Keane - Perfect Symmetry (2008)

Gisteren ter voorbereiding op hun concert van vandaag dan toch maar weer eens deze cd gedraaid. Na even niet gedraaid, viel het toch mee.

Er staan 2 echt hele slechte tracks op, die je dan ook onderaan de favorietenlijst hier op Musicmeter vindt: de ballads You don't see me & Playing along. Deze tracks hadden niet eens de b-side gehaald van singles van de vorige albums. Die b-sides zijn trouwens vaak erg goed.
Dat Keane wel degelijk ballads kan maken bewijzen ze at the end met Love is the end.

Maar los van deze 2 tracks (je kan ze overslaan natuurlijk) is dit album toch wel te pruimen. In termen van best aardig tot echt goede songs. Het komt niet in de buurt van hun andere 2 albums, maar zo slecht is het nou ook weer niet.

Hoi, west, ik ben erg benieuwd wat je van het concert vond en hoe je de nieuwe cd daarna beoordeelt. Anyway veel plezier!

wij kunnen elkaar de hand schudden west. ben het precies met jouw eens. 2 slechte tracks. rest is redelijk. maar geen onvoldoende

Ik ben stik jalours op mijn collega. Zij gaat vanavond met haar vriendje naar Keane in Rotterdam Ahoy. Als opwarmertje heb ik haar een kopietje van "Perfect Symmetry (2008)" gegeven. Bij wijze van dank neemt die lieverd na afloop van het concert een Keane t-shirt voor mij mee .

Hoe kan je nou naar het concert gaan zonder uberhaupt de cd gehoord te hebben? Snap ik niet... maar goed.. goeie geste van jou, en een leuke ruil;-)

Nieuw vriendje die zijn nieuwste liefde trakteert op een avondje Keane. Snap je 't nu?

Het was een fijn concert. Ik was echt positief verrast door de overtuigingskracht van dit bandje dat op cd nog wel eens wat klinisch aandoet. Zo'n uitzonderlijk geval waar een concert gewoon over de volle lengte beter klonk dan het plaatwerk.

Deze nieuwe cd had ik een dag tevoren eenmaal gehoord. Dat was toen even schrikken, maar in Ahoy bleken de 5 a 6 nummers die ze ervan speelden meest prima uit de verf te komen (op het wat te schreeuwerige Better Than This na). Sterker nog: de nummers van met name Hopes and Fears deden ernaast eigenlijk wat kaal aan, maar de band is inmiddels dan ook vierkoppig en daar wordt andere muziek voor geschreven.

Had ik alleen de cd 1x gehoord en hem daarna weer vergeten, dan was dit waarschijnlijk een onvoldoende geworden. Nu laat ik het nog even inwerken en zullen het toch wel weer minimaal drie sterren worden.

Hoe vaker ik het luister, hoe beter het klinkt.

Hoi Ad, het was een goed concert. Ik ben eerder naar Keane geweest en live zijn ze sterk. Tom zingt geweldig, heeft leuk contact met het publiek en met name de toetsen van Tim zijn ook live echt goed met overtuiging gespeeld.

Wat was ik blij met de 6 tracks die ze hadden uitgekozen van het nieuwe album: precies de sterkere tracks. Ze wisselden deze tracks af met fraaie 'oudere classics'. En daar viel mij iets op: die werden begeleid op piano en de nieuwe tracks van deze cd op synthasizer. De pech daarbij was dat ik die wel heel blikkerig en te hard vond afgesteld. Daardoor was ook was het totaalvolume van de nieuwe songs een te harde bak lawaai. De nummers van dit nieuwe album kwamen daardoor minder uit de verf.

Behalve Black Burning Heart, wat semi-akoestisch werd gespeeld: dat vond ik erg fraai. En Love Is The End: begeleid op piano. Dit zijn dan ook nog eens mijn favoriete nummers van dit album. Een ander is Perfect Symmetry, maar dat was dus veel te blikkerig en hard gespeeld. Meer een blikkerige bak lawaai.

Ik heb er over gedacht om na dit concert de score te verhogen naar 3,5*, maar hou het toch bij 3,0* voor dit album.

Spiralling vind ik echt een heel fijn nummer!
Dat half-valse geluid vind ik echt heeeeerlijk klinken..

Verder is het eigenlijk niet zo'n bijzonder nummer.. alleen op dat geluidje na en die "(WH)OOOOW" erachteraan..

Keane's derde album vind ik het waardige derde album en in veel opzichten beter dan Hopes and Fears en Under the Iron Sea. Het is bijvoorbeeld een stuk minder depressief en veel nummers up-tempo. Denk hierbij aan Pretend that you're Alone, Better than this, The Lovers are Losing en Spiralling.

Daarnaast waren ze dinsdagavond live in Ahoy fantastisch! Ze speelde de sterren van de hemel. Tom Chaplin kan heel goed zingen en entertainen. Wel jammer dat ze afsloten met Bedshaped in plaats van een up-tempo nummer van het perfecte album: Perfect Symmetry.

Hoezo is dat beter?

