebracht en een mooi plekje in mijn top tien.

Mooi man, die harmoniezang. Alsof The Beatles zelf al toegaven dat CSN veel beter waren.

Wat een geweldig album ! Met name de al veel geprezen 'Suite' is weergaloos. In tegenstelling tot de pindakaas-versie loopt deze op CD mooi in elkaar over, wat het luistergenot nog groter maakt
Ook super dat Harrison nog op de valreep twee van de betere Beatle-nummers aflevert.

Verder intrigeert de hoes me zodanig dat ik vanaf het begin al vermoedde dat Abbey Road iets bijzonders moest zijn. De verhalen die de ronde gaan over vermeend overlijden van Paul (blote voeten, sigaret in linkerhand) of de toerist helemaal rechts op de hoes die niet eens in de gaten had dat de foto genomen werd.

Come Together en Something zorgen voor een briljante opening van Abbey Road. 5*

De eerste opmerking begrijp ik niet. Op LP doet hij het exact hetzelfde.
Harrison was de laatste jaren van the beatles inderdaad op dreef.

...aangepast. Had alleen de beschikking over de pindakaasversie

George kreeg met Abbey road eindelijk de erkenning waar hij recht op had. Persoonlijk vind ik dat all glories to George al vanaf Rubber soul plaats had mogen vinden, toen al leverde hij twee hoogtepunten af met Think for yourself en If I needed someone.

Het aantal dat je noemt (2) moet je wel durven afzetten tegen het aantal dat Lennon en McCartney afleverden. Sommige Harrison adepten willen dat maar niet zien . . . . .
Nog even los van het feit of ik de genoemde nummers nu zo ijzersterk vind.

Heb je wel gelijk in, maar aan de andere kant is het ook niet echt stimulerend om veel te schrijven als nummers toch niet op een plaat belanden.

Vind die twee nummers eigenlijk al sterker dan de betere Macca nummers en Lennon moet dan ook z'n best doen.

Harrison schreef onnoemelijk veel nummers vanaf 1965, maar die haalde om ego redenen van toch vooral Lennon/McCartney het vinyl niet. Maar verschenen later alsnog op de tripple plaat All things must pass. Toen werd het toch wel duidelijk dat George weinig ruimte en weinig support kreeg van zijn 2 'vrienden'.

Dat Harrison veel meer schreef dan wat er op de Beatles platen kwam, moge duidelijk zijn. Zo bezien is All Things Must Pass eigenlijk geschreven in vier jaar. ATMP is een geweldig album, wat dus het resultaat is van vier jaar schrijfwerk. Ik vind dat de albums die Harrison daarna maakte, ook van mindere kwaliteit. Nog steeds wel goed in de meeste gevallen (en voor zover ik ze ken), maar hij had voor die opvolgende albums heel wat minder tijd, wat wellicht een oorzaak is voor het kwaliteitsverschil. Als ik kijk naar de albums van Macca, dan kun je toch wel stellen dat al met al Macca's schrijfdichtheid wel wat groter is.

En ik denk dat het ego van Sir Paul ook beduidend groter was dan dat van Harrison.

Devel-Hunt heeft wel gelijk inzake het aan de kant schuiven van met name Harrison (over Starr maar gezwegen). Aan de andere kant is in de schaduw staan bij Lennon en McCartney een hele begrijpelijke optie waar het zelfs merkwaardig is om kanttekeningen bij hun overheersende positie te plaatsen.

McCartney is die rol in ieder geval nooit meer kwijtgeraakt

Devel-hunt verspreidt een fabeltje. Deze discussie is hier al vaker gevoerd. Mensen doen alsof Harrison met enige regelmaat het niveau van L&M haalde. Dat deed hij af en toe. ATMP bewijst dat. Dat album haalt niet het niveau van een goede Beatle plaat.

Ik zal mijn secretaresse doorgeven 'm dan maar uit mijn top 10 te halen.

Dat is natuurlijk ook maar waar je 'm vandaan haalt. Bij mij loopt 't ook mooi in elkaar over.

