Keane - Perfect Symmetry (2008)

Het was even wennen, maar ik vind er toch een paar hele mooie nummers op staan.
Black Burning Hart, Love is the End, Spiralling, Again & Again and You Haven't Told Me Anything zijn mijn favorieten.

Maar vrolijk? Uhm....veel teksen zijn depressief, zwaarmoedig, somber of donker te noemen!
Ik pluk er even een paar uit hoor.

"Burning up
Now I'm racing down a road I don't recognise
I realise I've forgotten my way home
Forgotten everything that I know
Every day a false start
And it burns my heart"
Black Burning Hart

"They won't come again, because love is the end
Oh no my friend, love is the end"
Love is the End

"Was it all in real time
Or was it just in my mind
Or was I just a ghost passing through you?
Clinging to the wreckage
Until I got the message
Hanging at the edge of the room"
Again & Again

"You take a beautiful thing
Pull off a wing, pull off a wing
With a safety pin
They never shine quite as bright again"
You Haven't Told me Anything

"We are just the monkeys who fell out of the trees
We are blisters on the earth
And we are not the flowers, we're the strangling weeds in the meadow
And love is just our way of looking out for ourselves"
Pretend That You're Alone


Dus ik kan nou ook niet zeggen dat het allemaal zo happy-happy-joy-joy is....Maar sommige nummers klinken inderdaad wél vrolijk. En ik vind een aantal teksten ook heerlijk om op weg te dromen, lekker poetisch, vaag en diepzinnig
Niet dat het niet mooi is, ik vind Love is the End een prachtig nummer.
Overigens ken ik niet alle Keane albums even goed, dus ik durf niet te zeggen dat dit album minder depressief is dan haar voorgangers.

Goh, frappant. Dat zijn nou net mijn twee favoriete nummers van deze wereldplaat, gevolgd door Better Than This.

Overigens wordt "Perfect Symmetry" de derde single van het album. Tom heeft ook al gehint in de richting van "Again And Again" als single-kandidaat voor een eventuele vierde single. Persoonlijk hoop ik dan toch op "Black Burning Heart".

Trouwens leuk om te zien dat een aantal users het album in positieve zin herwaardeert. Dat had ik zelf met hun vorige album. Dit nieuwe album viel bij meteen al in de smaak.

De uithaal op My Shadow ''And you will see my shadoooooow" lijkt echt extreem veel op wat hoe Brandon Flowers "Shadoooow" zingt in Tidal Wave, grappig.

In augustus hoorde ik Spiralling voor het eerst. Goed nummer. Sinds ongeveer september ben ik grote fan van Keane, en al snel wilde ik alle drie albums hebben - op 5 december kreeg ik ze. Hopes and Fears en Under the Iron Sea vond ik geweldig, echt heel mooi, maar van Perfect Symmetry keek ik wel een beetje op. Spiralling en The Lovers are Losing kon ik nog wel accepteren, maar al het andere schoof ik in de hoek.

In de toekomst ga ik de overige singles natuurlijk ook beluisteren. Het is natuurlijk doodzonde als je de singles die je niet kent in de hoek schuift, alleen maar om een stomme reden.

Hah! dat merkte ik ook op, toen ik Tidal Wave voor het eerst hoorde!

Na de eerste draaibeurt bleef alleen 'Better than this' in mijn hoofd zitten. Komt door al die bliepjes zoals in Bowie's 'Ashes to ashes'. Het eerste album heb ik helemaal blauw gedraaid, het tweede wat minder, maar er staan wel 3 a 4 toppers op.
Dit album moet bij mij nog groeien. Ik wissel deze regelmatig af met de nieuwste albums van The Kooks en Oasis.
Bij mij zijn die 2 bonus tracks niet aanwezig.

Na de uitstekende single "Spiralling" was ik ook benieuwd naar hun derde album. Buiten die hitsingle en openingstrack vind ik de 2 volgende nummers "The Lovers Are Losing" en "Better Than This" ook nog sterk maar dan heb je het beste meteen gehad. De overige nummers zijn op zich niet onaardig maar te voorspelbaar en te weinig origineel, Keane speelt hier gewoon teveel op veiligheid om te blijven boeien.

Na een aantal luisterbeurten is het kwartje gevallen. Vreemd, want eigenlijk is het weinig vernieuwend en zijn het stuk voor stuk vrij simpele pop nummertjes. Maar het luistert prima weg. Rustige, melancholische songs worden afgewisseld met melodieuze uptempo nummers. Op een spaarzaam moment had ik het idee dat ze zoekend zijn naar een ander geluid (het begin van Better Than This bv), maar uiteindelijk is Perfect Symmetry weer een typisch Keane album geworden. You Don't See Me is mijn favoriet op het moment.

