Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Tja, na 2 maanden weer eens uit de mottenballen gehaald (a propos: hebben die beesten dat soort dingen?) en weer eens gedraaid. In aanvulling op eerdere berichten (oa recensie van 5/8/08) vond ik het album nu wel grappig, niet goed maar goed genoeg om 'em een halfje op te hogen - 't is dus wel een krappe (let op: 't is een 'r') voldoende; 't schukt bij tijd en wijle gevaarlijk dicht tegen Q-music en Skryradio airplay aan.

Er wordt wel eens gezegd: "there is safety in numbers", dus je waardering van Coldplay kracht bij zetten door op het feit te wijzen dat "de hele muzikale wereld" je daarin steunt, vind ik geen sterk argument - want hoe vaak hebben meerderheden het in de geschiedenis of in de politiek niet bij het verkeerde eind gehad? En hoe vaak wordt innovatie of creatie niet aangezwengeld door een enkeling of een klein groepje dat - "against all odds": geen geld, huis beleend om plaatje te persen, geleende bedrijfsauto om naar gig te rijden - doorzet.

Ik wil hier geen politieke discussie gaan voeren, maar een cd van coldplay gaan vergelijken met het statement dat vaak minderheden in de geschiedenis of politiek het bij het verkeerde eind hebben gehad is redelijk kortzichtig als je het mij vraagt. Er zijn talloze voorbeelden waarbij grote groepen bevolkingsgroepen het wel bij het rechte eind hadden, maar doordat ze niet konden doen tegen de heersende dictatuur.

Je hebt gelijk mensen moeten leren kritisch zijn, maar tegenwoordig wordt coldplay heus niet meer door iedereen goed gevonden, want ze zijn te mainstream,...

@Dicky007: kortzichtig nee (lees nog maar eens wat er staat), poly-interpretabel (en daardoor de kans op onwenselijke associaties) dat wel; ik had politiek eruit moeten laten. Waar het om gaat, is dat iemand het blote feit dat veel mensen iets goed vinden gebruikt om zijn eigen standpunt kracht bij te zetten (vandaar ook: safety in numbers). Paul Weller (Jam) heeft dat in een song ooit eens mooi omschreven: "when I'm in the crowd I can go anywhere, when I'm in the crowd') .

Deze Coldplay raakt me niet zoals Parachutes of AROBTTH dat deden (een voltreffer: Clocks, Scientist, Politik) of heeft niet de dramatische expressie van een Bob Marley (net 1,5 uur Songs of Freedom zitten luisteren).

Ok, mijn excuses , ik had het inderdaad anders begrepen. In dat geval ben ik het wel eens met je safety in numbers. Het feit dat ik zo fel reageerde was omdat je politiek en geschiedenis er zomaar bijhaalde om je argument te staven en omdat ik vond dat het maar een eenzijdige benadering hiervan was.

Over deze plaat wil ik nog wel zeggen dat ik hier onterecht (en tot mijn grote spijt) heel sceptisch tegenover stond. Ik was Chris Martin en zijn coldplay een beetje beu, maar dit bleek onterecht. Ik vind dit een frisse plaat, zeker geen meesterwerk, maar zeker geen werk waar ze zich over moeten schamen.

Heb je helemaal gelijk in. Je hoeft niets mooi te vinden. Ik draafde een beetje door. Een klotedag gehad op mijn werk en dan ben ik feller dan normaal. SORRY!!!!

lees reaktie op stukkie gericht aan wickerman. Je hebt gewoon gelijk!!!

Maakt niet uit hoor.

VIVA L A VIDA OR DEATH AND ALL HIS FRIENDS 2008

Zo cool was de hoes van X&Y, zo dubieus is deze cover.
Een britpop band die met Spaanse titel een Franse revolutie eert?

Hieronder volgt een eerste indruk, simultaan met de beluistering.
De drie singles ken ik ondertussen en ze zijn opnieuw goed.

Life in Technicolor opent met zuiders gitaartemperament.
Heeft ook de allures van de obligate Coldplay albumouverture.
Het bekende recept ... en de drums knallen op deze instrumental
als revolutionaire kanonschoten ... ik moest denken aan The Alarm.

