The Beatles - Abbey Road (1969)

Zo zie je maar, dat een mening altijd relatief/persoonlijk is en de mening van de media/meerderheid soms door de tijd wordt ingehaald.

Aan de andere kant is het ook wel jammer dat recensenten uiteindelijk maar meegaan met de rest om gezichtsverlies te voorkomen. Een keer een verrassende recensie lezen vind ik ook wel leuk, ook al kan ik me er niet in vinden.

Precies! De meeste mensen conformeren zich al snel aan de groep. Uit diverse psychologische experimenten is dat gebleken.. Bovendien is de gemiddelde mens meestal volgzaam
(pijnexperiment Joseph Milgram). Dit volgzame gedrag is duidelijk te herkennen in groepen. Observeer maar eens, het is eerder regel dan uitzondering. Ook collectief speelt dit fenomeen uiteraard, al komt daar ook nog eens de factor "hysterie" bij kijken. Als ik eerlijk ben, geloof ik dat ik ook wel eens meega met de massa. Moeilijk om altijd bewust te reageren...
Wel een beetje off topic natuurlijk.

Wat betreft dit album, ik heb het vroeger zó vaak gehoord dat ik een luisterpauze heb ingelast. De stereo-remaster heb ik nog niet beluisterd.

Ik denk dat je vooral het verschijnsel 'hype' beschrijft en vooral in '64 en '65 was dat rondom The Beatles wel degelijk gaande. Er werd inderdaad wat kritischer gekeken naar hun laatste paar albums, maar gezien het feit dat een kleine 45 jaar na dato Abbey Road nog steeds als een (niet foutloos) meesterwerk wordt gezien is wat meer dan een 'hype' (zoals de Bay City Rollers of 4 Non-Blondes). Dat van die luisterpauze herken ik wel; zo eens in het jaar kant 2 draaien, dan zit het wel weer in mijn systeem!

The Beatles hadden de wind mee in de jaren 60, waarin heel veel veranderde. Ze waren niet alleen een zeer goede groep, maar ook (en in niet geringe mate) een projectiescherm voor de (onbewuste) behoefte aan verandering. Helden van hun tijd. Dat is, denk ik, wat er toen gebeurde.
Iets dergelijks gebeurde eerder met Elvis Presley, en later ook met Bob Dylan. Zij belichamen a.h.w. die verandering (zie de theorieën van Joseph Campbell). Ook ik heb me niet geheel aan die fascinatie kunnen onttrekken. Oef, wel een beetje speculatief.

Dat neemt niet weg dat ze inderdaad fantastische muziek hebben gemaakt die nog steeds door velen wordt gewaardeerd, dat is een ander verhaal.

Tuurlijk was er wel een hype in de periode 63-65 rond the Beatles gaande.
Toch was een hype in die tijd niet te vergelijken met hypes die nu in 2014 veel sneller kunnen worden gelanceerd.
Toen was er geen internet, twitter, facebook, Youtube etc.
Het moest veel meer op eigen kracht, talent en door keihard werken worden bereikt.

Het is een fabel dat alle Beatles platen toen goed werden ontvangen.
Feitelijk ging de groep met iedere nieuwe lp een nieuwe koers varen. Dat bracht veel fans maar zeker ook pers en critici steeds op het verkeerde been.
Revolver werd louw ontvangen en the white album met de grond gelijk gemaakt. De respons rond platen als Abbey road, Beatles for sale en Let it Be was soms matig.
Nu kennen de meeste muziek freaks de meeste van die platen door en door maar toen moest men echt wennen aan een nieuwe Beatles plaat, die zo anders was dan de voorgaande.
Na een gewenningsperiode kwam meestal pas de waardering.

Er doen genoeg verhalen de ronde over het opkopen van singletjes e.d. Ik denk niet dat ik het er zo mee eens ben. Zonder Internet e.d. had men ook niet veel andere keuze dan wat ze voorgeschoteld werd.

McCartney schreef later ook onder pseudoniemen en via andere artiesten om te kijken of zijn nummers dan ook hits werden. Harrison heeft volgens mij ook wel eens gezegd dat hij het apart vond dat alles wat ze uitbrachten toch wel aansloeg.

