The Cure - Pornography (1982)

Volgens mij had ik uberhaupt gewoon niet aan The Cure moeten beginnen. Er is gelukkig genoeg andere wonderschone muziek gemaakt, die wel de moeite waard is om te beluisteren. Ik blijf erbij dat ik na dit album wel genoeg heb gehoord van The Cure en dat er heel wat jaren overheen moeten gaan wil ik ooit nog eens een andere cd van hun kopen.

Orbit, kom er maar in!

Volgens mij heb ik hier wel genoeg over gediscussierd met Orbit

maar laat maar komen!

@ Maartenn
Zoals ik in mij eerdere berichten vermeldde, "Pornography" is niet mijn favoriete Cure-album, wegens overdaad aan effecten en is derhalve geen ideale instapplaat.
Eerdere albums als "17 Seconds" en "Faith" zijn veel soberder geproduceerd en genieten mijn voorkeur. "Disintegration" is mijn favoriete Cure-album, iets rijker gearrangeerd met meer gebruik van toetsen, maar toch vrij toegankelijk, melancholisch en dromerig.

Als je niet van The Cure houdt zou je Wild Mood Swings (ook wel bekend als o.a. Wild Mood Shits) van The Cure mogelijk erg goed vinden.

Weer een mooie Cure, maar ik vind de voorganger beter. Die beklemmende sfeer greep me toch meer aan. Deze plaat heeft weer een hele andere dynamiek, ook goed, maar raakt me dus iets minder. Maar veel groepen mochten willen dat ze zo'n plaat kunnen afleveren.

Volgens mij hebben Thunder en LucM aandelen bij The Cure zoals ze deze band proberen te promoten bij iemand bij wie dat volgens mij geen enkele zin heeft gezien zijn top 10!

@ perfume
Wie gaat zijn favoriete band niet promoten op MuMe?
Bovendien heeft de top 10 van Maartenn veel overeenkomsten met mijn top 10 (1 en 3 is hetzelfde album) en ik kan the Cure wel waarderen.

Wat the Cure betreft overtreft voor mij niets Disintegration. Daarnà vind ik toch Seventeen Seconds hun beste.

Met dit album heb ik nooit echt veel gehad, het staat een beetje stof te vergaren op de plank, ik vind het een muzikaal rommeltje, wie me kent wéét dat ik melodieus sterke songs zoek en bewonder, op deze plaat vind ik die met véél moeite...

*** (ik verlaag dus nog een halfje, soms moet je je stem wat bijstellen...)

Het is zeker niet hun meest melodieuze, maar dat is dan ook volstrekt niet dé kracht van dit album. Maar nogmaals, ik heb geen enkel probleem met een verschil van mening hierover, voor degenen die dat hardleers niet duidelijk is

Fuck melodie, er is zoveel meer dan dat in muziek.

Tja, voor mij is de melodie het allerbelangrijkste. Daarom dat ik "Pornography" minder kan waarderen : dit album moet het meer hebben van de effecten zoals galm en bombast dan sterke melodieën.

Ik vind de melodieën perfect. Ze passen precies goed bij elk nummer. Het klopt zoals het is.

Ja ik snap ook niet wat aan dit album niet of minder melodieus zou zijn!

De melodieën zijn voor mij het probleem ook niet, ook al heeft The Cure sterkere op hun naam staan. Het zit hem mij vooral in de extreem bombastische uitvoeringen

Je zal maar een album zo slecht vinden dat je het anderhalve ster waard vindt, en toch keer op keer door duistere krachten naar het topic getrokken worden.
Misschien kan een duiveluitdrijver je nog genezen, kameleon.

Daar gaan we weer....... CD!

Nee hoor......maar wil je weer?

@Spijtoptant: Het is wel een intrigerend en controversieel album ja. Ik probeer al bijna 25 jaar te begrijpen wat mensen nou zo aanspreekt in dit plaatwerk.....Ik heb de discussies hier de afgelopen 25 jaar al vaker gevoerd.

Het zou mij verbazen moest MuMe al zoals bestaan...

Het blijft een mysterie.. ook voor ons, de rasechte liefhebber

"Sharing the world with slaughtered pigs"

Ook als ik de bonustracks hier beluister hoor ik vooral een band die de grenzen niet schuwt. Zwaarder en donkerder zal het niet snel worden (Break, Demise, Temptation, Airlock).. dit zijn echt wel de gods of gloom in al hun furie en passie! Love it or hate, nogmaals.. geen tussenweg denk ik.

