Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Hoe moeilijk is het om deze vierde van Coldplay objectief te beoordelen.
Toen het debuut net uit was had ik het in bezit vanwege dat ene nummer: Yellow. Ik had dat gehoord en was verkocht. Al snel bleken meerdere mensen Coldplay op te pikken maar het bleef toch een bijzonder bandje. Nergens vernieuwend maar oh wat charmant.
Toen de opvolger klaar was wist ik het zeker: dit gaat een grote band worden en zo geschiedde. Toch merkte ik tegen het verschijnen van deel 3 dat mijn belangstelling voor dit 'genre' al weer op zijn retour was. Ik verslond het, was te gulzig en werd een beetje misselijk. Te veel snoepen is immers nooit goed. X&Y was het dus niet meer en zo dachten er veel meer over. Weg was het charmante bandje van het debuut, weg was de kwaliteitsband van de tweede, hallo stadion-rockers die in sneltreinvaart de U2-status nastreefden. Hallo ook grootste gebaren. En daarmee kreeg de band meer en meer tegenstanders en aan de andere kant ook een steviger peloton fans die zich volledig achter de band schaarde.
Hoe moeilijk is het dus als je zelf meer en meer bent gaan afhaken om toch proberen neutraal naar deze nieuwe cd te luisteren. Mondjesmaat sijpelden de nummers door de laatste weken (lekken zoals dat in de volksmond heet) en nu is er dus de mogelijkheid om een week voor de officiële release naar Viva La Vida or Death And All His Friends te luisteren.
De instrumentale opener Life In Technicolor was al te beluisteren en ik las overwegend positieve berichten. Zelf heb ik er niet zo veel mee. Ja, het is een mooi intro van een album. Maar zoals ik al zeg: het is een intro en voor mij niet meer of minder dan dat. Een lekkere appetizer waarin het grootse geluid die ze zijn gaan voortbrengen ten tijde van X&Y terug te horen is.
Echt interessant gaat het worden op Cemeteries of London die herkenbaar Coldplay is maar ondanks het grotere geluid toch ook weer niet uitwaait naar het ietwat groteske gebeuren zoals we dat op de vorige cd hoorden. Nu vind ik dit best een prima nummer, maar als ik het la-la-la zo eens beluister kan ik me ook voorstellen dit na een tijd beu te worden.
Gelukkig is daar Lost!; het eerste nummer dat ik echt lekker vind. Dat dit ook klinkt als een stadionrocker waar de handjes de lucht in kunnen boeit me dan weer minder. Prima gitaarpartijen en lekker orgeltje. Ze maken er geen nieuwe vrienden mee en ze zullen de afhakers er niet mee terugwinnen maar ik denk dat hun status van dusdanige aard is dat de heren daar geen nacht minder om zullen slapen.
42 gaat intiem van start en je komt zelfs wat tot rust na de voorgaande bombast. Schijn bedriegt, want na anderhalve minuut lijkt opeens een compleet ander nummer ingezet te worden en gaat de knop op rock. Niet erg, alhoewel ik stiekem toch wel een beetje gehoopt had dat dit klein zou blijven.
Verder met Lovers in Japan / Reign of Love. Waar doet dit piano-spel me toch aan denken? Het lijkt verdorie wel een rockcontest want ik pijnig mijn hersens erover maar kan er simpelweg niet opkomen. In elk geval is het uptempo en slaat het na 4 minuten om in het tweede gedeelte (Reign of Love) waar de rust terugkeert en ditmaal ook blijft. Eigenlijk een heel lang, best mooi outro dus.
Op Yes worden de strijkers uit de kast getrokken en horen we naar Coldplay-begrippen zelfs hele lichte experimentele dingen (Arabisch getinte stukjes dwarrelen voorbij). Natuurlijk is dit niet hemelbestormend vernieuwend, maar ik mag het graag horen. Momenteel zelfs mijn favoriete nummer van dit album.
Viva la Vida kennen we onderhand natuurlijk allemaal al wel. Ik vind dit een alleraardigst nummer waarop de vertrouwde Coldplay-formule wordt losgelaten. Maar toch raakt het me niet meer zoals veel nummers van de eerste twee albums dat toendertijd deden. Dit is gewoon erg goede pop waar niks mis mee is.
Ook Violet Hill mag inmiddels als bekend nummer beschouwd worden en ook dat vind ik goed te pruimen. Petje Pitamientje (wie kent deze jaren '80 reclame nog?!) zou zeggen 'Stom hè. Ik vind het gewoon lekker!'.
Op Strawberry Swing probeert de band ook met een ietwat ander geluid te komen en daar slagen ze best aardig in. Het nummer an sich komt vooralsnog iets minder sterk over maar de inkleuring ervan vind ik okee.
Death And All His Friends gaat wederom intiem van start maar ook hier vinden ze het toch weer nodig om het te laten uitgroeien tot een rockstamper. Vervolgens valt het na drie-en-een-halve minuut even stil om te eindigen met een ietwat zijig einde van geluiden en vage zang.
Verdorie was het is het dan toch moeilijk om even alles uit te schakelen en zo objectief mogelijk tot een oordeel te komen.
Dat ik niet meer de gevoelens heb die ik indertijd had bij de eerste twee albums moge duidelijk zijn, maar dat ik dit een verbetering vind op het zwakke X&Y moge een feit zijn.
Echt grote koerswijzigingen hoor ik er niet in maar het zit allemaal wel wat beter in elkaar dan die voorganger.
Mensen die afgehaakt zijn winnen ze hiermee niet terug zoals ik al zei en echt veel nieuwe liefhebbers zullen er ook niet bijkomen.
Zelf behoorde ik een beetje tot de schemergroep daartussenin en ik kan voor mezelf concluderen dat ze me niet definitief de richting van de afhakers opduwen, maar eindejaars top 10-materiaal gaat dit ook niet worden. En de teksten? Gelukkig ben ik geen tekstenman dus daar ga ik verder geen woorden over vuil maken.
Laat ik dan toch een heel kleine 4* geven omdat ik er toch best van genoten heb en blij ben dat ze niet verder zijn afgegleden. De lange termijn zal dan wel uitwijzen of die 4* kan blijven staan of dat het alsnog minder wordt.

