Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Dan moet de wel grote oren hebben. Een gevalletje oor de KNO arts of de plastisch chirurg???

Na een herbeluistering vind ik hem eigenlijk nog beter dan ik dacht. Coldplay vond ik eigenlijk altijd maar een vervelende band, maar met dit album zijn ze toch flink in achting gestegen bij mij. Als ze na dit album nu maar niet weer teruggaan naar die slappe hap van X&Y. 4,5*

Geheel akkoord, Nicholas123, X&Y is voor mij hun minst goede album, ik vind het nog redelijk, de hoes is spuuglelijk, maar deze hier is eigenlijk erg sterk.
42 is mijn favo track, vooral die tempowissel naar dat zweverige filmachtig stukje halfweg is schitterend!

42 is inderdaad erg mooi. Dergelijke omslagen, die wel vaker in dit album verstopt zitten kwamen eigenlijk erg on-Coldplay op mij over. Houdt het geheel in ieder geval wel boeiend.
Wel verbaas ik me over het feit dat veel Coldplay fans van het eerste uur deze blijkbaar niet echt kunnen waarderen. Voor mij is dit echt hun beste werk tot nu toe.

Helemaal mee eens, beste track van het album, samen met de titeltrack (en het geheel is al zo goed).

Ja daar verbaas ik me ook om. Ik vind dit echt een van hun beste platen. Veel verschillende soorten nummers, wat je bijvoorbeeld niet zo bij X&Y kan zeggen.
42, Death and All His Friends, en Lovers in Japan vind ik de beste nummers. Viva la Vida vindt ik ook oke, alleen té vaak gehoord op de radio enz.

Een prachtige plaat van Coldplay als je het mij vraagt!
4*

Vrijdag zag ik een concert op MTV van Coldplay ergens in een Oost-Aziatisch land. Eigenlijk keek ik maar een klein stukje, ze deden het nummer Viva La Vida wat prima werd uitgevoerd. Maar echt leuk Coldplay (met name dit album) vind ik nog niet.

Dan vrees ik dat dit album niet aan jou besteed is. Jammer!!

Hiervoor kon ik niet gegrepen worden door Coldplay, maar dit album heeft me overgehaald. Het is toch goed

Ik had eerst wat muziek gedownload, en ik dacht: ach de bekendere singles zijn wel leuk maar zijn veel te vaak gedraaid, gevolg is dat ik het nooit meer luisterde omdat het te vaak op de radio was. Het kwam voor mij dan ook niet verder dan wel leuk, die singles (Clocks ben ik later, na die overkill, toch nog gaan luisteren in de Rhythms del Mundo versie). Komt er dus op neer dat het enige Coldplay dat ik luisterde niet origineel was.

Maar nu, bij dit album, is het helemaal veranderd. Ik hoorde eerst in de volgorde:
Viva la Vida - Hey das het beste wat ze tot nu toe hebben uitgebracht!
Violet Hill - (wel eerder op achtergrond gehoord maar niet echt geluisterd) Hey, die is nog beter!
Lost! - Nog een goeie? Nu ga ik het hele album luisteren!

Toen kwam Life in Technicolor II er nog eens achteraan...

Maar Viva La Vida, al vond ik het geweldig is te doodgedraaid. Het lijkt er op alsof het niet gebeurt met Violet Hill en Lost gelukkig, nu maar hopen dat Life in Technicolor ook niet te vaak wordt gedraaid en dan valt het nog best mee. Viva La Vida moet ik gewoon een hele poos doordrukken als hij langskomt en over een tijdje is hij weer leuk.

Voor mij een geniaal album, staat voor mij bovenaan gevolgd door A Rush Of Blood To The Head.

Hier staan toch ook weer heel wat pareltjes op hoor, Lost! Lovers In Japan, Strawberry Swing, 42, Yes, ga zo maar door..

In combinatie met Prospekt's March vind ik dit persoonlijk het beste album van 2008.