Heb het derde album van Keane nu alweer een paar dagen liggen, en na een paar luisterbeurten zijn mijn gevoelens toch wisselend. Na het geweldige Hopes & Fears, en Under the Iron Sea zijn de mannen toch wel een hele andere weg ingeslagen, iets wat natuurlijk best risicovol is. Opzich is er niks mis met het album, maar het geeft niet het 'wow-gevoel' wat de vorige twee albums mij wel gaven.

Again and Again is toch wel éen van mijn favoriete nummers, omdat het zo vertrouwd vind. Verder vind ik Spiralling, Better than This en The Lovers are Losing en Perfect Symmetry heerlijke nummers, maar er mist gewoon nog iets, wat ik eigenlijk niet kan beschrijven.

Keane heeft een vrij degelijk album afgeleverd met echte toppers, maar ook zogenaamde 'crap'. Jammer, na die twee vorige dijken van albums.

3,5*

Ik word hier dus best wel blij van he. Gewoon lekkere pop nummertjes die totaal geen insteek hebben om iets van geniaal te zijn of wat dan ook in die richting. Het wil gewoon lekker in het gehoor liggen en dat doet het ook uitstekend naar mijn mening.
Juist doordat het niet zwaarmoedig, experimenteel of wat dan ook is, blijven veel nummers snel in je hoofd zitten en kun je ze nog vaak verdragen.

Ondertussen heb ik Perfect Symmetry helemaal beluisterd en ik vind het tot nu toe het beste Keane-album.
Ben benieuwd naar Keane 4 (2010).

Wat nou moeilijke 3e plaat ? Geweldige 3e plaat !
Maar ik moet zeggen dat de albums qua kwaliteit dicht bij elkaar liggen, maar allemaal hun eigen sfeer hebben.
Kan dus moeilijk kiezen welke ik het beste vind.

Keane blijft voor mij een aparte band, waarbij ik een ietwat dubbel gevoel heb.
Enerzijds hoor ik veel potentie en soms tegen het geniale aanleunende popsongs en anderzijds heb ik het gevoel dat het geniale er nog niet helemaal uit is gekomen.
Hun 1ste album vind ik mooi, met vooral punten die in het 1ste gedeelte gescoord wordt en hun 2de is mijn favoriet, qua sfeer, thematiek, alsook het artwork. Ik hoopte dan ook dat ze wat minder poppyer zouden klinken (wel goeie pop trouwens hoor) en wat meer de diepte induiken.
Blijkbaar kiezen ze voor het 1ste, getuige de 3 nummers die ik er nu van ken.
En toch sluipen ze weer mijn gehoor binnen en blijf ik ze interessant vinden...genoeg om dit album aan te schaffen...voor de volle mep? Dat niet, maar na het horen van hun laaste 'single' Perfect Symmetry, gaat deze vast wel in mijn collectie komen.

Leuk dat Keane het eens over een andere boeg gooit, en ze komen er nog mee weg ook. Dit is echt een greatest hits eighties album. Human Leageu, Depeche Mode, The Cars, .... je kunt ze d'r zo uitpikken. En dat levert een vrolijke, ietwat wisselvallige maar bijna altijd megacatchy plaat op. Eén groot minpunt: de nummers waar iedereen op zit te wachten (de Somewhere Only We Knows, Everybody Changings, etc.) ontbreken hier wel en worden toch wel node gemist. The Lovers Are Losing en Perfect Symmetry zijn toch net ietsje minder. Leukste nummmer: Better Then This.

Zeer onderhoudende popplaat met lekkere popsongs, ik word altijd vrolijk van hun muziek.
Dit is geen album wat de muziekwereld op hun grondvesten zal doen schudden, maar alle nummers liggen lekker in het gehoor.
Weinig vernieuwend maar net zoals hun eerste 2 albums vind ik deze plaat OK.
Uitschieters: Spiralling,Better Than This & het titelnummer.

Op het onbevangen Hopes and Fears strooide Keane met mierzoete popsongs en melodietjes om van verliefd bij/op te worden. Opvolger Under The Iron See was zwaardere kost. Deze autobiografische zoektocht naar het volwassen leven van het rocksterrendom belichtte vooral de duistere keerzijde. Bij de 'cruciale' derde is het weer luchtigheid troef. Wat de muziek betreft in ieder geval (qua tekst trekt er nog wel eens een donker wolkje voorbij). Maar toch, deze plaat klinkt alsof ze het leven weer zien zitten.

De muziek van Keane kleurt doorgaans prima bij de herfst, maar op Perfect Symmetry is het stralend lenteweer. Het lentezonnetje uit de jaren '80 wel te verstaan. Want de vrolijke in het oor springende liedjes worden opgeleukt met koortjes, ritmes en gitaarrifjes(!) met een dikke knipoog naar 25 jaar geleden. De galmende pianoklanken hebben plaats gemaakt voor de trucjes en tierelantijntjes van de good old synthesizer. Perfect Symmetry is misschien geen grote stap voorwaarts, maar wel een aanstekelijke sprong in het verleden.