Misschien niet in alles een glorieuze comeback na 2 zouteloze plaatjes, maar 'Viva la Vida' is in ieder geval een stuk spannender dan het teleurstellende 'Rush of Blood' en het saaie 'X&Y'.

Het instrumentale voorgerechtje Life in Technicolor valt uitstekend waardoor je toch net even wat geconcentreerder het ceedeetje gaat luisteren. En ja hoor, Lost! is sterk, Reign of Love mooi en Strawberry Swing lieflijk.

Misschien dat dit weer een opmaat is naar een echt sterke plaat, de positieve 3,5* mijnerzijds mag u dan ook scharen in de categorie 'aanmoediging'.

Coldplay werd in het begin erg vergeleken met Elbow en hun beider debut-albums zijn ook lovend ontvangen ('Parachutes' (2000) resp. 'Asleep in the Back' (2001)). Vergelijk dit album voor de grap nou eens met de laatste van Elbow ('The Seldom seen Kid'). Het kwaliteitsverschil is overduidelijk zou ik menen.

Elbow heeft een inspirerende plaat afgeleverd waar Coldplay komt met een bloedeloze plaat met gemakzuchtige meezingertjes. Geheid goed voor de kassa, maar artistiek ver beneden de maat. Stuk voor stuk van die makkelijke deuntjes, die na 2 of 3 keer luisteren al enorm beginnen te vervelen.

Een weinig spannende productie ook, de noeste arbeid van Eno ten spijt (dat hij zich hiervoor geleend heeft trouwens!). Steeds weer de overbekende piano riedeltjes en de van U2 gekopieerde gitaren. En vergeet vooral ook het platte toetsenwerk niet dat in menig nummer het laatste beetje vrije ruimte dichtplamuurt. Wat me ook behoorlijk irriteert is die "hemelbestormende" sound van veel nummers. Iets dat al erg was op 'X&Y' en dat hier ook weer wordt voortgezet.

Over het geheel genomen zit er bitter weinig vooruitgang in het geluid van Coldplay, bang als ze zijn om hun status van "grote" band kwijt te raken. Echt elk experiment wordt geschuwd. Nou is dat op zich niet erg, maar als ook de melodieën nauwelijks beklijven, dan is het armoe troef.

Kortom: saai, saai, saai.