Ik vind het album tegenvallen, in vergelijking met alle andere albums die ik ken van hun (Parachutes, Rush dinges en X&Y). Maar misschien moet ik het gewoon vaker luisteren. Tot nu toe gaat Lost eigenlijk met name op repeat.

Irritant is dat eigenlijk, als je één nummer zo goed vindt dat je aan de rest van het album eigenlijk niet toekomt.

Een paar berichten over ontbrekende tracks verwijderd. Staan er nu op.

Met trillende handen legde ik het gloednieuwe schijfje in de cd speler. Mijn eerste kennismaking met Viva La Vida voelde als een weerzien met een uit het oog verloren jeugdliefde. Vlinders in mijn buik. Niet dat het gat met X&Y zo groot was, maar in drie jaar kan er veel veranderen. En dat was ook zo.

Kon je met voorproefje (en eerste single) Violet Hill eigenlijk nog alle kanten uit, bij het beluisteren van de eerste klanken van Life In Technicolour wordt duidelijk dat het niet meer hetzelfde is. Zuid-Amerikaanse klanken, visoenen van cantina’s en mariachi koren. Maar als Chris Martin van bovenop de Machu Picchu zijn galmende falset de ruimte geeft, weet ik dat het goed is.

Cemeteries of Londen volgt. Van Latijns-Amerika belanden we plotseling weer in het kille Engeland. Een allesoverrompelende song zonder écht refrein, maar met zwierige klaagzang en nerveuze handclaps. Een prachtnummer, dat bij iedere luisterbeurt aan schoonheid wint.

Hetzelfde stuwende ritme hoor je ook in Lost, aangevuld met drammend kerkorgel misschien wel de meest radiovriendelijke song.

42 laat ons Coldplay volgens het bekende recept horen; een zichzelf op piano begeleidende Martin, in melancholie gedrenkte mineur akkoorden. Het is één van de vele songs op Viva La Vida waar Coldplay het roer halverwege op progressieve wijze omgooit. Het resultaat is een meesterlijke grande finale met een excellerende Buckland in de hoofdrol.

Het alom geprezen tweeluik Lovers In Japan/Reign Of Fire kan mij minder bekoren. De song verstikt na een veelbelovend begin in een weemoedig moeras.

Bij Yes gaan alle registers weer helemaal open, met een epische overture die zijn weerga niet kent.

En alsof het nog niet genoeg is volgen dan de aanzwellende strijkers van Viva La Vida. En ja, voor een eeuwige romanticus als ik kan dit nummer na vijf seconden al niet meer stuk. De wat pompeuze voortzetting neem ik er graag voor lief bij.

Violet Hill is het enige nummer dat duidelijke raakvlakken oproept met de eerdere albums. Krachtig, opzwepend en omgeven door een wazig randje psychedelica.

Een uitbundig gitaarriedeltje draagt Strawberry Swing, het voorlaatste nummer, vlak voor het pronkende sluitstuk.

Want in Death And All His Friends komen alle elementen nog eens terug. Sombere pianoklanken, een geweldige overture met gitaarlijnen die herinneren aan de hoogtijdagen van Marillion. En de akkoorden van Life in Technicolor luiden het einde in van een weergaloos album.

Ik heb bewondering voor de muzikale inventiviteit. De heren kozen niet voor een veilige herhalingsoefening, maar voor een muzikale ontdekkingsreis. En daarmee bedoel ik niet alleen de Latijnse en Oriëntaalse invloeden, ook op de songstructuren die overhoop gehaald werden. Geen standaard couplet/refrein nummers, geen klakkeloze hits (misschien uitgezonderd Viva La Vida) maar songs met ruimte voor experiment.

Coldplay heeft zichzelf opnieuw uitgevonden. Respect.

Ja, maar dit lijkt helaas helemaal nergens naar. Zoals al eerder hier terug te lezen WAS het gewoon goed: volgens een site als http://www.coldplay.com/disco.php worden Chinese Sleep Chant en The Escapist niet genoemd in de tracklist en zijn ze respectievelijk onderdeel van de nummers Yes en Death and All His Friends. Het is dus onzin om deze als aparte nummers weer te geven.

