The Cure - Pornography (1982)

Dat komt natuurlijk omdat er bij dit album bijna geen tussenweg is. Grapppig dat net dit album altijd in het middelpunt van de discussie staat; wat je er ook van vindt, het is toch echt niet het slechtste album uit de top 100, daar moet zelfs jij akkoord met gaan, Chameleon Day?

Als je een album geweldig vindt kan ik me voorstellen dat je er plezier in schept om positieve, euforische berichten te schrijven. Die zijn voor andere liefhebbers ook leuk om te lezen.
Maar een album dat je kut vindt, daar schrijf je toch een negatieve recensie over en verder bemoei je je niet meer met het topic ?

Ik snap echt dat doorhakken van sommigen niet. Anders dan kinderachtig zeiken kan ik het niet noemen.

Voor straf heb ik dit album weer in mijn top 10 geplaatst. Disintegration mag weer op de reservebank plaats nemen.

Nou, on topic maar weer.

Vandaag ben ik weer eens in een pornography-bui, en de cd is al weer roodgloeiend gedraaid. Wat een heerlijke positieve agressie weet dit album toch op te wekken. Er zijn maar twee albums die mij in een even energieke duivelse bui weten te brengen: Kollaps van de heren Neubauten, en Liminal Space van Xanopticon.

Raar dat er sporters zijn die doping gebruiken. Een koptelefoon met één van deze albums zou oppepper genoeg moeten zijn om bijv. de Alpe D'Huez in recordtijd op te racen. Heerlijk en energiek.

Vandaag is The Figurehead toch wel mijn favoriet, maar dat kan volgende keer weer heel anders zijn.

Apart hoe anders de reacties zijn die dit album bij mensen los maakt. Ik voel noch positieve, noch negatieve agressie bij dit album. Heb er net weer even losjes doorheen zitten luisteren, maar verder dan irritatie kom ik echt niet.

De openingszin alleen al:

it doesn't matter if we all die

Wat zijn dat voor negatieve uitspraken? Natuurlijk maakt dat wel uit! Wie wil daar uberhaupt bij stil staan? Dan leef je toch sowieso met een compleet verkeerde instelling? Als je leven zo verneukt is, doe er dan wat aan! Nog een voorbeeld:

the pain
and the creeping feeling
a little black haired girl
waiting for saturday
the death of her father pushing her
pushing her white face into the mirror

Over dergelijke taverelen heb ik nog nooit nagedacht, laat staan dat ik het opschrijf of meemaak :/ Volgens mij zijn deze mensen gewoon een beetje in de war

laatste deel:

caressing an old man
and painting a lifeless face
just a piece of new meat in a clean room
the soldiers close in under a yellow moon
all the shadows and deliverance
under a black flag
a hundred years of blood
crimson
a ribbon tightens round my throat
i open my mouth
and my head bursts open
a sound like a tiger thrashing in the water
thrashing in the water
over and over
we die one after the other
over and over
we die one after the other
one after the other...

Ja, we gaan allemaal dood, dus? Is dat de zin van het leven? Nadenken over hoe we allemaal dood gaan of dat we uberhaupt doodgaan. In mijn optiek niet in ieder geval.
Ik wil niet zeggen dat alle liedjes vrolijk moeten zijn, maar bij dit soort type groepen valt het gewoon op dat ze vrijwel allemaal een erg negavistische kijk op het leven hebben.

Begeleid deze teksten door een oppervlakkige jaren '80 beat en je hebt Pornography!

Idioot.
Je vindt er geen donder aan (een *1* is echt heel laag) en toch luister je het, en je maakt mij niet wijs dat je het om andere redenen luistert dan enkel om te kunnen zeiken.

Edit: ik geloof niet eens dat je dit album net ook maar losjes hebt beluisterd. 't Is gewoon een dwangneurose van je om te zeiken op dit album, en dat anderen, ik in elk geval, het plezier ontnomen wordt om dit topic te lezen, daar heb je verder schijt aan.
Dat je dit kut vind is nu wel bekend, gooi je cd weg en ga je bezig houden met muziek die je wel leuk vind.

