The Beatles - Abbey Road (1969)

Of is meneer aan het aprilvissen?

Ik wacht morgen nog even af.

1 april
flauw geef ik toe

en nu snel de stem naar 5 aub.. doet gewoon zeer aan mijn ogen

Nee, 3,5 of maximaal 4 sterren; voor fans en anders-soortigen 4,5 of eventueel 5.

beste nummer; Come Together, spooky riff en uitstekende opener.

dit is toch geen argumentatie?

(dat laatste wel....)

Voor Cured is tot op heden geen enkel album ***** waard gebleken, zelfs zijn nummer 1 niet!
Dat is natuurlijk ook een opvatting...

Mwah, 't is een andere manier van sterren geven. Spanning/prikkeling vind ik belangrijk en dat is natuurlijk ook persoonlijk, maar ik ben niet genoeg geboeid door dit verder goede album (heb 'm zelf wel). Net zoiets als bij Rumours bijvoorbeeld: heb 'm wel, maar het staat keurig in de CD-kast en kan me niet heugen wanneer ik dat voor het laatst afgespeeld heb, net als met deze.

en gedaan.

Is ook wel logisch. Het heeft misschien niet zozeer met smaakverandering te maken, maar op een bepaald moment ben je een beetje uit verwonderd........
De waardering is er, maar op een gegeven moment leg je het terzijde. Op weg naar andere muziek.

Ik zelf ben ook wel klaar met de top zoveel aller tijden bijvoorbeeld. Natuurlijk blijven het (meestal) geweldige nummers, maar ik ben momenteel zo veel meer benieuwd naar spul wat niet zo bekend is.

dat herken ik als ouwe lul natuurlijk ook wel. maar een lager cijfer geven omdat een grijs gedraaide plaat nu niet meer wordt gedraaid vind ik persoonlijk een slecht argument.

zeker als die bewuste plaat niet wordt beoordeeld na aandachtige beluistering.

ik heb (als voorbeeld) de stones jarenlang niet gedraaid, beetje suf, dacht ik. nu luister ik weer en word toch opnieuw behoorlijk bij de kladden gegrepen (bij je hurken!). dus zomaar een lullig cijfertje daar doe je de muziek geen recht mee. en dat staat los van de eraan geplakte vernieuwingswaarde.

Vandaar ook die smiley.

You never give me your money...

Lijkt me een verzameling te zijn van 5 à 6 onafgewerkte songs, op pakweg 4 minuten samengebald in één geheel, je moet arrogant of briljant zijn om dat te doen.

Gewoon briljant. Vanaf Abbey road zie je ook veel meer groepen de kant van de symfonische rock opgaan die nummers fragmentarisch in elkaar zetten.

Da's weer zo'n typisch fanbericht waarin The Beatles veel te veel credits krijgen voor een bepaalde ontwikkeling. Ik kan precies hetzelfde beweren van Stephen Stills' 'Suite: Judy Blue Eyes', dat eerder verscheen dan Abbey Road. Doe ik niet, want de medley bestond al en er zijn belangrijkere aspecten in de progontwikkeling.

Abbey Road heeft weinig met prog te maken, dan eerder Sgt. Pepper's.

Ze waren natuurlijk alle vier behoorlijk arrogant, maar als je zulke briljante producten als Abbey Road aflevert dan mag dat.

Dat beweer ik ook niet jonge vriend want het was ook een manier om van oude nummers af te komen. Maar het samenplakken van verschillende nummers of melodieën bleek hier wel heel sterk te werken. Ongetwijfeld zal je in de popgeschiedenis wel een plaat vinden die eerder gemaakt is met dat concept maar op Abbey Road springt de "medley" erg in het oog. Te veel credits van een fan...

Wel meer dan 'een plaat'. Prog kijkt veel meer naar klassiek dan naar The Beatles, en dat bestond ook niet bepaald uit drie minutenliedjes met vers, refrein en bruggetje. Vaak ook stukken bestaande muziek die bijv. als middenstuk begonnen, maar een intro werden. Wie inspireert wie?

Deels met je eens want de progrock of symfonische rock zoals het toen genoemd werd haalde inderdaad vooral veel inspiratie uit de klassieke muziek. Procol Harum en het werk van the Nice Destijds waren in dat opzicht de eerste die daar mee nadrukkelijk aan de slag gingen (en ik denk als Beatlesfan dat In my Life ook model heeft gestaan maar dat terzijde).
Toch ken ik maar weinig platen voor Abbey Road (maar ben geen alleskenner) waarbij bijna een hele plaatkant gevuld word met nummers die overgaan in andere nummers en een geheel lijken te vormen. Heel kort daarna zag je dat bijzonder veel; Genesis Suppers ready, Pink Floyd's Atom heart Mother Yes met Close to the edge, ELP met Tarkus om maar eens wat te noemen. Ik geef daarbij gelijk toe dat dat vaak uitgesponnen thema's waren i.p.v. losse nummers aan elkaar geplakt maar toch.....