Je vergeet erbij te zeggen dat veel nummers die McCartney schreef voor anderen ook grote hits werden, geen onbelangrijke informatie.

Fair enough, maar bij een aantal zal denk ik wel bekend zijn geweest dat Macca de schrijver was? Ik weet dat hij bij de Bonzo's niet wilde dat de buitenwereld zou weten dat hij de schrijver van 'Im the Urban Spaceman' was. Missie mislukt: het lekte uit en dankzij die publiciteit werd het een hit. Met 'The Beatles' erboven was het nummer waarschijnlijk nog een paar plaatsen geklommen op de lijst.

Weet je dat zeker, Stijn? Naar mijn weten werd Urban Spaceman door Neil Innes geschreven, en door Macca slechts gecoproduceerd, maar misschien heb ik niet goed opgelet. Ik heb nog even gegoogeld, omdat mijn geheugen me wel eens parten speelt. Of verwar je het misschien met Woman, dat McCartney schreef onder het pseudoniem Bernard Webb voor Peter & Gordon?

Urban Spaceman is absoluut geschreven door Neil Innes en niet gecomponeerd door McCartney zoals Stijn beweerd. Wel is Paul McCartney de producer en is de plaat op Apple records verschenen, het platenlabel van The Beatles.

Nog even terug naar de discussie over het gegarandeerde succes als het maar het label Lennon/McCartney had. Dat was blijkbaar geen garantie voor succes. Een aantal nummers die ze voor andere componeerde flopte. Loved to be loved van Chilla Black is daar een voorbeeld van.
Of Harrison, die in 1968 qua populariteit onder fans Lennon voorbij was gestreefd. Die gaf het nummer Sour milk sea aan Jackie Lomax die dacht een wereldhit in handen te hebben, maar het nummer deed niets.

YouTube - Sour Milk Sea (Remastered)

Jullie hebben gelijk, al zou ik zweren dat er wel een dergelijk verhaal achter zit. Of het moet bij een ander nummer van een andere band zijn geweest.

Er is trouwens ook zo'n fanmade compilatie: Songs The Beatles Gave Away.

Op 31 januari ga ik naar deze voorstelling. Ben wel benieuwd of één van jullie deze al heeft gezien.

Her Majesty - Back to Abbey...

Dikke vier sterren, waarvan een halfje voor de status van het album en datgene wat de band heeft beïnvloed. De laatste nummers zijn voortreffelijk maar in het begin verslapt m'n aandacht regelmatig.

Ik heb ze een aantal weken geleden gezien. Erg goed. Geen Beatles imitatie band, maar gewoon een groep goede muzikanten die Abbey Road feilloos naspelen.
Na de pauze spelen ze solo nummers uit de periode 70/71, maar dan allemaal met een Beatles sound. Met de filosofie, hoe hadden the Beatles geklonken als ze begin jaren 70 nog een plaat hadden opgenomen. Erg origineel en bovendien goed gedaan.

Wordt weer een hoop geschreven over de plaat, toch weer eens opzetten.

Op LP heb ik deze van het Capitol label ipv Apple. Was Apple niet wereldwijd actief?

Volgens mij zijn de platen in europa vanaf het Witte album uitgebracht op het Apple label. En in Amerika gewoon nog op het Capitol label. Beiden waren onderdeel van EMI. Dus eigenlijk 1 pot nat.

Plaat komt inderdaad uit de USA vandaan, door mn vader gekocht en meegenomen naar Nederland toen hij eind jaren '60 met de marine in New York was.

Afgelopen vrijdag was deze coverband in het Burgerweeshuis in Deventer. Ik vind hen ook erg sterk. Met name de drummer was vocaal erg goed, maar alle vier waren ze uitstekend in staat om The Beatles weer te doen herleven. Ook hun filosofie over hoe de nooit gemaakte plaat zou hebben geklonken was origineel en goed gedaan. Al is de keuze van de nummers nogal arbitrair.

