Sigur Rós - Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust (2008)

Ja, binnenkort in de winkel. Die luxe uitgave ziet er mooi uit, maar voor €75 is me dat te veel. Eerste indruk is erg goed. Toen Festival eenmaal een paar minuten bezig was, werd het ineens indrukwekkend stil in de kamer. Mooi ! Het is bijna jammer dat de drums opkomen, maar dat is na 30 seconden ook weer vergeven
Nog maar een paar keer goed luisteren voor te beoordelen ...

Met uitzondering van Gobblediblah vind ik dit toch echt wel een mooi album. De tweede helft (vanaf Illgresi) is wat rustiger en in dezelfde trend als Heysátan (wat ik sowieso al een van hun bettere nummers vind). Ara bátur vind ik misschien net iets te episch en bombastisch naar het einde toe maar op zich geen slecht nummer. Festival vind ik dan weer te gelijkaardig aan Poplagid en Hafsol klinkend om er echt van te kunnen genieten.

Jammer... ik kan die leak nergens vinden...

Het is op het eerste gehoor toch geen eclatant succes geworden. Vooral met Festival heb ik het moeilijk, moet zowat het slechtste 'epische' nummer dat ze ooit gefabriceerd hebben zijn, een flauwe rip-off van oa het veel spannendere Hafsol. 9 verspilde minuten. Ook zo'n Góðan Daginn, waarin de stroopkwast kwistig gehanteerd wordt, valt toch wel bijzonder licht uit. In positieve zin vielen dan weer Inní Mér Syngur Vitleysingur (bijzonder leuk in al zijn facetten en wat mij betreft het hoogtepunt), Við Spilum Endalaust en de laatste 3 (rustigere) nummers op. Dat de strijkers in ára Bátur naar het eind toe nogal door de strot geramd worden vind ik overigens nog zo erg niet, als je dan toch de bombast wil opzoeken kan je het beter goed doen.
Enfin, we zullen zien wat er gebeurt na meer luisterbeurten...

Ze komen langzamerhand naar boven drijven: in elk geval al beter beluisterbaar dan de streaming-link op de website (en natuurlijk is het wachten op de echte cd zelf voor de beste kwaliteit maar dat geduld heb ik niet).