Cemetries of London brengt me titelgewijs bij The Smiths.
Profileert Coldplay zich aan de linkerzijde van het britpop erfgoed?
Opnieuw een song die enige strijdvaardigheid in zich draagt.
We bevinden ons ver van de bittersweet rock van weleer.

Lost! (met uitroepingsteken) ... een gevaarlijke titel.
Tekenen aan de wand ... alarmbelletjes ... Coldplay zoekt
naar een nieuwe koers, maar tapt met deze derde albumsingle
vol rollende roffels opnieuw een staaltje melancholie van 't vat.

42 gaat de bekende en gewaardeerde intimistische toer op.
De breekbare stem van Chris Martin heeft een zalvende werking.
Mooi opgebouwde intro ... en altijd heerlijk klinkend gitaarwerk.
Gewaagd beukend akoordenvuur en een bevrijdend refrein.

Een blije gitaar op een bedje van Cocteau Twins akkoorden.
Het kopstuk heet Lovers in Japan en geurt zelfs naar de vroege U2,
de mistige e-bow van Big Country ... ik vind hier het instrumentale
arrangement veel sterker dan het eigenlijke lied ... goed luisteren.

Reign of Love (het staartstuk) vind ik er wat te veel aan.
En op dit album wordt nu ook duidelijk hoe Coldplay probeert
om nieuwe ideetjes en fraaie fragmentjes om te smeden tot songs.
Maar daar dan uiteindelijk niet altijd meer in slaagt.

Yes bevestigt dat pijnlijke vermoeden ... te veel flarden, te weinig song.
"yes" is "no" ... Gelukkig volgen hierna nog twee steengoede singles.

De titelsong is veruit het beste nummer van deze vierde langspeler.
Cello's tillen de compositie ver uit boven de middelmaat van het album.
Opnieuw behoorlijk episch in de vocalen ... en die briljante mineur.

In a long and dark december, on the rooftops I remember ...
wat een openingslijn ... Violet Hill bleef hitparadegewijs wat onder
de verwachtingen, maar past naar mijn smaak blindelings in het rijtje hits.

Strawberry fields forever ... in Strawberry Swing marcheert in de verte
een bataljon doedelzakken voorbij, waardoor dit nummer de draad weer
oppikt die aan het begin van het album werd ontrafelt ... Coldplay trekt
ten strijde, maar sneuvelt op dit album in een paar minder beklijvend tracks.

Maar een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog.
Tracks 5, 6 en ook het tweede titelnummer 10 halen het album
wat naar beneden omdat ze te fragmentarisch zijn, maar
bijvoorbeeld de singles blijven gelukkig wel overeind.

Vraag is of deze Coldplay zich kan herpakken.
Opnieuw goede songs gaan schrijven misschien.
Gemakkelijker gezegd dan gedaan voor een band
die ons al zoveel moois geschonken heeft.

Ik twijfelde lang tussen 3 en 4 ... het wordt 3 (met een groeimarge).

Goede professionele review Ik kan me in sommige dingen wel vinden, zoals dat Yes een wat mindere God is. En dat Lovers in Japan het vooral van het instumentale arrangement moet hebben.

Echter vind ik de afsluiter wel een hele mooie. Ook volg ik niet helemaal wat je nu vindt van de opener en track 2.

Ook leuk alle vergelijkingen van de titels en bandjes die je maakt. Je hebt zo te zien een breed muzikaal spectrum

Tot zover.

Ik voel ook dat ik het laatste nummer te weinig krediet heb gegeven.
Ik vond het sterk beginnen, maar dan wijzigde het arrangement weer.
En omdat diezelfde fragmentarische ingreep al werd toegepast
op de nummers 5 en 6, bevestigde dit mijns inziens de bloedarmoede.

Ik vind de nummers 1,2 en 9 de beste voorbeelden
van de strijdvaardige inslag die dit album, gezien de hoes,
wellicht had moeten krijgen. Jammer genoeg trekt men die lijn
te weinig door over de rest van het album, en blijven vooral
de singles hangen. Deels geslaagd, deels bij ruwbouw gebleven.

Ik moet bij de hoes en sommige nummers ook wat denken
aan The Pogues die in hun liederen vaak het gruis en het dampende
kruit van de revolutie of de opstand lieten horen ... battle march medley's.