Een dikke vier sterren voor dit album. Coldplay heeft me zeer verrast met Viva La Vida or Death And All His Friends. Dit album ademt een zeer frappant briesje uit. Aparte geluiden, die je niet verwacht van een band als deze, maar misschien eerder van een Arcade Fire of iets dergelijks, passeren regelmatig mijn trommelvliezen.
Dat begint al bij Cemeteries of London. Na de rustige intro krijgen we ineens een heerlijke up-tempo track voor de kiezen waar het woord Zuid-Europees me nog de beste tag lijkt. Alsluitende met de heerlijke piano riedel is dit al meteen een van de hoogtepunten op dit vierde Coldplay album voor mij.
Lost! is iets meer een typische Colplay track als je het mij vraagt. Toch ook erg goed. Coldplay is duidelijk weer op de weg terug. Dat hoor je ook sterk in de lyrics, die ik erg mooi vind op Lost! De gitaar die nog even langskomst na twee refreinen is ook weer zo'n smulstukje waar ik smachtend op wacht.
42 wordt door sommigen bestempeld als de klassieker in wording. Dat vind ik dan weer niet. Het nummer is leuk, erg leuk zelfs, maar gaat mij wel vervelen. Misschien omdat ik hem tekstueel niet zo sterk vind? Misschien net iets teveel verschillende overgangen? In ieder geval is het voor mij niet de topper die het voor velen wel is.
Lovers in Japan is zo'n nummer waarbij ik een beetje aan Arcade Fire moet denken op muzikaal gebied. De manier waarop het nummer van start gaat. De manier waarop de bas ineens in komt zetten na 1.10. Desalniettemin vind ik dit een zeer goede track. Een van de beteren zelfs. Reign of love sluit daar eigenlijk wel goed op aan. Het is voor mij een echte intermezzo. Eventjes uitrusten dat hoort er toch wel bij op een goed album.
Dan komen we bij Yes. Ook wel een geliefd nummer volgens mij op MuMe. Toch moet ik hier weer toegeven dat ik niet zo onder de indruk ben. Het is zeker niet slecht. Maar de refrein vind ik vooral een beetje tegenvallen. Dat had wel iets enthousiaster gemogen van mij. Het tweede deel van dit nummer vind ik dat wel weer om te smullen. Ik noem het maar gewoon Chinese Sleep Chant. Maar slaperig is nou net een van de dingen die ik niet wordt van dit stuk. Het is juist een heerlijk energiek stuk dat ervoor zorgt dat Track 6 er in zijn geheel voor mij nog mee door kan.
Over Viva La Vida zijn inmiddels ook al veel woorden gewisseld. En terecht, het is ook een erg opvallend nummer. Ik vind het ook een heel mooi nummer. Het had alleen wel iets harder gemogen. Ik mis de percussie een beetje. Maar voor de rest zit dit heel goed in elkaar. Ook de teksten zijn hier verrukkelijk.
Violet Hill wordt verpest door de gitaren? Althans dat las ik een stuk terug. Ik vind het juist net wat dit nummer nodig heeft om het begin van het einde te laten onderscheiden. Als de gitaren ineens wegvallen en Chris begint te zingen: "I took my love down to Violet Hill, there we sat in snow..." Erg mooi stukje is dat. Maar nog even terug naar de gitaren. Die vind ik juist erg gepast. Ze geven dit nummer de lading die het nodig heeft.
Strawberry Swing is een nummer op zich. Dit is nou een track waarvan ik met bewondering denk: Hoe komen ze er op? Het is heel apart en moeilijk te beschrijven wat ik er nu precies van vind, maar goed vind ik het zeker.
Dan sluiten we af met Death and All His Friends. Een titel die een beetje een dubbele emotie lijkt te bevatten. Death is nou niet het meest positieve woord, maar toch "All His Friends" krijgt het toch weer iets vrolijks over zich. Het nummer zelf heeft die dubbele emotie ook wel over zich. Het begint een beetje down, maar toch voel je meteen dat er ook hoop is. Vanaf 1.22 wordt het een feit. Als de piano/gitaar combi in komt zetten wordt het duidelijk dat dit een mooie dood is. Een mooi einde waar mensen bedroefd zijn, maar toch wel met tevredenheid kunnen terug kijken op Viva La Vida or Death and All His Friends. Dat misschien niet de wereld zal doen schudden op haar grondvesten, maar toch erg mooi is. Lichtelijk verslavend, want keer op keer voor herhaling vatbaar en vooral ook origineel. Een album waarvan je na afloop ook vooral opgelucht adem kunt halen omdat je weet dat Coldplay weer helemaal op de goede weg is.