Eerste single Better Than This spant wat dat betreft de kroon. Met die zalige retrosynths, handclaps en een refreintje dat je niet meer loslaat lijkt dit nummer wel een kruising tussen The Human League en een vrolijke variant van Depeche Mode.

Ook You Haven't Told Me Anything dompelt je onder in de klassieke eighties pop. Geen zwaar aangezette Keane barok, maar een simpele ritmebox, een treffend elektroriedeltje en een échte gitaarrif vormen de basis van deze grandioze popsong.

Uiteraard wordt ook de specialiteit van het huis, de ballad, weer uit de kast gehaald. The Lovers Are Losing is de eerste, maar eerlijk gezegd niet de beste. Met nummers als Somewhere Only We Know, Everybody's Changing en A Bad Dream hebben we Keane dit kunstje al eens nét iets beter/mooier horen doen.

Ook Perfect Symmetry brengt Keane volgens het oude recept, al neigen die eerste akkoorden wel heel veel naar Abba (The Winner Takes It All). Ook deze ballad gaat het niet winnen van de classics van de eerste twee platen. Maar toch, met het opgewekte Spiralling als opener is 'kant A' dan al meer dan verdienstelijk.

De tweede helft heeft wat meer tijd nodig. Het tedere You Don't See Me leunt iets te veel op het treurige pianoloopje en heeft te weinig body om het tot single te schoppen. Ook Playing Alone lijkt aanvankelijk niet meer dan een aardig b-kantje, maar ontwikkelt zich gaandeweg tot een theatrale meedeiner.

Again And Again en Black Burning Heart koppelen het Keane van toen (Bend and Break) aan pompeuze synths van toen (de eighties). En dit dikwijls (ten onrechte) muzikaal verguisde decennium laat zich ook weer gelden op Pretend That You're Alone. Het sombere Love Is The End is de logische afsluiter.

Perfect Symmetry is geen typische Keane plaat. Daarvoor wordt er te veel geflirt met andere stijlen en tijden en verdwijnen de bekende Keane ingrediënten nét even te veel naar de achtergrond. De verkoopcijfers van Hopes and Fears en Under The Iron Sea zullen ze niet overtreffen, je moet maar durven. Grote pluspunt is dat Keane hier niet als flauw afkooksel van zichzelf klinkt. Even iets anders. Zodat Keane zich op die vierde weer mag herhalen.

Perfect Symmetry is meer dan een tussendoortje. Gewoon een frisse popplaat. Die misschien een half jaartje te vroeg werd uitgebracht.

De lente is begonnen. Geef 'm eens een kans!

Misschien zijn er te veel mensen die verwachten dat veel albums alleen nog maar beter worden met vervolg. Maar bij veel bands is dit geloof ik niet het geval. De verwachting word hoog getrokken waardoor het alleen nog maar kan tegenvallen. Kijk maar naar het veel besproken album van U2. Veel zijn er overuit dat het nieuwe album niet zo goed is als hun muziek van 20 jaar geleden. Tja...

Dit is het beste Keane-album.

Heerlijke plaat, deze is zeker 2,5 stterren waard!

Goed album en dan 2.5*. Lekker gul. Je zou er bijna van gaan stotteren (stterren)

Prachtige comeback en blij dat ze terug zijn. Lekkere deuntjes en ook 'klassieke' Keane nummers.

4,0 *

Hoezo comeback ? De vorige plaat was nou niet echt een mindere plaat of zo...

Toch een beetje verschillend van hun voorgangers.
Zelfde concept + hoe zal ik het zeggen, een tikkeltje anders.

Een andere invloed.
Wat meer andere sound, maar wel heel goed!
Aangenaam om naar te luisteren.

het klinkt wel leuk maar de nuances en melancholische sfeer zijn overboord. en laten die twee dingen nou voor mij het meest belangrijk zijn bij Keane

Ik hoorde precies hetzelfde nummer in de nieuwe single van Keane.

???

Keane is een andere weg ingeslagen met meer vrolijke deunen.
Daar is op zich niets mis mee.
Het valt niet mee om altijd maar weer iets nieuws te bedenken.
Nog steeds een heerlijke plaat!

Helemaal mee eens!

Wat een positieve reacties allemaal.
Er staan best een aantal leuke nummers op, maar ze lijken het spoor toch wel enigszins bijster.Het vernieuwen om het vernieuwen levert altijd slechte of matige albums op. Een band moet groeien maar wel in zijn eigen tempo en niet geforceerd. En dat laatste klinkt dit album toch wel een beetje; geforceerd.


Dat lijkt me nu een heel goede aanbeveling voor een album

Zowaar de eerste single van Keane die ik niet zwaar klote vind op dit album. "Better Than This" is goed te doen.

Let wel, ik zeg singles... de singles die ik van ze gehoord heb in het verleden hebben mij er nooit toe aan gezet om hun albums te beluisteren.