Maar ik sprak over een groeimarge.
Dit album vraagt iets meer luistergeduld, omdat Coldplay
een inhoudelijk accent wil leggen en het traditionele pad van
de bitterzoete songs verlaat ... vraag blijft of dit wel zo'n goed idee was.
Laat Bono Bono zijn en Coldplay misschien toch maar Coldplay.

Daarom de vergelijking met The Alarm.
Die trokken ten strijde, links geöriënteerd, maar hoewel hun muziek
voorwaarts marcheerde, bleef de boodschap niet hangen.

The Smiths slaagden er wel in om politieke standpunten
aan de melancholie van het hart te paren ... Coldplay is zoekende.

The Alarm: je geeft me een 'trigger' en een mogelijkheid om een bruggetje te maken. In mijn muziekverleden heb ik een concert van The Alarm meegemaakt inTivoli - mjuman's memory is failing wat bettreft exacte datum - de gracht was gedeeltelijk opengebroken en de vrachtauto met de apparatuur kon niet bij Tivoli komen: je kon je geld terugkrijgen of - op voorstel van de band - een 'unplugged' concert beleven; daar kozen zo'n 150 - 200 mensen voor. We drongen bijeen vlak voor het podium en beleefden een uitermate intiem, intens en integer concert; het werd een unieke muziekbeleving en The Alarm kon voor mij dus niet meer kapot (wat nu ook hun plaats in de Britse muziekgeschiedenis mag zijn?).

Nu het bruggetje met Coldplay: IMO heeft Coldplay 'de knieval' naar het grote publiek gemaakt, is de band relatief richtingloos geworden hetgeen nog wordt ondersteund door de vreemde mix van Spaanse en Franse symboliek. De boodschap, leunend op de symboliek van de tweede (geflopte) Franse revolutie (zie mijn recensie van 5 augustus) is verwarrend; ik vind de drie i-labels (intiem, intens en integer) die ik voor The Alarm hanteerde niet meer van toepassing op deze plaat. Ik kom tot drie sterren (van 2,5); al blijft de plaat draaibaar, ben ik als muziekliefhebber teleurgesteld in dit Coldplay.

Wat zien ik nu. Een officiele videoclip voor Lovers in Japan.
http://www.youtube.com/watch?v=E_exesnCA5Y&feature=channel

Blijft toch een pracht van een lied hoor. Die baslijn in het refrein maakt het perfect op een of andere manier. Ik ben ook erg benieuwd of dit gaat aanslaan in Nederland. Het is toch geen Viva La Vida kwa aanstekelijkheid.

@dazzler... Mooie review alweer!
Zelf vind ik dit album niet zo zeer geslaagd vanwege de nummers op zichzelf - laat staan dat ik er een fan van ben om twee nummers in één te proppen - maar als geheel vind ik dit album bijzonder sterk. Een sfeervol begin, hitsingles die uitstekend tussen de andere nummers worden geplaatst en een overdonderend einde.
Ik zag dat je X&Y de volle mep had gegeven... ik zou zeggen: blijf luisteren en dan komt hier ook vast nog wel wat bij

Ik blijf dit gewoon mooi vinden. Ga er 10 september naar toe in Goffertpark. Ik kan je zeggen dat ik daar ontzettend zin in heb. Ik draai dit album al sinds de release, het verveeld me gewoon niet. Natuurlijk wordt het afgewisseld met andere albums van andere bands maar toch is dit de rode draad gebleven in de auto en thuis ... maar op 1 of andere manier verdwijnt dit album nooit uit de wisselaar. Natuurlijk waren de eerste twee albums prachtige juwelen (dat X&Y zo slecht ontvangen werd vind ik ook apart). Maar is het niet vaker zo dat je het eigenlijk nooit goed kan doen als band. Als je te lang niet vernieuwend bent, gaat het publiek zich vervelen? En als je dan veranderd en het is in eerste intstantie niet zoals velen hoopten, dan verlies je meteen alles (niet te dramatiserend bedoeld..). Wie moeten er nu kritisch zijn? Het publiek of bands zoals coldplay ( of bandjes in het algemeen)...?

Ik vind het een prachtig album, maar ik ben dan ook echt fan van die gasten. Ik hou ervan . uit .

3,5?