Dat hoeft nu ook weer niet . . .
Devel stelt eigenlijk dat er een enorme hoeveelheid ijzersterk materiaal genegeerd is door L&M terwijl dat materiaal beter was dan dat van L&M. Het eerste is waar, maar het tweede niet. L&M waren de betere schrijvers en dat is de reden dat hun materiaal voorrang had.
Door te doen alsof het enkel om een egostrijd ging doe je een hoop mensen tekort. Daarnaast maak je van Harrison ten onrechte een slachtoffer.
"Wat is er aan de hand jongen?"
"Ik moet in de Beatles spelen met de beste songerwriters van de eeuw".

Fabeltjes verspreid ik niet. Ik zeg slechts, als er meer aandacht aan nummers van Harrison was besteed, dat er in een vroegere fase meer als songwriter uit was gekomen. Dat komt niet uit mijn duim. Zelfs George Martin heeft dit in een interview toegegeven.
Hoezo geen ego strijd? Lennon en McCartney vonden bijv. while my guitar een heel saai lied en konden geen enkele interesse opbrengen, vandaar dat Harrison het wijze besluit nam daar deze keer schijt aan te hebben en Clapton vroeg mee te doen. Als hij toen niet had doorgezet was ook dat nummer nooit op de plaat verschenen, wellicht op All things must pass.

Aanvankelijk schreef George Harrison nauwelijks songs voor The Beatles maar in de loop der tijd was hij als songschrijver gegroeid al moest hij nog steeds opboksen tegen het duo Lennon/McCartney (die al vanaf het begin de songs schreven). Zijn verdienste bestaat vooral uit het integreren van nieuwe klanken in de Beatles-sound (Rickenbacker, sitar, mellotron ...).

Something en Here Comes the Sun vind ik wel tot de beste nummers op dit album behoren. Een aantal Harrison-composities (de meeste waren bedoeld voor de dubbele witte) werden inderdaad niet opgenomen op de reguliere Beatles-albums (staan inderdaad op ATMP, zeer sterk album maar net niet het niveau van de beste Beatles-albums) maar dat geldt - weliswaar in mindere mate - ook voor composities van Lennon & McCartney.

@Devel
Ik zeg niet dat er geen ego's waren. Ik zeg dat Harrison geen slachtoffer is geworden van die strijd. Zijn materiaal was niet goed genoeg. En om dan weer te komen met While my guitar . . . . Dat is één nummer. En waarschijnlijk heeft dat voorval meer te maken met de sfeer die er toen heerste dan met ego's. Noem eens nummers van de hand van Harrison uit de periode van 1966 tot en met 1967 die niet op een album zijn verschenen, maar duidelijk beter waren dan de songs van L&M? En als je stelt dat hij verdrukt werd door L&M verwacht ik nu een lijst van zeker 15 liedjes.
Het fabeltje dat je verspreid is dat Harrison verdrukt werd door L&M. En dat is niet waar. Hij heeft aan de witte en abbey een aantal briljante nummers toegevoegd.

@Luc
Voor alle soloprojecten van the beatles geldt dat ze het niveau van The Beatles niet halen. Inclusief ATMP. En dat bewijst eigenlijk mijn punt, want volgens dit draadje is er veel erg sterk materiaal van Harrison blijven liggen en pas op ATMP verschenen.

Nogmaals ik verspreid geen fabel. Alle nummers van All things must pass zijn geschreven in de periode 66-69, en afgekeurd door Lennon/McCartney, en dat zijn toch zo'n nummer of 18.
Denk je ook dat het het fabel is als ik zeg dat All things must pass de best verkochte solo plaat van een Beatle is, die alleen in Noord- Amerika al meer dan 7 miljoen keer over de toonbank is gegaan?
Dat zegt natuurlijk wel iets over de kwaliteit van de songs die af zijn gekeurd voor diversen Beatles albums.
Ik vind dat wel verdrukking door L&M. Iets wat ik ze overigens niet kwalijk neem, want die twee waren behoorlijk briljant. In The Beatles zat feitelijk teveel talent.