Ik was heel aangenaam verrast door deze nieuwe Coldplayplaat. Hun eerste twee albums ben ik zo'n beetje beugehoord en X&Y stelt niet veel voor, maar dit is echt een stel heerlijke songs bij elkaar Het klint zeer fris, maar tegelijk ook weer wat classic. De variatie weet ik ook wel te appreciëren: Viva La Vida is vrij bombastisch, Violet Hill meer ingetogen, Life in Technicolor een fijn instrumentaal nummer...
Een mooie 4**** is hier wel op z'n plaats denk ik zo. Mijn favoriete Coldplay.

Het anti-Coldplaygedrag dat in sommige middens populair is, heb ik eigenlijk nooit goed begrepen. Chris Martin is een geschikte knul (iedereen die zichzelf te kakken zet in Extras van Ricky Gervais is oké in my book!) en wat betreft de popmuziek van vandaag heb ik liever dat deze pop-rock de radiogolven overstroomt dan één of andere idiote kikker die een brommer nadoet of de zoveelste zoutloze R&B-act. En toch is deze Viva La Vida Or Death And All His Friends (wel niet de meest elegante albumtitel maar kom) de eerste plaat van deze band die in z'n geheel eens aan mijn luisterend oor werd onderworpen. Van de eerste platen (vooral dan Parachutes en A Rush Of Blood To The Head, X&Y is volledig aan me voorbijgegaan) ken ik wel wat nummers en daar zitten mooie liedjes tussen als je 't mij vraagt.
En precies omdat de vaak wat sombere pop die deze megagroep fabriceert mij wel ligt, heb ik het nu ook eens met een volledig schijfje geprobeerd. Dat het niet de hipste band van dit moment is, zal mij eerlijk gezegd worst wezen. Hier en daar viel te lezen dat er deze keer voor een iets experimentelere aanpak werd gekozen, mede dankzij Brian Eno, die achter de knoppen zat. Onconventionele songstructuren en zogenaamde "dubbele nummers" klonken me aanvankelijk als een misplaatste gimmick in de oren, als een manier om "moeilijk te gaan doen". Maar in de praktijk stoort het eigenlijk niet, vooral omdat het materiaal zelf heel genietbaar is. Onder de favorieten reken ik onder meer Yes, dat Velvet Underground-gewijs op gang wordt getrapt om tijdens het Chinese Sleep Chantgedeelte te transformeren in een soort van My Bloody Valentine light, I like! Ook de alomtegenwoordige single Viva La Vida, die haarfijn naar een glorieuze climax opbouwt, is absoluut top: vakmanschap! Voor een aangrijpend moment zorgt dan weer het mooie, verstilde Reign Of Love.
Dat het tekstueel allemaal niet veel voorstelt vergeef ik ze: het is uiteindelijk maar popmuziek, geen dichtenbundel, hoewel sterke lyrics de beleving uiteraard alleen maar intenser maakt. Viva La Vida Or Death And All His Friends is voor mij zeker niet de plaat van het jaar, maar het is wel een steengoed schijfje, dat hier momenteel een dikke 3,5 scoort!

Met trillende handen legde ik het gloednieuwe schijfje in de cd speler. Mijn eerste kennismaking met Viva La Vida voelde als een weerzien met een uit het oog verloren jeugdliefde. Vlinders in mijn buik. Niet dat het gat met X&Y zo groot was, maar in drie jaar kan er veel veranderen. En dat was ook zo.

Kon je met voorproefje (en eerste single) Violet Hill eigenlijk nog alle kanten uit, bij het beluisteren van de eerste klanken van Life In Technicolour wordt duidelijk dat het niet meer hetzelfde is. Zuid-Amerikaanse klanken, visoenen van cantina’s en mariachi koren. Maar als Chris Martin van bovenop de Machu Picchu zijn galmende falset de ruimte geeft, weet ik dat het goed is.

Cemeteries of Londen volgt. Van Latijns-Amerika belanden we plotseling weer in het kille Engeland. Een allesoverrompelende song zonder écht refrein, maar met zwierige klaagzang en nerveuze handclaps. Een prachtnummer, dat bij iedere luisterbeurt aan schoonheid wint.

Hetzelfde stuwende ritme hoor je ook in Lost, aangevuld met drammend kerkorgel misschien wel de meest radiovriendelijke song.