Het nummer Viva La Vida schrijft inmiddels geschiedenis in de Nederlandse top 40. De plaat staat deze week 30 weken in de lijst genoteerd en is daarmee sinds 1965 pas het 8e nummer die dat gelukt is. In de lijst aller tijden staat het nummer stevig in de top 10. En terwijl ik dit schrijf is Life in Technicolor II verkozen tot alarmschijf. Dat nummer is (nog) niet te vinden op dit album, maar wel op de EP Prospekt's March. Ben er wel heel benieuwd naar, want ik ken dat nummer nog niet.

Ook in Vlaanderen staat de titelsong al maandenlang genoteerd.

Voor mij is dit de 5 punten versie van deze plaat:

1. Life in Technicolor ii
2. Cemeteries of London
3. Lost!
4. 42
5. Glass of Water
6. Lovers in Japan / Reign of Love
7. Prospekts March / Poppyfields
8. Yes
9. Viva La Vida
10. Violet Hill
11. Strawberry Swing
12. Death and All His Friends
hidden track: Now My Feet Won't Touch the Ground

Waardeloos nummer is dat, wat mij betreft. Heb het nu een keer of 10 gehoord op de radio.

Ik vind Viva la Vida nog steeds erg goed, wat mij betreft mogen ze nog wel een paar weekjes blijven in de top 40.

De clip vandaag gezien, en die is erg leuk.

Life in technicolor 2 vind ik heel goed.

ajb niet zeg. Die mag nu een hele tijd wegblijven. Ik dacht eigenlijk dat Lovers in Japan de nieuwe single zou worden, daar is tenslotte ook een clip voor gemaakt. Of is die al geflopt?

Ja, met dit album kwam coldplay wel uit een heel verrassende hoek. Vele fans dachten dat ze weeral de succesformule van in het begin zouden gaan hanteren maar niets was minder weer ze maakten er idd een echt revolutie epos van. Persoonlijk vind ik het wel een goed album niets op tegen, maar ik kan er toch niet hele dagen naar luisteren. Voor mij is ze daarvoor iets te, nuja prachtige plaat daar kan ga ik dan ook niet over twijfelen.

Het wil gewoon niet klikken tussen mij en deze Coldplay. Om de zoveel tijd zet ik hem op en denk ik "jaa wat is dit goed zeg" om een dag later bij de volgende draaibeurt er verschrikkelijk verveelt van te raken.

Dan moet 'm niet een dag later draaien, maar bijvoorbeeld een week later en in de tussentijd wat anders luisteren. Na een week gaat je lichaam weer naar Coldplay snakken.(of niet)

Raar, maar sinds de release enkele keren gedraaid en sindsdien nooit meer zin gehad om terug te grijpen naar dit nochtans uitstekend album.... Nou ja, ik zal hem in die i-pod gooien dan komt het er wat vaker van hem te beluisteren.
Misschien ook de titelsong iets te vaak op de radio horen passeren.... een geval van lichte overkill...

F.M. daar heb je gelijk in. Lichte overkill? Laten we maar zeggen: een flinke overkill. Het nummer op zich zit hartstikke goed in elkaar.

Dit heb ik ook met dit album, op het moment van verschijnen enkele keren gedraaid en tot de slotsom gekomen dat dit een uitstekend album is, maar daarna in de kast gezet en er niet meer naar omgekeken.
Nu ik erover nadenk...merkwaardig gedrag van mijzelf.
Ik ga het weer eens opzetten en genieten.

Ik voel EXACT hetzelfde!
De radio lijkt er een sport van te hebben gemaakt om elke Coldplay-single gigantisch dood te draaien totdat je het letterlijk en figuurlijk niet meer KUNT horen!

Ik heb het ook een beetje , maar dat heb ik wel vaker met andere genre's dan hiphop. Want bij hiphop kom je op een gegeven moment voorbij een fase dat je het begint te "voelen". Deze muziek vind je vaak direct mooi, of direct niet mooi. Nu hoorde ik bij de eerste, maar ik heb nooit echt de behoefte om dit album op te gaan zetten omdat deze muziek op een bepaalde manier wegzakt in je achterhoofd. Misschien is deze muziek wel zó mooi dat het je ene oor in gaat en je andere oor eruit.