Natuurlijk zullen de teksten op Pornography niet zo hoogstaand zijn als een laten we zeggen Being for the Benefit of Mr. Kite van de Beatles:

For the benefit of Mr. Kite
There will be a show tonight on trampoline
The Hendersons will all be there
Late of Pablo-Fanques Fair, what a scene (Have you seen it? It's great, they got stuff.)

Absolute onzin! En daarnaast vind ik het een zwaktebod dat jij termen als "Idioot" gaat gebruiken.

De reden dat ik dit album weer eens heb beluisterd is omdat jou pro-Cure vriendjes (die overigens beter van begrip zijn) mij hebben AANGERADEN om dit album toch nog maar eens te beluisteren. Ik ben dan ook wel weer zo omdat aan te nemen, immers de albums die later pas leuk worden zijn meestal de beste. Maar dit album, wat ik maar even doorgenraliseer naar The Cure, is gewoon iets wat niet in mijn straatje past en daarom, mede omdat ik keurig deze cd heb gekocht, heb ik het recht om te zeggen dat deze cd vette troep is!

Daarnaast wil ik toch even opmerken dat The Beatles tekstueel over het algemeen een stuk vrolijkere muziek gemaakt hebben dan The Cure. Zeker niet altijd hoogstaand, geniaal, wat dan ook, maar wel altijd goed. En ja, ook dat is een mening van mij.

Zowel The Beatles als The Cure kunnen mij goed bekoren; sterker nog, ze staan gebroederlijk naast elkaar in mijn platenkast, maar het is wel een beetje appels met peren vergelijken.

Pesoonlijk vervelen The Beatles mij sneller dan The Cure. Hoe dat komt weet ik niet. Beide bands maken uitstekende muziek en waren op hun manier vooruitstrevend. Wat ik zo prettig vind aan The Cure is dat ze voor vrijwel al mijn buien wel een ideale soundtrack klaar hebben staan. Van idioot vrolijk (Throw Your Foot) tot euforisch gelukkig (To The Sky) tot agressief (Doubt) tot melancholisch (2Late, Pictures of you) tot zwaar depressief (Disintegration, Siamese twins). En daar tussenin zitten nog zo'n honderd verschillene buien met honderd verschillende nuances waarbij The Cure mij ook perfect weet te ondersteunen. Ik luister naar de meest uiteenlopende muziek, maar ik heb tot nu toe nog geen enkele band of artiest weten te vinden waarin ik op zoveel vlakken herkenning vind.

De teksten op Pornography zijn zeker niet vrolijk, maar vooral provocerend, metaforisch en geweldig poetisch. Pornography is een concept-album dat handelt over de waanzin van de mens; een waanzin die zich uit in oorlog, moord, obsessies, noem maar op. Wat Smith deed ten tijde van Pornography was zichzelf en anderen keihard op de feiten drukken. Tijdens Faith verkende hij de wereld van spiritualiteit, geloof en religie. Al snel bleek dat die wereld, althans voor hem, een grote schijnvertoning was en dat gevoel van desillusie vergrootte hij nog eens uit op dit album. Grenzen verkennen, dat was waar het bij de vroege Cure om draaide. Hoe ver kun je gaan in je waanzin? Heel ver, zo bleek, maar het moest niet te lang duren, dat wist ook Smith, dus al gauw nam hij rigoureus afstand van deze periode en begon met het realiseren van een vrolijke reeks hitsingles die in niets meer leken op waar Pornography over verhaalde.

Het is typisch zo'n album dat iemand maar een keer kan maken en dat is wat het zo bijzonder maakt.

Ik kan me overigens prima voorstellen waarom sommigen dit album niets vinden. De emoties die op dit album tentoongesteld worden kunnen behoorlijk afschrikwekkend zijn. Als dat niets voor je is kan je inderdaad maar beter wat vrolijkere muziek opzoeken.

Ik denk dat hij probeert om het album echt mooi te gaan vinden. Misschien dat hij denkt dat vele luisterbeurten helpen, maar zo te merken niet dus. Maartenn, doe net als ik, als het na vele draaibeurten niet pakt, leg hem dan opzij. Wat ook een oplossing is, geef het weg aan een vriend die er wel wat mee kan, heb ik ook gedaan. Je hebt je mening nu duidelijk verkondigd hier en einde verhaal, heb ik ook gedaan.