42 laat ons Coldplay volgens het bekende recept horen; een zichzelf op piano begeleidende Martin, in melancholie gedrenkte mineur akkoorden. Het is één van de vele songs op Viva La Vida waar Coldplay het roer halverwege op progressieve wijze omgooit. Het resultaat is een meesterlijke grande finale met een excellerende Buckland in de hoofdrol.

Het alom geprezen tweeluik Lovers In Japan/Reign Of Fire kan mij minder bekoren. De song verstikt na een veelbelovend begin in een weemoedig moeras.

Bij Yes gaan alle registers weer helemaal open, met een epische overture die zijn weerga niet kent.

En alsof het nog niet genoeg is volgen dan de aanzwellende strijkers van Viva La Vida. En ja, voor een eeuwige romanticus als ik kan dit nummer na vijf seconden al niet meer stuk. De wat pompeuze voortzetting neem ik er graag voor lief bij.

Violet Hill is het enige nummer dat duidelijke raakvlakken oproept met de eerdere albums. Krachtig, opzwepend en omgeven door een wazig randje psychedelica.

Een uitbundig gitaarriedeltje draagt Strawberry Swing, het voorlaatste nummer, vlak voor het pronkende sluitstuk.

Want in Death And All His Friends komen alle elementen nog eens terug. Sombere pianoklanken, een geweldige overture met gitaarlijnen die herinneren aan de hoogtijdagen van Marillion. En de akkoorden van Life in Technicolor luiden het einde in van een weergaloos album.

Ik heb bewondering voor de muzikale inventiviteit. De heren kozen niet voor een veilige herhalingsoefening, maar voor een muzikale ontdekkingsreis. En daarmee bedoel ik niet alleen de Latijnse en Oriëntaalse invloeden, ook op de songstructuren die overhoop gehaald werden. Geen standaard couplet/refrein nummers, geen klakkeloze hits (misschien uitgezonderd Viva La Vida) maar songs met ruimte voor experiment.

Coldplay heeft zichzelf opnieuw uitgevonden. Respect.

Na ruim een jaar luisteren, kan ik nog steeds zeggen dat ik met volle teugen genieten van dit album. Van de prachtige opening Life in Technicolor, via het geniale drieluik 42 en het hoogtepunt Viva La Vida naar de heerlijke afsluiting door Strawbarry Swing en Death and All His Friends/The Escapist. Alles is op dit album wat mij betreft van topniveau en ik kan dan ook niet wachten om ze live te zien spelen in het Goffertpark!
5*

Laatst toch maar aangeschaft in de hoop dat een paar draaibeurten me een iets positievere gedachte over dit album zou geven. Maar helaas, het grijpt me gewoon echt niet. Het gevoel wat ik krijg bij Parachutes & ROBTTH is hier voor mij gewoon niet aanwezig. X&Y kon me ook al minder boeien, maar dit grijpt me totaal niet, jammer maar helaas! Maar nu het gerucht gaat dat ze met het aankomende album een 'persoonlijker en intiemere' plaat neer willen zetten, hoop ik heel stiekem dat ze me daarmee weer het gevoel kunnen geven van Parachutes & AROBTTH.

We zullen het zien..

Dit album klinkt alsof een Eskimo Zuid-amerika aandoet.
Soms ijzingwekkend mooi 42, dan weer warm.


Na een technisch begin verdwalen we via Londen met 42 personen in Japan
Ja daar komt het prachtige leven in een stroomversnelling via heuvels swingend tot een einde.

Persoonlijk vind ik dit een zeer matig album. Zowel ritmisch als qua gevoel genereert het bij mij amper effect. In potentie staan er een aantal hits op dit album, maar in tegenstelling tot het eerdere werk, doet het mij vrij weinig. Ik ben zeer benieuwd of Coldplay zich kan herpakken met een volgend album, zonder dat het een kopie zal zijn van met name het tweede album.

Heerlijke muziek.
In één woord: Perfect!

