menu

Keane - Perfect Symmetry (2008)

mijn stem
3,28 (410)
410 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: Island

  1. Spiralling (4:19)
  2. The Lovers Are Losing (5:04)
  3. Better Than This (4:04)
  4. You Haven't Told Me Anything (3:47)
  5. Perfect Symmetry (5:12)
  6. You Don't See Me (4:03)
  7. Again and Again (3:50)
  8. Playing Along (5:35)
  9. Pretend That You're Alone (3:47)
  10. Black Burning Heart (5:23)
  11. Love Is The End (5:40)
  12. My Shadow * (4:49)
  13. Time to Go * (3:51)
  14. The Lovers Are Losing [CSS Remix] * (4:35)
  15. Spiralling [Diplo vs. Keane "Mad Spirals Mix"] * (5:22)
  16. Perfect Symmetry [Frankmusik Remix] * (4:56)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 50:44 (1:14:17)
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
3,5
Nog steeds vind ik Spiralling een vervelend nummer (zijn het diezelfde oohhh koortjes die me bij The Verve ook al zo ergerden?). Ik was dus al wat argwanend met betrekking tot dit nieuwe album. Maar ook moet ik er bij zeggen dat ik Keane eigenlijk nooit meer draaide en dat de heren daarmee een beetje in de categorie 'been there done that 'terecht waren gekomen. Toch kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen toen dit album voor mij te beluisteren was.
The Lovers Are Losing is al wat langer te beluisteren en dat zorgde er mede voor dat de nieuwsgierigheid niet verder afzakte maar juist toenam want dit nummer pakte me wel en doet dat nog steeds.
Ligt het aan mij of klinkt de zang van zanger Tom Chaplin anders? In elk geval vind ik dat op het jaren '80-achtige Better Than This wel zo klinken, maar misschien komt het ook wel omdat dit toch anders is dan we gewend zijn. Het is meer die Spiralling-sound en in eerste instantie vond ik het nummer ook ietwat vervelend met het handjeklap. Inmiddels begint het wat te wennen maar echt juichen kan ik nog niet ondanks het Ultravox geluid wat ze hier een beetje proberen te benaderen lijkt het wel (minus de handjeklap).
Ook You Haven't Told Me Anything heeft een jaren '80-echo in zich maar klinkt toch behoorlijk 2008. Dat vind ik in elk geval lovenswaardig: geen retro-nummers maar toch wel proberen die vibe te vangen. Het lukt ze behoorlijk ook al vind ik het nog erg wennen. Dit nummer is redelijk opgewekt en lijkt op het eerste gehoor wat monotoon maar als je langer luistert hoor je steeds meer kleine dingen.
Perfect Symmetry, de titelsong, heeft dan weer het volle geluid zoals we dat ook van de vorige albums kennen. Beetje galmend, lekker wijds en nu betrap ik mezelf op een raar gevoel: juist omdat dit wat vertrouwder klinkt merk ik dat die andere, nieuwe richting toch wat spannender is. Maar eerlijk is eerlijk: het is ook wel erg fijn om nummers als deze te horen want blijkbaar vind ik het dus toch nog erg lekker. Misschien komt het omdat ik Keane lang niet meer gedraaid heb, maar dit is toch wel een erg fijn nummertje.
You Don't See Me vind ik gewoon een heel mooi nummer: niet te veel opsmuk en wat puurder terug naar de basis. Heel soms hoor ik zelfs even een beetje iets U2-achtigs. Dat zal vast wel een vies woord zijn maar niet voor mij in elk geval.
Again & Again is uptempo en is ook weinig vernieuwend. Dit is de Keane zoals iedereen ze toch wel kent. Fijn te weten voor de mensen die twijfelen over de nieuwe richting die ze hier soms ook opslaan nietwaar?! Ondanks het wat grootste geluid toch een redelijk recht door zee nummer.
Playing Along is wat rustiger wat weer afgewisseld wordt door voor Keane-begrippen wat ruigere momenten. De 'gilletjes' die we zwak op de achtergrond horen tegen het einde doen me een beetje aan de bombast van Muse denken. Bombast? Dus aERo kan er zijn goedkeuring weer aan geven zult u denken? Jazeker!
Die goedkeuring geef ik ook aan het poppy Pretend That You're Alone. Zeker op zijn regenachtige zondag als vandaag slaat dit nummer extra goed aan: weg chagrijn, weg grauwe wolken; de lente hangt in de lucht.
Black Burning Heart heeft wat bliepjes en piepjes als toevoeging maar dat blijft allemaal binnen de perken. Typisch Keane-nummer.
Love Is the End is een zoet, lieflijk nummer dat langzamerhand toch nog wel weet uit te groeien tot een wat vollere song zonder over de rand te gaan. En daarmee is er een einde gekomen aan de nieuwe Keane, tenzij je de Japanse versie in handen hebt of zoals zovelen doen het nummer pindakaast. Ik vind het een beetje overbodig na de afsluiter Love Is the End, want het kent eenzelfde soort aanpak.
En dan heb je het allemaal gehoord, en nog eens, en nog eens en dan kun je een mening vormen. Spiralling zal misschien nog wel eens wennen en zo niet dan is er geen man overboord want dit album is me 100% meegevallen en Keane staat weer in mijn schijnwerpers, iets wat ik van veel andere bandjes die nu met hun derde album komen of net uitgekomen zijn niet kan zeggen. Dat is verrassend te noemen want ik had dat zelf nooit kunnen bedenken: ik was er heilig van overtuigd dat dit me niet veel meer zou doen.
Dat is mooi natuurlijk, want nu kan ik toch dit album in mijn winkelmandje deponeren.