On-topic: het nummer wat mij het beste beviel hierop is The Hanging Garden, razendspannend nummer en de muziek vind ik hier erg goed

Kijk, ook mensen met een lage stem kunnen positief zijn, kunnen opbouwen inplaatsvan afbreken. Al is het maar over één nummer. Bedankt friek !

Wat mij weleens helpt bij een album dat maar niet pakt na zoveel luisterbeurten is gewoon een half jaartje ofzo opbergen, en als je muziek smaak dan is geevolueerd kan je het er weer eens bijpakken.

Yep. Het aantal luisterbeurten doet er niet zoveel toe, als een album je smaak niet is is het je smaak niet. Je moet de tijd nemen om je smaak te laten rijpen, en dan kan het pakken.

Zo ben ik al jaren bezig met Radiohead, maar het wil maar niet lukken. Afgelopen najaar weer geprobeerd naar aanleiding van In Rainbows, maar het kwartje valt nog niet.

Dan kan ik natuurljk allerlei topics over Radiohead volspammen met negatief geleuter, maar wat hep dat nou voor nut ? Tussen nu en een paar maanden geef ik het gewoon weer een kans, de Radioheadmuziek. Ik heb het idee dat ik het wel goed zou kunnen vinden.

Wat een leuke" discussie".

Slaat natuurlijk nergens op om deze plaat af te zeiken, omdat de teksten te depressief zouden zijn. Ik zeik platen ook niet af, omdat er misschien blije geiten teksten in zitten. Ik waardeer bijvoorbeeld The Beatles ook, maar laat ik niet over die teksten beginnen.

Ob-la-di, ob-la-da, life goes on, brah!...
Lala how the life goes on

right.

Maar het leven gaat toch ook door? Wat mij betreft een tekst die raak is.

Volgens The Cure niet.....

Welnee, life stops.

O, het gaat erom of een tekst waar is of niet. Die is nieuw voor mij.
Robert is dus aan het liegen?

Ik heb niet de hele discussie gelezen, maar ik wilde dit echt nog ff zeggen, ookal is het mss al meerdere keren gezegd ondertussen.



Maartenn, waar ik het in het begin nog best dapper vond dat je hier even je onvrede over dit album kwam uitstrooien, lokken jouw reacties nu echt wel irritatie bij mij uit. En ik ben niet eens een van de die-hard fans van dit album.

Maar ik vind toch dat de domheid bij dit soort uitspraken er vanaf loopt. Je bewijst hier vind ik écht dat je zo'n "let's all hug trees and be happy"-hippie bent, als je niet eens lijkt te kunnen begríjpen dat sommige mensen melancholisch zijn ingesteld. Hoe narrowminded kun je zijn? Zeer dwaze opmerking, serieus makker.

Vooral dit deed de rillingen over mijn rug lopen:



Da’s misschien één van de meest nuttige dingen die je kan doen in je leven, daar eens bij stil staan!!

Los daarvan vind ik het ook vreselijk dat je keer op keer zegt dat dit album heeft afgedaan, maar je nu opnieuw verkondigd er nog eens losjes doorheen te luisteren. Wat is dat trouwens; “losjes doorheenluisteren” :s. Is dat luisteren met het gedacht van: dan heb ik meteen weer een alibi om nóg maar eens te gaan neuten.

Robert heeft teveel drugs gebruikt en is de weg kwijt. Zijn kapper heeft daar ook last van. Dit is gewoon een dom klotealbum dat niet melodieus is en verder ook geen enkele uitstraling heeft. Muziek voor bij het vuilnisbakkenlegen is dit, meer niet. Als de hele site uit dit soort albums zou zijn opgebouwd hadden we echt de optie om meer dan 1 ster uit te kunnen delen niet nodig.

Grappig dat je dat zegt, want ik vind deze plaat bij uitstek niet melancholisch. Disintegration (en in iets mindere mate ook Faith) is melancholisch, dit is toch meer "vechtend-ten-onder", wat daarvoor ook het woord mag zijn.