Het is altijd spannend om voor de eerste keer een nieuw album te beluisteren van één van je favoriete bands van het moment.
Als je momenteel aan mij vraagt welk album ik het beste aller tijden vind dan is dat Ágætis Byrjun van Sigur Rós. Waarom deze dan toch niet op 1 staat in mijn top 10 heb ik al eens eerder uitgelegd: herinneringen, belevenissen en sentimenten doen ook mee in het tot stand komen van dat lijstje.
Hoe dan ook staat dat album op eenzame hoogte maar ook het andere werk van de band doet dat. Debuut Von laat ik even achterwege (dat is slechts intrigrerend) maar () was een ijzig, ruw en vooral winters vervolg op AB en Takk beschouw ik als de herfst met al zijn gloedvolle kleuren en toch trieste momenten van vergankelijkheid.
Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust heb ik inmiddels bijna non-stop gehoord vandaag: ik durf dus wel te stellen dat het me wist te pakken. Sigur Rós vraagt net even meer aandacht, maar ik kan er nu al wel mijn gevoelens op los laten. In elk geval voegt het zeker weer wat toe aan het hele oeuvre, deze keer in de vorm van een licht lentebriesje: het is nog wat frisjes maar de eerste zonnestralen breken al door de nog wat grijze lucht.
Opener Gobbledigook voldoet dus exact aan dat lentebriesje-gevoel: dit is een up-tempo Sigur Rós waar termen als poppy bij geplaatst kunnen worden. Toen dit nummer voor het eerst te beluisteren viel zag je overal (dus niet alleen hier op musicmeter) de naam Animal Collective voorbij komen en dat mag best bijzonder te noemen zijn want het is toch wel even wat anders dan we gewend waren. De clip met rennende blote dames en heren (jongeren) past er wonderwel goed bij en wist mij wederom te overtuigen: als niet zo'n clip-liefhebber blijf ik grote uitzonderingen maken voor deze band. Schitterend. Telkens weer.
Het nummer zelf was aanvankelijk wennen voor mij maar deed me toch wel wat en dat doet het nog steeds.
Alsof de zon steeds meer doorbreekt zo klinkt Inní Mér Syngur Vitleysingur dat ook al zo poppy klinkt. Meer rechttoe rechtaan (tot grote teleurstelling van vele fans die toch graag lange epische nummers willen horen). Als dit de nieuwe richting is dan ben ik een zeer tevreden mens want ik beschouw dit nummer toch wel als favoriet van dit album. Dit doet een mens goed. En is het raar dat ik een andere favoriet van mij, Sufjan Stevens, maar niet uit mijn hoofd kan zetten als ik dit hoor?
Góðan Daginn start heel puur: het glijden over de snaren geeft het nummer gelijk al een aards tintje mee en tegelijkertijd blijft de stijl van deze band overeind staan. Het is een nummer dat me in de loop van de dag heeft weten te betoveren. Kristalhelder weet dit nummer tot je te komen om zich in je hart te nestelen met een puurheid waar ik eigenlijk geen woorden voor heb. Dat is sowieso de kracht van Sigur Rós, maar met dit nummer bewijzen ze dat ze dat ook kunnen door het wat eenvoudiger aan te pakken. Ik las de term stroperig ('waarin de stroopkwast kwistig gehanteerd wordt') voorbij komen: ik deel dat dus niet, maar dat zal altijd een kwestie van beleving zijn. Ik begrijp het wel maar ben het er niet mee eens.
Við Spilum Endalaust kent wederom de kracht en frisheid van een leven dat nog tot volle bloei moet gaan komen. Het straalt geluk uit. Liever die lange epische stukken? Nee, ook die vind ik schitterend, maar dit soort nummers zijn des te pakkender en hebben net zo veel te bieden. Van mij mogen ze vaker dit soort kortere, krachtige songs presenteren.
Festival komt bij diverse fans regelmatig voorbij als zijnde een hoogtepunt van dit album (dat deed het zelfs al voordat dit album streaming te beluisteren was). Het is uiteraard weer een langer nummer met een schitterende opbouw. Toch merk ik wel dat hoe geweldig ik dit nummer ook vind de verrassing er juist bij dit soort nummers vanaf is. Tromgeroffel en..... daar gaan we dan: hatsikidee naar een orgastisch hoogtepunt. We kennen dit nu wel. Voorlopig heb ik er nog geen genoeg van maar ze moeten oppassen dat dit geen gewoonte gaat worden, wat dat aan gaat vormen de frisse, korte nummers een uitstekende afwisseling op nummers als deze.
Het lijkt wel of de break in het vorige nummer ook langzamerhand zorgt voor een kentering op dit album. We hebben even kunnen genieten van een bibberend voorjaarszonnetje, maar het is nog lang geen zomer en het begint al wat te betrekken. Het wordt langzaamaan donkerder en de sfeer wat somberder.
Suð Í Eyrum is daar het eerste teken van. Het blijft beheerst en degelijk en aanvankelijk viel het nummer me niet eens zo erg op, maar het is het outro dat het toch zeker zeer bijzonder maakt en na wat draaibeurten is dit nummer wat uit zijn schulp gekropen om zich meer en meer aan mij te presenteren.
Ára Bátur is van het soort nummers waar ik altijd als een blok voor val: rustig begin op piano, gedragen, haast devote sfeer om vervolgens flink uit te pakken met een bombastisch orkest en koor. Het neigt wat naar kitsch misschien, maar ik vind dat dus geweldig. Wederom een enorm persoonlijk hoogtepunt.
Hierna is de sfeer op de komende nummers ingetogener en veel kleiner van vorm. Het akoestische Illgresi is de eerste van vier. Misschien dat sommige luisteraars er een akelig kampvuur-gevoel bij krijgen, ikzelf droom juist weg bij de eenvoud en puurheid. De strijkers worden subtiel toegevoegd en maken het een ontroerend nummer dat nergens klef wordt laat staan een 'without-youhoe' touch meekrijgt.
Waar dit nummer de akoestische gitaar als basis heeft daar is het op Fljótavík de piano. Ik heb al wat commentaar gelezen op de indeling van nummers op dit album; dit soort rustige nummers zouden te veel gebundeld staan aan het eind en zorgen voor een anti-climax. Ik vind het juist gedurfd om op deze manier een heel lang slotakkoord te maken, juist na dat vrolijke begin. Het brengt je in een sfeer waar het goed toeven is en juist doordat de nummers niet zo'n enorme tijdsduur hebben vind ik het ook zeer goed kunnen.
Straumnes zorgt er voor dat je even op adem kunt komen van alle pracht en geeft je tevens de kans je klaar te maken voor het echte slotnummer genaamd All Alright. Veel mensen keken hier argwanend naar uit omdat het het eerste nummer gezongen in het engels is. Engels? Echt waar? Je moet erg goed luisteren wil je dit kunnen horen. Alsof Jónsi niet echt durft of eigenlijk niet echt wil. Het is een typische Sigur Rós-afsluiter: rustig sfeertje met subtiele blazers-partijen.