avatar van otherfool
1,0
Na de mooie debuutplaat nu alweer de 2e deceptie van Keane. Een vreselijke verzameling zielloze jaren 80 sky radio popliedjes wordt op de welwillende luisteraar afgevuurd, en het is echt zoeken naar een zeldzaam hoogtepuntje, die er eigenlijk nooit komt. Ik haak af, nu ja, ik zet Hopes & Fears nog maar eens op. Dit is een drama.

1*.

avatar van Tommeh
4,0
Na een aantal luisterbeurten is het kwartje gevallen. Vreemd, want eigenlijk is het weinig vernieuwend en zijn het stuk voor stuk vrij simpele pop nummertjes. Maar het luistert prima weg. Rustige, melancholische songs worden afgewisseld met melodieuze uptempo nummers. Op een spaarzaam moment had ik het idee dat ze zoekend zijn naar een ander geluid (het begin van Better Than This bv), maar uiteindelijk is Perfect Symmetry weer een typisch Keane album geworden. You Don't See Me is mijn favoriet op het moment.

4,0
Op het onbevangen Hopes and Fears strooide Keane met mierzoete popsongs en melodietjes om van verliefd bij/op te worden. Opvolger Under The Iron See was zwaardere kost. Deze autobiografische zoektocht naar het volwassen leven van het rocksterrendom belichtte vooral de duistere keerzijde. Bij de 'cruciale' derde is het weer luchtigheid troef. Wat de muziek betreft in ieder geval (qua tekst trekt er nog wel eens een donker wolkje voorbij). Maar toch, deze plaat klinkt alsof ze het leven weer zien zitten.

De muziek van Keane kleurt doorgaans prima bij de herfst, maar op Perfect Symmetry is het stralend lenteweer. Het lentezonnetje uit de jaren '80 wel te verstaan. Want de vrolijke in het oor springende liedjes worden opgeleukt met koortjes, ritmes en gitaarrifjes(!) met een dikke knipoog naar 25 jaar geleden. De galmende pianoklanken hebben plaats gemaakt voor de trucjes en tierelantijntjes van de good old synthesizer. Perfect Symmetry is misschien geen grote stap voorwaarts, maar wel een aanstekelijke sprong in het verleden.

Eerste single Better Than This spant wat dat betreft de kroon. Met die zalige retrosynths, handclaps en een refreintje dat je niet meer loslaat lijkt dit nummer wel een kruising tussen The Human League en een vrolijke variant van Depeche Mode.

Ook You Haven't Told Me Anything dompelt je onder in de klassieke eighties pop. Geen zwaar aangezette Keane barok, maar een simpele ritmebox, een treffend elektroriedeltje en een échte gitaarrif vormen de basis van deze grandioze popsong.

Uiteraard wordt ook de specialiteit van het huis, de ballad, weer uit de kast gehaald. The Lovers Are Losing is de eerste, maar eerlijk gezegd niet de beste. Met nummers als Somewhere Only We Know, Everybody's Changing en A Bad Dream hebben we Keane dit kunstje al eens nét iets beter/mooier horen doen.

Ook Perfect Symmetry brengt Keane volgens het oude recept, al neigen die eerste akkoorden wel heel veel naar Abba (The Winner Takes It All). Ook deze ballad gaat het niet winnen van de classics van de eerste twee platen. Maar toch, met het opgewekte Spiralling als opener is 'kant A' dan al meer dan verdienstelijk.

De tweede helft heeft wat meer tijd nodig. Het tedere You Don't See Me leunt iets te veel op het treurige pianoloopje en heeft te weinig body om het tot single te schoppen. Ook Playing Alone lijkt aanvankelijk niet meer dan een aardig b-kantje, maar ontwikkelt zich gaandeweg tot een theatrale meedeiner.