Sinds wanneer is het trouwens verboden om vanuit je eigen referentiekader iets negatiefs bij een album neer te zetten? Dat Maartenn niet echt heel veel kennis van dit soort muziek blijkt te hebben en er tekstuele aspecten bij haalt die hem vanuit die invalshoek vies tegen zijn gevallen is dat volgens mij zijn goed recht. Hij post nu voor de tweede keer een langer bericht over het album naar aanleiding van een volgende luisterbeurt... wat is het probleem.

Ik daag de wetenschap bij deze uit een verband aan te tonen tussen de mate van waardering voor Pornography en teenlengte. Ik zal hem trouwens ook nog eens opleggen binnenkort. Alweer een tijd geleden, misschien bevalt ie inmiddels beter (en groeien ook mijn tenen )

Edit: mmm, twintig berichten tijdens het schrijven van dit stukje

Noem het gelijk je wil, maar als iemand zulke onzin uitkraamt zoals 'Wie wil daar nu überhaupt bij stilstaan' en 'Wat is dat nu voor instelling', word ik daar een heel klein beetje ziek van.

Ik vind trouwens dat melancholie wel bij dit album hoort, samen met wanhoop en lusteloosheid. Ik vind niet dat hij vecht, helemaal niet zelfs. Hij gaat gewoon ten onder, en kan/wil er niks aan doen. Prachtig toch gewoonweg .

Binnenkort ga ik hier overigens stemmen, ik ben nu nog maar eens aan het luisteren, en elk nummer is gewoon briljant. Vooral Pornography zelf!

Precies.
Teksten niet kunnen begrijpen en het daarom troep noemen, is wel erg makkelijk.

Je typering 'vechtend ten onder' is treffend. 'Down we go together'.

Dit album zou in de loopgraven van WO I ontstaan kunnen zijn, zo voelt dit. Wanhoop, cynisme, bitterheid. Leave me to die.

Die sfeer is uniek voor mij, ken ik van geen enkel ander album. Joy Division komt in de buurt met hun twee platen, maar de krachtige no nonsense van dit album overtreft dat toch. Is it always like this ?

Wie niet tegen de vergankelijkheid kan, wie niet inziet dat tijd uit materie bestaat, wie niet de donkerte kan wegen in zijn ziel, wie geen verdriet kan putten uit herinneringen, wie vindt dat ik wat aan het lullen ben: voor die mensen is dit album niet geschikt. Dit album is voor mensen die het aandurven de werkelijkheid in een centrifuge te gooien en er de essentie uit te filteren.

Briljant!!

Doet me denken aan het Lard cdtje dat ik vanmiddag op de kop tikte:

70's Rock Must Die!

Een plaat die ik sinds zijn aanschaf maar mondjesmaat consumeer. Ergens durf ik het nog niet helemaal aan want ik vrees een aanslag op mijn emotionele zintuigen. Ik ken mezelf te goed voor dat soort geintjes. Toch gaat het wel weer gebeuren. Zo goed als 'Disintegration' kan geen Cure plaat zijn maar waarschijnlijk gaat het waardeoordeel nog wel omhoog.

Ik begrijp jullie toch echt niet. Is dit nu zo een "donkere" plaat :s. Of is het omdat ik constant metal luister dat ik van niks meer terugwijk? Dit is gewoon een rockplaat met veel melodie vind ik, ik leg hem echt heel vaak op. Ik begin spontaan mee te dromen en te zweven als ik dit album hoor, alles zit zo perfect in elkaar.

Ach, het is gewoon wat interessant-doenerij inderdaad. Zo ''zwaar'' is dit cd'tje absoluut niet.

Is dat niet zoiets als persoonlijke beleving? Muziek doet toch gewoon iets met je? In mijn geval is hier geen sprake van patserij. Dit is gewoon muziek die mij erg weet te raken maar daarnaast is 'Pornography' ook een beklemmend album. Waar 'Disintegration' heel bevrijdend is laat dit album de muren op je afkomen. Dat is soms erg lekker maar ook weleens confronterend en vandaar die zorgvuldige consumptie.

Aha zou het kunnen zijn dat ik als metalliefhebber momenteel dit album beter vind dan de andere cure albums, omdat hier meer snelheid inzit? In vergelijking met desintegration, faith,... Dit kan me gewoon meer boeien. :s WHY?