Eens moet er een album komen dat me wat tegen staat, eens moet er bij mij verzadiging optreden. Het is in elk geval nog niet bij dit nieuwe album. Wederom is het een emotionele tour-de-force geworden en wederom is dit voer voor mijn eindejaarslijstje.
Het album zal ongetwijfeld blijven groeien (zeker als ik straks de cd zelf in handen heb). Puur genieten en totaal geen teleurstelling of wat dan ook bij mij.
Na de triestere slotakkoorden heb ik weer zin in wat vrolijks: kom, laat ik het maar eens opnieuw gaan opzetten. Laat Gobbledigook zijn werk maar weer doen.
En laten we hopen dat ze ons land ook nog gaan aandoen voor zaal-optredens want daar wil ik dan zeer zeker bij zijn.

Kijk, van dit soort berichten wordt ik vrolijk. Vandaag van mijn vriendin vanuit Zuid-Limburg terug gereden met in het achterhoofd dat ik de laatste uurtjes van mijn laatste vakantiedag mag vullen met de laatste klanken van het nieuwe Sigur Ros album. Met bovenstaande stelling ben ik het eens, en ik vroeg me na Gobbledigook af of Sigur Ros met Takk... zijn hoogtepunt had bereikt. Wellicht met hun artwork, dat me een beetje tegenstaat, maar dat kan nog bijtrekken. Zodra de wolken betrekken wordt Sigur Ros weer de band waar ik van hou; dit is waarschijnlijk ook voor mij een groeialbum.

Mooi stukje Aero!

Vanmiddag 1 keer geheel via stream beluisterd, toen waren er al een aantal nummers die er voor mij uitschoten zoals Festival , Ara Batur, Inní Mér Syngur Vitleysingur en natuurlijk Gobbledigook. Benieuwd of de rest nu ook mijn oren zullen bevredigen, nu ik een veel betere versie in bezit heb.

Eerste luisterbeurt achter de rug en ben zo blij met dit album
Het begint met vrolijke klanken en een beetje gekkigheid.
Richting de tweede helft gaan ze steeds meer intiemer klinken,
zo heb ik ze echt nog nooit gehoord.

Laat ze maar niet teveel verstoppen achter de strijkstoktoestanden op de gitaar gevolgd door heftige climaxen. Het heeft natuurlijk mooie dingen opgeleverd, maar het blijft een bandje uit ijsland. En zelfs op die manier weten ze tranen op te roepen...
Het klinkt alsof ze zijn thuisgekomen.

Het gedeelte na Ára Bátur is zo ongelovelijk mooi...
Even geen exploderende gitaarklanken, maar gewoon rust en genieten van het leven.

Prachtig

Inmiddels ook in zijn geheel te beluisteren via last.fm:
http://www.last.fm/music/Sigur+R%C3%B3s/me%C3%B0+su%C3%B0+%C3%AD+eyrum+vi%C3%B0+spilum+endalaust

Ik vind dit een prachtig sfeervol, vrolijk, triest en vooral een puur album, en de indeling van de nummers valt bij mij erg goed. Ara Batur is op dit moment even het hoogtepunt, en de bombast aan het einde vind ik geweldig en niet aan sfeer inboeten.
All Allright !

Ik vind dit ook een prachtig album, eigenlijk het beste wat ze sinds Agaetis byrjun gemaakt hebben. Vooral het tweede gedeelte vanaf Festival bevalt me prima.