Met pmac ben ik het eens dat het een (geslaagde) actie was om de lade met oudere songs 'ns leeg te ruimen. Vooral twee Lennon-bijdrages waren nog uit de Witte Dubbelaar-tijd: Mean Mr. Mustard en Polythene Pam doken al eerder op op demo's. En "You Never Give Me Your Money" is al een mini-medley op zich! (En één van de persoonlijkste nummers van Macca op dit album; het gedoe over contracten tijdens de ruzie-vergaderingen en het verlangen te ontsnappen met Linda ("...oh, that magic feeling; nowhere to go..").

Vergeet The Moody Blues niet in deze. Hoe symfonisch wil je het hebben. Days Of Future Passed (1967.)

De medley hier neemt niet de hele plaatkant in beslag. Je zou kunnen zeggen dat het ook een soort statement is om de hele plaatkant aan één nummer te wijden. Dat is op Abbey Road veel minder het geval. Op de hoes staat de medley ook niet als één compositie aangegeven. Je zegt zelf al dat het inderdaad meer losse nummers zijn dan thema's en passages die een geheel vormen.

Je moet verder niet alleen naar platen kijken, maar ook kijken naar de medley in live concerten. Het concept daarvan was al wel bekend.

Verder noem je ELP, maar daar hoor je (logischerwijs) vooral de invloed van The Nice. En was het niet zo dat Genesis' 'The Knife' een poging was om een nummer à la Keith Emerson te maken?

A day in the life bedoel je, neem ik aan?

Nee ik doel op het klassieke pianostukje in het nummer In my life (van Rubber Soul dec 65 ). Bij mijn weten is dat de eerste keer dat bewust klassieke muziek wordt vermengd in een popliedje.

O.a. Bartok vermengde al klassiek met volksmuziek.

Hier nog een hele lijst: Classical Influences in Popular Music | SOLO - Sense of Life Objectivists - solopassion.com

Haha, mooie lijst Stijn. En daar staat In My Life niet eens tussen? Te subtiel waarschijnlijk?

okay Stijn. Heb jij je gelijk.

Heerlijk album, heerlijk...

"Come together" is gecoverd door heel wat grote namen, zoals Michael Jackson, Bobby McFerrin, Diana Ross, Joe Cocker en Aerosmith. Dat zegt genoeg over hoe goed het in elkaar steekt!

"Something", ook lekker. Voor mijn persoonlijke smaak iets te zoetsappig en te traag. Maar ook dit nummer is veelvuldig gecoverd, denk aan James Brown (!), Frank Sinatra, Perry Como, en Count Basie.

"Maxwell's Silver Hammer" is een wat koddig, grappig aandoend liedje wat hier en daar wat weg heeft van ELO, waardoor wel leuk om te horen!

"Oh! Darling", een liefdesliedje met een hoog bluesgehalte, lekker...

"Octopus's Garden" word ik altijd vrolijk van, wat ongetwijfeld te maken heeft met de gekke tekst, het honky-tonk-pianootje, en de achtergrondzang.

"I Want You (She's so heavy)" kennen we natuurlijk ook van George Benson en the Bee Gees. Bijzonder nummer, het houdt je bezig door de variatie en fijne solo's...

"Here comes the Sun", overbekend maar nog steeds schitterend. Ook bekend van Nina Simone.

"Because". Nu zag ik hierboven een discussie over klassieke muziek in popmuziek, in dit nummer zit een stukje Beethoven verwerkt.

"You Never Give me Your Money", swingend, in sommige stukken bijna funky, geweldig...

"Mean Mister Mustard", "Polythene Pam" en "She Came In Through the Bathroom" vormen een medley die lekker klinkt, maar waar ik verder niet echt iets mee heb.

"Carry that Weight", zowel muzikaal als tekstueel erg bijzonder! De afwisseling tussen piano, blazers en gitaarwerk is echt subliem. Wat een power!

"The End", mooie uitvoering als afsluiter. Ook gebruikt door London Symphony Orchestra.


Goed, een van de mooiste platen die ik ken... 4,5 sterren!

En wat is er gebeurd met Her Majesty ?

Dat is dat halfje dat maar niet wil bijkomen