Tja zo was het nu eenmaal, Lennon en McCartney waren door dat verleden een stuk dominanter en vonden die dingen van George vaak maar niets.
Wat er dan van George op de albums kwam was subliem.
Overigens was Lennon ook niet meer zo te spreken over de bijdrage's van Paul ten tijde van Abbey Road / Let it Be.

@devel
En ben jij nu werkelijk de mening toegedaan dat het materiaal van ATMP beter is dan het materiaal van Rubber Soul, Revolver, serg pepper, etc?
Ik niet in ieder geval. En kennelijk gold dit ook voor the Beatles en aanhang. Jij bent kennelijk van mening dat het materiaal van ATMP beter is dan de inbreng van Lennon en McCartney in de periode 66 t/m 70. Ik denk dat je voor dat standpunt niet heel veel aanhang kan genereren. Los daarvan is het niet zo dat Lennon, McCartney en Martin materiaal van Harrison terzijde schoven terwijl ze dat beter vonden dan het materiaal van Lennon en McCartney. En dat is wat jij beweerd. Jij beweert dat hun ego's te groot waren om toe te geven dat het materiaal van Harrison van hetzelfde zo niet hoger niveau was dan de inbreng van Lennon en McCartney. En dat kan in een enkel geval best eens gebeurd zijn, maar zeker niet vaker dan een enkele keer.

Heb in een interview ook eens gelezen dat McCartney altijd eerst drie van z'n eigen nummers wilde opnemen voordat hij mee wou helpen aan een nummer van Harrison. En voor hulp bij een ander nummer (ik denk 'Taxman', het is me even ontschoten) klopte Harrison aan bij Lennon. Volgens Lennon omdat McCartney hem op dat moment waarschijnlijk niet had geholpen.

Naast ATMP vind ik ook John Lennon/Plastic Ono Band en Imagine een stuk beter dan de Beatlesplaten. Vind ze wat volwassener klinken en ik hoor er sterkere emoties in. Op Beatlesalbums zit er altijd wel iets tussen dat ik niet goed trek. Heb ook niet zoveel met de producties van de Beatlesalbums. Vind Martin dan op bijv. Jeff Beck's Blow By Blow veel beter werk verrichten.

Niet beter, ik heb niet voor niets Revolver op 1 in mijn top 10. Maar wel gelijkwaardig en soms beter. Waarom Why don't we do it in the road, When I'm sixty-four en Honey pie wel en All Things must pass, Isn't it a Pity en Not Quilty niet op een Beatles plaat kwamen is minstens vreemd. Die Harrison composities zijn gewoon veel sterker, zo kan ik nog een aantal voorbeelden noemen.

Ik vind Honey Pie de beste compositie van de songs die jij noemt. Wat noem je een goede compositie? Ik vind Honey Pie PERFECT in de stijl waarin het geschreven is.

@ devel
Nu kom je met allemaal voorbeelden uit de tijd van het witte album.
Overigens vind ik dat het materiaal van ATMP over het algemeen niet kan tippen aan de witte dubbelaar. Nu is dat smaak. Mijn punt is dat Harrison niet stelselmatig opzij werd gezet, ondanks dat hij met erg sterk materiaal zou kunnen komen. Zo sterk was het materiaal niet. In de laatste jaren van the beatles kon hij nummers brengen die op niveau waren. En die nummers haalden over het algemeen ook de albums.

Misschien pasten ze niet zo goed bij het andere materiaal - Abbey Road 'voelt' als een conceptalbum. Er zijn wel meer mooie songs op de plank blijven liggen in de muziekgeschiedenis om andere dan kwalitatieve redenen. Dat er toch een zekere mate van democratie in het Beatles-kamp was, wordt geïllustreerd door het tenenkrommende Ringo-riedeltje dat een plek kreeg. George Harrison is ooit een keer door zijn adepten in de underdog-positie geschoven, ik kan me niet voorstellen dat hij er zelf zo over dacht.