Ik hoor hier een band die exact weet waar de grenzen liggen.
Ik hoor hier een band die woedend de grenzen brandmerkt.
Ik hoor hier een band die grenzen weet te markeren als herkenningspunten.

Hier hoor ik een band die zoekt naar uitersten
Een band die zoekt naar mogelijkheden buiten de paden
Een band die agressie niet als negatieve emotie wegdrukt.

Wat Orbit zegt: er is geen tussenweg mogelijk.

Mee eens orbit!

En mensen die dit album uit een soort van ingebeelde tegendraadsheid halsstarrig een 1,5 geven moeten we maar negeren. Want die snappen niks van dit album. Zij die zeggen dat dit album niet melodieus is en slechts in elkaar hangt van galm en effecten hebben er evenmin weinig van begrepen. Dit album is het beste wat The Cure ooit heeft gemaakt en verder mag iedereen ervan vinden wat hij/zij wil. Voor mij blijft dit album een icoon uit de 80's. Vooral die live tracks die hier toegevoegd zijn vind ik erg mooi.Omdat ik ze ooit zo heb leren kennen tijdens hun Pornography tour in 1984.

Ik ben jaloers op je perfume!

Spijtoptant heeft ook een punt, het is hermetisch, bijna een uitgestippelt pad om eens te kijken welke beerput het eerst opengaat. En nog steeds krijg ik een spontane rush van het gitaarwerk in A Strange Day.. niet melodieus? Dit is een riff waar menig gitaargod zijn vingers bij af zou likken! Maargoed, ophemelen kent ook zijn grenzen, ik kan hier eigenlijk geen enkel oordeel meer over neerleggen dat ik al niet eerder heb gedaan. De haters doen het er maar mee.

In Vlaanderen zegt men, "elk zijne meug", dus ieder zijn smaak, kijk, voor mij zijn songs met sterke melodielijnen altijd erg belangrijk. Maar dat is voor iedereen anders, ik heb daar geen probleem mee.

Ja en? Wat bedoel je met dit bericht te zeggen? Behalve dan dat iedereen in Vlaanderen elkaars meug respecteert! Ik snap het even niet! Een 3,0 is aanvaardbaar maar toch enigszins verdacht wat mij betreft! gezien jouw hippie top 10! Wat vind je eigenlijk van dit album?

Ik snap heel het gedoe om melodieën niet. Het smurfenlied van vader Abraham is dat bijv. melodieus of niet? Het is een heel uitgesproken melodie volgens mij en ook zeer herkenbaar. Betekent dit nou dat de melodieliefhebbers dat beter vinden dan dit album?
Man man de melodieën van dit album, de riffs die hier worden gebruikt (riffs zijn gitaarlijnen e.d.) zijn zo meesterlijk en zetten zo'n heerlijke melodie neer dat ik mezelf er in neervlei en er doorheen rol zonder er ooit genoeg van te krijgen. Misschien dat de melodieën voor sommigen wat te stug zijn, maar dat maakt het niet minder melodieus

Uit wikipedia:
'Onder melodie wordt in de muziek verstaan: een opeenvolging van tonen, d.w.z. van toonhoogten en toonduren, die in combinatie met het ritme een bepaalde muzikale gestalte vormt. Een melodie is een soort muzikale gedachte, met een specifiek karakter en met een duidelijk begin en eind. Beschouwt men, los van het ritme, enkel de intervallen van een melodie dan spreekt men van het 'melos'.

Deze omschrijving als maatstaf nemende vind ik dit één van de meest melodieuze albums ooit gemaakt.

En zo is het maar net Paul!

Inderdaad, bovendien gaat de impact van dit album de melodieen an sich nog ver te boven. Er zijn weinig albums waarbij ik me zoveel kan overgeven aan de sfeer dan als bij 'Pornography'. Loeihard meebleren wanneer Smith er de duisterste gedachtes op nahoudt is echt een vorm van katharsis.

Mijn probleem is trouwens met veel 'rock' albums die ook dit sfeertje proberen te benaderen is dat daar vaak juist geen melodie in zit. Alleen wat geslaan op gitaren en een hoop geschreeuw zonder gezicht. Op Pornography horen we een band die tot de kern van zijn bestaan gaat en bovendien nog de heerlijkste (duistere) melodieen weet te produceren. Zalig

hippie top 10! Daar gaan we weer !

@ LucM misschien dat ik ooit nog eens Disintegration zal aanschaffen, maar daar zal een lange tijd overheen te gaan. Voorlopig is er nog veel andere, mooiere muziek die absoluut de moeite is om te beluisteren (ik noem een euvre van Zappa), dus voorlopig is The Cure even een gesloten boek voor mij.