En mocht men hier toch besluiten tot het apart weergeven van deze nummers, trek hun tracktijden dan a.u.b. even af van die van Yes en Death and All His Friends. Nou lijkt het ook net of het album 51:55 duurt, terwijl het dus zes minuten minder is.

Helemaal mee eens

valt toch weer tegen, net als de andere coldplay's

Nu dit album nog maar eens een kans gegeven en weer eens opgezet... Voor mij blijft dit album toch niet de hele tijd boeien. Dat Coldplay het over een andere boeg heeft gegooid is duidelijk..... Maar het houdt me toch niet vast op een of andere manier. Sommige nummer vind ik zelfs hartstikke vervelend. Yes, Viva la Vida, Violet Hill...
En tekstueel gezien net zo...

Nu toch maar weer Parachutes opzetten...
Stem blijft ***

Het album na de teleurstellende Y&X links laten liggen. Gisteren voor 5 Euro bij Saturn gekocht, en ik moet zeggen dat vooral het Oosterse sfeertje en de trommels (ipv drums) mij wel erg aan spreken. Ik heb wel de versie met maar 10 nummers.
7 en 12 staan er bij mij niet op.

Jawel die heb je wel. Die staan er hier ten onrechte op. Chinese Sleep Chant zijn gewoon die drie minuten instrumentale muziek na Yes en The Escapist is dat stukje muziek wat weer op dat geluid van de eerste seconden van de CD lijkt wat je hoort na Death and All His Friends. De nummers hebben wel alternatieve titels maar die zijn weer geschrapt van de officiële tracklist.

Bedankt voor de informatie.

Heb heel veel plezier gehad van dit album, een goed verdiende 4.

Ga je'm dan weggooien of zo? Daar kun je toch van blijven genieten zo op zijn tijd. Of zie ik dat verkeerd?

Nja, misschien is hij nu wel over zijn hoogtepunt heen wat betreft hoe vaak hij hem luistert. Ik ben dat inmiddels ook wel. Ik zou die voltooide tijd niet te letterlijk nemen.

Was natuurlijk een grapje. Ik denk dattie voorlopig de kast in gaat om er later weer met plezier op terug te kijken. Emilio is immers pas 15, dus die heeft nog zovele jaren voor de boeg om naar nieuwe mooie muziek te gaan genieten.

Ik weet niet of het al een keer is gezegd maar ik was wat video's op Youtube aan het kijken van Domino Records en toen kwam dit nummer opeens langs.

YouTube - Jon Hopkins - Light Through The Veins

Dit nummer is bijna identiek aan Life in Technicolor, ik dacht, ik meld het even.

Ongeloofelijk dit is wel heel duidelijk,coldplay heeft er bij het nummer 'Life in Technicolor 2' Alleen nog even gitaren en drums erbij gedaan.

Dat staat blijkbaar ook al in het boekwerk en op de achterkant van het album aangegeven.

Ja dat is ook zo. Ze hebben er geen geheim van gemaakt.

Bovendien gebruiken ze dit alleen als intro en outtro geluid van het album. Het nummer Life in Technicolor II gebruikt deze sample niet eens dus ik snap niet waar je het over hebt Fabian.

erg mooi album met goede nummers!
euuu.... ja.... ik kom hier nog op terug.

Fantastisch album!
Dit is een van de weinige cd's die ik van begin tot eind kan blijven luisteren zonder een nummer te moeten skippen omdat het me irriteert.
Wat ik niet wist (en wat me enigzins tegenviel) was dat het intro van Life in Technicolor en het Outro van Death And All His Friends / The Escapist niet van Coldplay is maar van ambient-artiest Jon Hopkins: er is geen enkele moeite gedaan om het enigzins aan te passen, wat op X&Y wel gedaan werd met de sample van Kraftwerk's Computer Love voor Talk.
Aan de andere kant, het past heel goed bij de rest van de nummers, dus waarom ook niet.
Voor mij het beste album van de 21e eeuw tot nu toe en dus 5 sterren !