Ik kan niet wachten!!!!

hoeft ook niet

En hij is besteld!

Ik heb hem nu ook een aantal keer op goede kwaliteit (download) beluisterd ....


Ára Bátur.................... Zo mooi! elke keer kippenvel op het einde; Het klinkt als triomfantelijke maar trieste overwinning.

Geef alvast 'voorzichtig' een 4.5*

Mooi mooi mooi. Op het tweede gehoor iets minder dan Takk.., maar ik weet zelf best dat het ook even duurde voordat dat allemaal op me ingewerkt was. Een 4* voor nu.

En ik begin ook met een 4, gisteravond echt goed kunnen beluisteren en het klonk geweldig.

Schaamteloos net binnengehaald (a) Ben benieuwd, aan de scores hier te zien is hij zeker niet teleurstellend

'Við Spilum Endalaust' is wel het meest 'poppier' nummer, maar ik vind 'm zó mooi!

Inní Mér Syngur Vitleysingur is ook leuk!

Wat dacht je van Góðan daginn?

Te hoog Disney-gehalte dat.

Het is nu bijna 3 uur 's nachts, en ik beluister dit album via last.fm, het is aardedonker in mijn huiskamer, ik ben alleen. Via mijn oordopjes klinkt dit zo angstaanjagend mooi.

Misschien is dit wel het mooiste wat ik ooit gehoord heb.

Het tweede deel van de cd stelt teleur, hun nummers zonder drum of reverbgitaar hebben nooit veel gedaan bij mij

Dat eerste nummer vind ik zó ..kweet nie. Niet-SR. Gelukkig blijkt dit niet de maatstaf voor de rest van het album.

Wederom een prachtig album van SR. Ik heb dan ook de Deluxe Edition bij deze besteld.

Met stomheid geslagen was ik, toen ik er gisteren pas achterkwam toen ik gister (10 juni) erachter kwam dat er een nieuw album van sigur ros was. Mijn favoriete band. Eigenlijk schaamde ik me kapot, want ik had dit moeten weten. Gelijk het album besteld, en tevens maar ff gedownload om te kijken of het zijn voorganger TAKK kan evenaren, want overtreffen kan in mijn ogen niet. Dat album heeft alles, en tevens goede herinneringen aan.

Inmiddels heb ik nu 3 nummers geluisterd, maar weet nu al te zeggen dat ook dit album weer een geweldige plaat word. Want de eerste nummers klinken ook weer goed. Natuurlijk kan ik nog geen goed oordeel vellen. Maar ik vind Góðan Daginn alweer prachtig klinken. Sigur ros nummers zijn anders dan die van andere bands, ze hebben iets magisch, je moet het luisteren om het te begijpen. Mijn definitieve oordeel volgt... maar denk dat het al niet lager dan een 4 word....

Nummers met kop en staart en een zanger die liedjes zingt in een andere taal. Dat is zo'n beetje het nadeel wat ik voel bij deze plaat. Waarin eerst Jonsi, zijn stem gebruikte als instrument en de klanken van zijn stem het tappijt waren voor prachtige sfeervolle nummers. Bij dit album zingt de zanger hier en daar een liedje in een taal die ik niet ken (niet bestaat).

Ben ik dan teleurgesteld over dit album? Nee, dat niet. Ook dit album staat weer vol met schitterende muziek en bepaalde stukken zijn zonder meer weer geniaal te noemen. Zoals het al veel benoemde Ára Bátur. Ik moest misschien dit album met andere ideeen beluisteren om er achter te komen dat ook dit weer een mooi album is. Ook dit album moet je weer als een geheel zien en niet als losse nummertjes.

Ik geniet er van en Sigur Ros boeid me ook met dit album weer. Ik start op 4* en ik ben voorlopig nog niet klaar met dit album.

Góðan Daginn

aan jouw top10 te zien zal ik dit maar heel serieus nemen en dit zo snel mogelijk ook gaan beluisteren!

Inmiddels heb ik het album een paar keer beluisterd en net nog eens heel aandachtig. Het is echt een parel. Vooral Ára Bátur, Illgresi en Fljótavík zijn van een wonderbaarlijke schoonheid.