Mijn vader is een Beatles fan van het eerste uur. Mijn broertje en ik waren samen met mijn vader daar. Op een gegeven moment zei mijn broertje: 'Pa, toen jij fan werd, had jij nooit gedacht dat je eerste optreden van The Beatles met je twee zoons zou zijn!'
Wel een aparte constatering.

Resultaat van dit optreden is overigens dat ik er sterk aan denk ik dit album de volle mep te geven.

Qua muziek wel, qua persing en mastering niet.

I want you (She's so heavy) is het mooiste nummer van het album, wat mij betreft.

De eerste LP op Apple was Wonderwall music van George Harrison en de laatste Apple release was Extra Texture (read all about it), ook van George Harrison.
Alles, vanaf dag 1 tot de laatste release ooit is wereldwijd op Apple uitgebracht. Dus ook in Amerika stond het Apple label in het midden.
Capitol is wel de Amerikaanse distributie blijven verzorgen.
Degene die een Capitol label aantreft op Abbey Road heeft waarschijnlijk iets unieks in handen.

Ik weet het allemaal niet exact maar op Ebay kom ik zowel appel plaatjes tegen als oranje en paarse capitol labeltjes op de Abbey Road platen uit de US. Over het algemeen voor een schappelijke prijs. Dus echt iets unieks lijkt het me niet.

Als het op ebay staat voor een schappelijk prijs zal het inderdaad niet zo uniek meer zijn.
Ik weet wel dat de oorspronkelijke uitgaves voorzien zijn van het apple label.
Hoe het zich in de afgelopen jaren heeft ontwikkeld heb ik ook niet echt gevolgd.
Maar ja....het blijft natuurlijk om de muziek draaien, wel of geen apple logo..

Komt dit album weer eens voorbij...maar is Something eigenlijk niet een van de mooiste Beatles nummer...

Jazekers! Dit was het album waarop George Harrison zijn bazige collegae liet horen dat hij ze inmiddels kwalitatief evenaarde en rechts inhaalde. "Something" is het enige echte liefdesliedje op het album (ik vind "Oh, Darling" niet echt tellen; fijne performance, maar niet echt romantisch). Waar John hippe statements maakte (Come Together, She's So Heavy) en McCartney ofwel melig (Maxwell...) danwel autobiografisch (Golden Slumber, You Never Give Me Your Money) zette George de echte Beatles-traditie voort. Voor de attente luisteraar was de vliegende solo-start van George via All Things Must Pass geen verrassing....

Ondanks mijn totale desinteresse voor oude meuk is dit toch wel een leuk afwisselend album.
Niet alles kan mij bekoren (Silver Hammer, Octopus's garden) maar met name de korte nummers zijn interessant. Soms zou je willen dat deze wat langer waren (Golden Slumbers) maar misschien schuilt hier stiekem ook wel de reden in dat deze zo interessant zijn...en blijven.
Ook bonuspunten voor de laatste minuten van I Want You. Hier kan ik naar blijven luisteren.
Zulke meeslepende muziek met van die geweldige distortion geluidseffecten. Echt hun tijd ver vooruit. Alleen jammer van dat abrupte einde van het nummer.
Je komt gelijk weer op aarde hoewel "Here Comes the Sun" (uiteindelijk) ook wel weer lekker wegluistert.

Als cultuurbarbaar heb ik dan wel de re-mastered versie.

Een zwaar overschatte plaat. Je kan hier goed merken dat dit de laatste samenwerking was voor de heren. Saaie,moeilijke melodieen. Kant 2 hangt van restjes aan elkaar. Nergens een nummer fatsoenlijk afgemaakt. Nog even een laatste pretentie om de beste te willen zijn en daarna definitief afscheid te nemen. Ook de nummers van Harrison doen me niets. Something en Here comes the sun gaan ten onder aan sufheid.

En nu maar wachten op reactie?

Ha PMAC, gezien je top 10 zal het niet meevallen om van muziek te kunnen genieten. Verkeerde been uit bed gestapt of heeft iemand jou identiteit gestolen haha?