Viva La Vida is het enige album van Coldplay dat ik goed ken, vooral omdat ik het een erg goed album vond toen het uitkwam.
Nu ik het zo herbeluister, moet ik toch constateren dat mijn enthousiasme voor een deel wel is verdwenen. Met Life in Technicolor opent het album erg leuk. Er wordt spanning opgebouwd voor de rest van het album, maar diezelfde spanning verdwijnt meteen weer met het begin van Cemeteries of London (hoewel dat nummer wel weer een leuk einde krijgt).
Van datzelfde probleem heeft de rest van het album ook last. Hier en daar zitten er mooie stukken in of komt er een mooie melodie voorbij, maar vaak komt er daarna net zo snel weer een stuk dat me niet echt aanspreekt. Voorbeeld: Violet Hill. Dat stukje 'If you love me, ..." vind ik erg mooi, maar de rest van het nummer vind ik maar zo-zo. Bij Yes/Chinese Sleep Chant is het net andersom: Yes werkt voor mij als een slaaplied, terwijl Chinese Sleep Chant me wel weer erg bevalt.
Bij dat laatste nummer vraag ik me trouwens wel af waarom dat als 1 nummer op het album staat. Hetzelfde bij Lover in Japan/Reign in Love. Dat hadden van mij aparte nummers mogen zijn. De nummers hangen niet echt samen en lopen ook niet vloeiend in elkaar over.

Ik twijfel tussen 3 en 3.5 sterren. Dit is niet een slecht album, echt slechte nummers staan hier niet op. Toch merk ik dat als ik niet geconcentreerd luister, ik mijn aandacht erg lastig bij Viva La Vida kan houden. Vandaar toch 3 sterren.

Het duurde even voordat ik dit album als geheel kon waarderen. Bepaalde tracks spraken me erg aan; andere een stuk minder. We zijn inmiddels een aantal jaar verder en bij herbeluistering valt op hoe fraai en verzorgd alles in elkaar steekt. En hoe goed alle tracks feitelijk zijn. Het album laat zich eigenlijk ook makkelijk als geheel beluisteren, iets waar ik destijds juist moeite mee had. Kortom, een groeiplaat, althans voor mij.

Het nummer Viva La Vida beschouw ik, misschien op Take Back the City van Snow Patrol na, als mijn eerste (bewuste) aanraking met muziek. Ik weet nog dat ik dat nummer in 2008 en 2009 overal om me heen hoorde en dat ik het prachtig vond. In die periode ben ik ook met mijn basisschoolklas naar een voetbalwedstrijd gaan kijken... drie keer raden welk nummer er loeihard in het stadion afgespeeld werd voor aanvang.

Sindsdien ook veel Coldplay-nummers voorbij horen komen waar ik niet veel mee kon, waardoor het waarschijnlijk zo lang geduurd heeft eer ik me aan een volwaardig album van hen gewaagd heb. Uiteindelijk besloten te beginnen bij het album waar het toch wel allemaal mee begon en waarvan ik in ieder geval wist dat me één heel mooi nummer te wachten stond Blijkt dat ik deze Viva La Vida or Death and All His Friends heel fijn vind. Heb het album nu al meerdere malen beluisterd de afgelopen dagen en het is absoluut zo dat de nummers weten te beklijven. Zelfs nummers die in eerste instantie niet zo spectaculair beginnen, ik denk aan 42 en Yes, komen halverwege onverwachts op gang en klinken gewoon lekker. Tekstueel is het voor popmuziek niet altijd bepaald lichte kost, want de liedjes barsten van de Bijbelse verwijzingen waar je op internet de nodige interpretaties over kunt nalezen. Er is duidelijk over nagedacht, maar dat geldt ook voor het instrumentele aspect. Ik heb genoten van mooie pianoarrangementen, gitaarsolo's, baslijnen en het smaakvolle gebruik van strijkers.

Een consistent album met bijna louter hoogtepunten. En hoe mooi is Chinese Sleep Chant wel niet? Zo simpel en 'zweverig', maar absoluut in de positieve zin van het woord. Ook na de grote hit (track 7) wil het album maar niet echt afzwakken. Uiteindelijk denk ik dat ik nog de minste binding voel met Strawberry Swing, maar zelfs die zal ik niet overslaan als ik het album beluister. Bovendien maakt de climax die na dat nummer volgt dit ruimschoots goed. Niets dan lof voor dit album! Of de andere albums van de heren me even goed gaan bevallen betwijfel ik, maar dat zien we dan wel weer. Ik laat me graag verrassen... en anders is er altijd nog dit prachtalbum.

4,5*

Waar ik recent wat milder ben geworden richting X&Y en ik dus met goede hoop deze weer eens opzette, is het hier huilen met de pet op. Dit is het Coldplay dat ik spuugzat ben geworden door de jaren heen. Dus ja, wat Michiel Cohen aangeeft; klaar mee.