Again And Again en Black Burning Heart koppelen het Keane van toen (Bend and Break) aan pompeuze synths van toen (de eighties). En dit dikwijls (ten onrechte) muzikaal verguisde decennium laat zich ook weer gelden op Pretend That You're Alone. Het sombere Love Is The End is de logische afsluiter.

Perfect Symmetry is geen typische Keane plaat. Daarvoor wordt er te veel geflirt met andere stijlen en tijden en verdwijnen de bekende Keane ingrediënten nét even te veel naar de achtergrond. De verkoopcijfers van Hopes and Fears en Under The Iron Sea zullen ze niet overtreffen, je moet maar durven. Grote pluspunt is dat Keane hier niet als flauw afkooksel van zichzelf klinkt. Even iets anders. Zodat Keane zich op die vierde weer mag herhalen.

Perfect Symmetry is meer dan een tussendoortje. Gewoon een frisse popplaat. Die misschien een half jaartje te vroeg werd uitgebracht.

De lente is begonnen. Geef 'm eens een kans!

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Keane was bij Hopes and Fears een grote sensatie. Een rockband zonder gitaar, dat hadden we lang niet gehoord! Aan het unieke geluid werden op Under the Iron Sea al wat concessies gedaan en inmiddels is er een volwaardige gitarist aan de band toegevoegd.

Perfect Symmetry grijpt nog wat nadrukkelijker op de jaren '80 terug. Veelzeggend is dat Spiralling, de single die in eerste instantie wat schuurde zich uiteindelijk tot het sterkste nummer ontpopte. Veelzeggend is ook dat nummers die in eerste instantie wat al te kinderachtige melodieloopjes lijken te hebben (You Haven't Told Me Anything, Pretend That You're Alone, etc.) zich uiteindelijk toch op een aangename manier in het hoofd nestelen.

Perfect Symmetry was in eerste instantie het nieuwe album van de-rockband-zonder-gitaar-tegenwoordig-ook-met-gitaar. Daarna was het gewoon het nieuwe album van een band die zich reeds bewezen had en dat was ruim voldoende (in positieve zin).

avatar van Ronald5150
2,5
Op "Perfect Symmetry" hanteert Keane een andere koers, zeker ten opzichte van de kleine liedjes op hun debuut. Ik moet dan ook erg wennen toen ik voor het eerst een liedje van dit album hoorde. Maar ik was toch positief verrast, zeker bij het horen van de eerste twee nummers "Spiralling" en "The Lovers are Losing". Maar daarna moet ik toch vaststellen dat het geheel wel een beetje in elkaar zakt. Het bombastische geluid begint na verloop van tijd wat tegen te staan en gevoelsmatig passen de composities beter in een kleinere setting dan hoe het geluid klinkt op "Perfect Symmetry". Het komt naar mate het album vordert zelfs wat afstandelijk op me over. Kwestie van smaak in mijn ogen, maar toch hou ik meer van de Keane van het debuut. Ik waardeer het feit dat Keane probeert hun horizon te verbreden, maar het raakt mij een stuk minder.

avatar van tbouwh
3,5
Wat is Better than This een draak van een nummer zeg... Een van de tegenvallers op dit album, dat wisselvallig is. Het kent namelijk ook een paar prima nummers : Spiralling, Pretend that youre alone, Again & Again en Black Burning Heart.
Niet het beste van Keane... Hopes & Fears is een paar flinke klassen beter

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Leuke frisse plaat die aan de ene kant knipoogt naar de jaren 80 (Ashes to ashes-bliepjes op Better than this, elektronische drummetjes op You haven't told me anything, een funkgitaartje op Pretend that you're alone) en aan de andere kant weer een paar prachtige melancholische ballades in de beste Keane-traditie bevat. Maar de experimentjes vind ik eigenlijk best geslaagd, van de toverdoos met ijzersterke melodieën van Tim Rice-Oxley is de bodem nog steeds niet in zicht, Tom Chaplin is uitstekend bij stem en de arrangementen en de produktie zijn weer àf, dus ik kan dit met de beste (of slechtste) wil van de wereld geen slechte of teleurstellende plaat vinden – met uitzondering van die laffe "Whoow!"-gilletjes in het openingsnummer, die mij veel te veel aan het begin van het refrein van het gruwelijke Shine a little love van ELO doen denken.
        Wat de aangevinkte nummers betreft, daarin conformeer ik me aan de overgrote meerderheid van de gebruikers hier, want mijn favoriete nummers (The lovers are losing, het uitbundige Spiralling en het titelnummer) hebben met afstand de meeste stemmen (resp. 86, 84 en 82, met vèr daarachter de toch ook fabuleuze afsluiter met 42 stemmen). Dat fantastische trio geeft ook meteen aan wat ik het grote wapen van deze band vind: de tijdloze composities die vrijwel altijd een memorabele melodie en een pakkend refrein hebben, en dat nu al drie prima platen lang.
        Op de DVD van de luxe-editie geven de drie bandleden commentaar op alle nummers van de plaat, zowel muzikaal als tekstueel. Leuke info, sympathieke jongens. (Tom Chaplin, aan het einde van zijn commentaar op de tekst van Love is the end : "And it ends with a gong." Waarop Richard Hughes: "Most importantly." Tim Rice-Oxley: "And it has a musical saw on it, which is definitely the coolest instrument ever invented." Hughes: "After the gong." )

