menu

Porcupine Tree - Signify (1996)

mijn stem
3,90 (217)
217 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Delerium

  1. Bornlivedie (1:46)
  2. Signify (3:26)
  3. The Sleep of No Dreaming (5:24)
  4. Pagan (1:39)
  5. Waiting Phase One (4:24)
  6. Waiting Phase Two (6:17)
  7. Sever (5:31)
  8. Idiot Prayer (7:37)
  9. Every Home Is Wired (5:09)
  10. Intermediate Jesus (7:29)
  11. "Light Mass Prayers" (4:29)
  12. Dark Matter (8:52)
  13. Wake as Gun I * (3:29)
  14. Hallogallo * (3:37)
  15. Signify * (3:27)
  16. Waiting * (3:49)
  17. Smiling Not Smiling * (3:49)
  18. Wake as Gun II * (2:06)
  19. Neural Rust * (5:53)
  20. Dark Origins * (6:54)
  21. Sever Tomorrow * (6:04)
  22. Nine Cats [Acoustic Version] * (4:08)
toon 10 bonustracks
totale tijdsduur: 1:02:03 (1:45:19)
zoeken in:
avatar van Dexter
4,0
Bij mij duurde het even, maar nummer voor nummer begon ik 't te waarderen: eerst Signify en Sleep of No Dreaming, want die kende ik al van een zelfgebrande compilatie, maar na een paar luisterbeurten werden Waiting (vooral Phase One), Sever, Darkmatter, Every Home Is Wired en Intermediate Jesus voor mij de absolute hoogtepunten uit het PT-oeuvre. Helaas weten sommige nummers me niet helemaal te overtuigen; in tegenstelling tot de voorgaande twee album en alle hierop volgende, die allemaal als geheel fantastisch klonken.
Daarom blijft dit PT's 'echtste' overgangsplaat.

avatar van james_cameron
3,5
Sfeervolle progressieve rock, al is de plaat eerder stemmig dan stevig. De rustig voortkabbelende songs zitten mooi in elkaar en het album klinkt productioneel zeer verzorgd. Met de lange instrumentale passages en de zweverige soundscapes kan ik persoonlijk wat minder, maar al met al is de plaat zeker de moeite waard.

avatar van Ronald5150
4,0
Een album van Porcupine Tree is nooit hetzelfde. Zo is ook "Signify" weer anders dan voorganger "The Sky Moves Sideways". Waar op de voorganger de gitaren vooral als een nuance werden toegepast op het totaalgeluid, zijn er op "Signify" weer momenten waar de gitaar een prominente rol inneemt. De titeltrack bijvoorbeeld heeft die heerlijke onweerstaanbare riff die je door het hele nummer sleept. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het een aantal luisterbeurten nodig heeft gehad voordat ik "Signify" echt ging waarderen. Ik hoor direct dat het goede muziek is, maar het kwartje viel gewoon niet direct. Een nummer als "The Sleep of No Dreaming" kwam eerst nauwelijks bij me aan, terwijl ik dit nu een van de hoogtepunten van deze plaat vind. Daarnaast lijkt er niet echt een overkoepelend thema te zijn, waardoor het voor mij langer heeft geduurd om de rode draad te ontdekken. Of die er nu wel of niet is, na meerdere luisterbeurten valt alles op zijn plaats. Ook lijkt het alsof Porcupine Tree meer verschuift naar gestructureerde liedjes met een kop en staart. Dit is natuurlijk allemaal giswerk, althans van mijn kant, maar nu moet ik gewoon concluderen dat "Signify" wederom een prima album is, anders, maar gewoon goed en herkenbaar als Porcupine Tree. Absoluut hoogtepunt is de afsluitende track "Dark Matter". Dit nummer behoort tot de mooiste liedjes die ik heb gehoord. Een betere afsluiter kan ik me haast niet wensen.

avatar van namsaap
3,5
Signify markeert het kantelpunt waar Porcupine Tree van psychedelische muziek meer richting 'to-the-point' progressieve rock gaat. Het is gelijkertijd ook het eerste bandalbum onder de naam Porcupine Tree, ook al heeft de band tijdens de opnames van dit album nauwelijks samen in de studio gezeten.

Het album mist nog een beetje de focus van het latere werk van de band. Goede nummers worden afgewisseld met instrumentale fragmenten en soundscapes die de aandacht van de luisteraar doen verslappen. Met The Sleep Of No Dreaming en Sever staan er echter enkele parels op dit album.

Score: 79/100

1. The Sky Moves Sideways (80/100)
2. Up The Downstairs (78/100)
3. Signify (74/100)
4. On The Sunday Of Live (70/100)
5. Voyage 34 (65/100)

avatar van BoyOnHeavenHill
2,5
geplaatst:
Ik hou best van spacerock, sfeerimpressies en soundscapes, maar net als op de (andere) vroege PT's staan er hier voor mij teveel vrijblijvende instrumentale passages op waarop te weinig gebeurt en waarbij mijn aandacht dan ook constant afdwaalt. Het is al tekenend dat ik het plotseling invallen van Maitlands lekkere vierkwartsmaat (en Edwins vette bas) in Idiot prayer als een opluchting ervaar. Kennelijk spreekt de strakkere structuur die Wilson vanaf Stupid dream voor zijn muziek gebruikt mij toch meer aan; met zo'n eindeloos durend nummer als Intermediate Jesus inclusief fragmenten van radiobellers en audio-instructeurs kan ik in ieder geval helemaal niets. Sleep of no dreaming (fantastisch) en Waiting phase one zijn de enige nummers hier die me echt pakken.

Gast
geplaatst: vandaag om 12:03 uur

geplaatst: vandaag om 12:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.