avatar van Red33
4,0
Keane, mijn absolute favoriete band! Iedereen kent ze natuurlijk van hun debuutalbum Hopes And Fears (wat ik het beste album ooit vind) en van opvolger Under The Iron Sea, waarmee ze zowat muziekgeschiedenis schreven door zó'n goede muziek te maken met alleen zanger Tom Chaplin, toetsenist Tim Rice-Oxley en drummer Richard Hughes, zónder gitarist dus! En dat terwijl ze vele wereldhits hadden geschreven die je over zo'n 20 jaar nog steeds zult horen. Na deze twee albums kwam in 2008 Perfect Symmetry uit (ik heb 'm inmiddels hier op LP ) . Een nieuw geluid van de mannen, want bassist Jesse Quin was tot de band gekomen. Een geluid wat niet iedereen even goed kon waarderen, gezien het feit dat je deze nummers stukken minder op de radio hoort en de wat minder goede recensies en reacties op dit album. Maar in mijn ogen en oren was dit destijds een moedige, maar ook goede keuze van Keane! Natuurlijk was Under The Iron Sea anders dan zijn voorganger. Hij was donkerder en melancholischer bij vlagen en de gitaargeluiden op de piano gespeeld met een audiomiddel zorgden ervoor dat de sfeer anders werd. Maar evengoed waren het dezelfde drie mannen met min of meer dezelfde formule. Op Perfect Symmetry deden ze het anders! Iets dat ervoor zorgde dat de band verrijkt werd. Want de mannen kunnen nog evengoed hele mooie muziek à la Hopes And Fears maken (kijk maar naar het album Strangeland), maar de gitaargeluiden zorgen voor een extra dimensie en vernieuwing!

Op Perfect Symmetry hoor je synthesizers, vrolijkere deuntjes, gitaar en basgitaar, violen en cello's. Het is meer uptempo en het is wat vrolijker over het algemeen. Jesse Quin en Tom Chaplin (Tom speelt ook gitaar) hebben hier deels met hun gitaren voor gezorgd, maar ook Tim gaat anders los (héérlijk hoe die man tekeer kan gaan op z'n toetsen! Must see voor iedereen) op z'n toetsen. Het creëert een andere sfeer, die niet te vergelijken is met zijn twee voorgangers. In nummers als The Lovers Are Losing, You Haven't Told Me Anything, Better Than This en Again & Again zijn de gitaar en synthesizers duidelijk hoorbaar. You Don't See Me is een mooi en rustiger nummer, waarin de vocalen van Tom Chaplin eens te meer uitstekend naar voren komen, mán, wat kan díe man zingen! Pretend That You're Alone Now vind ik een verrassend fijn en lekker nummer dat je eens moet beluisteren in stereo (liefst met koptelefoon op), dan hoor je pas hoe heerlijk het verschil is tussen de linker- en rechterkant van je oor, net als de verschillende instrumenten en geluiden die allemaal worden gebruikt in dit nummer! Playing Along en Black Burning Heart vind ik iets minder, maar zeker niet slecht hoor! Het album sluit af met het mooiste nummer wat mij betreft en met eigenlijk het oude recept (zang, drums en piano (en strijkers)) en een nummer wat zomaar op Hopes And Fears had kunnen staan: Love Is The End. Qua sfeer en instrumenten prachtig! Vooral de strijkers maken het voor mij het mooiste nummer van het album! Hulde wederom aan de vier mannen, maar vooral aan songschrijver en toetsenist Tim Rice-Oxley voor het onmiskenbare Keane-geluid dat hij er altijd in krijgt met zijn toetsen, en voor zanger Tom Chaplin die met zijn fantástische stem ervoor zorgt dat ook dit album weer een topper is!

4,5 sterren van mij voor deze topper!

Gast
geplaatst: vandaag om 17:26 uur

geplaatst: vandaag om 17:26 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.