Ik snap niet hoe sommigen hier beweren dat Keane maar 5-6 nieuwe nummers speelde. Ik heb er toch echt 8 gehoord. Slechts drie nummers van de nieuwe plaat kwamen NIET voorbij: You Don't See Me, Playing Along en - tot mijn grote spijt - Pretend That You're Alone. Dat nummer is bij eerdere concerten trouwens WEL gespeeld, des te zuurder. De setlist van gisteren, met de nummers van Perfect Symmetry met een * gemarkeerd:

The Lovers Are Losing *
Nothing In My Way
Again and Again *
Everybody's Changing
A Bad Dream
Better Than This *
This Is The Last Time
Spiralling *
Bend and Break (acoustic)
We Might As Well Be Strangers (acoustic)
Black Burning Heart (acoustic) *
You Haven't Told Me Anything *
Perfect Symmetry *
Somewhere Only We Know
Love Is The End *
Crystal Ball

Atlantic
Is It Any Wonder?
Bedshaped


Het was trouwens een geweldig concert en ik vond de nieuwe nummers uitstekend uit de verf komen. Ik miste alleen Pretend that you're alone enorm, net als "Leaving So Soon" (van het vorige album) trouwens. En in plaats van "Is It Any Wonder?" dat ik maar een matige single vond, had ik liever de B-kant van dat nummer gehoord: He Used To Be A Lovely Boy. Prachtnummer is dat.

http://www.nu.nl/news/1813916/2101/Keane%3A_%27We_hebben_elkaar_weer_gevonden%27.html#

'Perfect Symmetry is de beste plaat'

Dat was kennelijk het aantal dat indruk maakte. Evengoed bedankt voor de setlist.

Jaja Benninf

Da's een pure marketing uitspraak... Uiteraard ga je over je jongste creatie niet roepen dat het eigenlijk een bagger album is geworden

Ja, da's leuk te vroeg geoordeeld.. sorry

6 op het gevoel ingeschat blijken er 8 te zijn op de playlist, ach ja.

Waar het mij om ging is dat ze die verschrikkelijke tracks: You Don't See Me & Playing Along niet hebben gespeeld. Praise the Lord!

Overigens was het opvallend dat Tom vroeg of 'we' het nieuwe album goed vonden en hij na het antwoord zei: 'Ok, I heard more Yes then No'....
Dat zegt toch wel wat over de mindere kwaliteit van dit album.

Juist omdat het minder depressief is, is dit album een stuk minder. Veel van de beste albums worden gemaakt als muzikanten in de problemen zitten. Dan gaan de teksten ergens over en heeft de muziek diepgang (zoals in A Bad Dream).

Een ander voorbeeld dan Keane en Coldplay (met hun eerste 2 albums) is bijvoorbeeld Lenny Kravitz met het album 'Mama Said' gemaakt tijdens de scheiding van zijn vrouw Lisa Bonet. Hij heeft dat niveau daarna nooit meer gehaald. Ik hoop dat het Keane in de toekomst beter vergaat dan met Perfect Symmetry.

Zo gek is dat toch niet? Ik ben ook gegaan terwijl ik alleen "Spiralling" kende, maar ik vind toevallig hun andere 2 cd's geweldig. En gelukkig speelden ze daar ook het nodige van

De nieuwe nummers hebben me overigens over het algemeen niet teleurgesteld, al zit er zeker spul tussen waar ik vermoedelijk wel even een tijdje aan moet wennen. De cd is in ieder geval in bestelling!

De single Spiralling vond ik veel belovend, en ik had sinds dat ik dat nummer voor het eerst hoorde hoge verwachtingen van dit album. Maar het valt me toch behoorlijk tegen. Want het leek dat ze een nieuwe weg in waren geslagen, maar uiteindelijk lijkt de helf van dit album toch net te veel op wat ze eerder gemaakt hebben. Op enkele uitzonderingen na, zoals Better Than This (dat intro lijkt verdomd veel op het intro van Ashes To Ashes van David Bowie. Leuk om dat erin terug te horen) en Again & Again. Toch jammer van zo'n teleurstelling na zo'n geweldige uitschieter als Spiralling. Ik hoopte bij hun vorige plaat al, waarop ze als redelijk een nieuwe richting op gingen, dat hun derde album nog meer in een andere richting zou over gaan. Maar hoe ze het ook proberen: het is uiteindelijk toch een beetje een brave-ideale-schoonzoon-bandje. Beetje jammer, maar misschien kunnen ze op het hun volgende album nog goed maken?

3,0

Mee eens, Spiralling is de single van het jaar.
Toch koop ik het album niet omdat de rest een stuk achter bleef bij mijn verwachtingen.

'De single van het jaar', daar blijf ik van af, maar het is zeker geslaagd!

erg raar ik begon met dit album op 2 sterren en zie nu eens wat er gebeurt. en dat bij een pop album. weet alleen wel zeker dat dit het maximum is.

Voor mij is het duidelijk, dit had het beste Keane album van de 3 kunnen worden als ze wat consequenter in hun nieuwe sound waren geweest. De tweede helft zakt fameus in elkaar.

De potentie is er, nu hem nog benutten.

3.5*

Half sterretje erbij na een luisterbeurt of 20. Dacht dat ik het vrij snel beu zou worden, maar er staan echt nummers op deze cd die goed zijn en niet gaan vervelen. Spiraling op kop, maar ook Lovers Are Losing, Perfect Symmetry en Love is the End blijven grandioos overeind na veel luisterbeurten. Is voor mij dan ook een 4 waard. Ben wel akkoord dat het tweede deel een stuk minder is Michael.

Playing Along Als ik Perfect Symmetry in de auto draai gaat het volume altijd maximaal bij dit nummer. Ik snap ook niet hoe je You Don't See Me verschrikkelijk kunt noemen. Gewoon een mooi rustig liedje tussendoor; geen hoogvlieger maar toch ook niet vervelend om naar te luisteren?

Dit blijkt voor mij toch een echte groeiplaat te zijn. Nu ik hem inmiddels vaak gehoord heb, acht ik 4 sterren zeker op zijn plaats. Niet zo goed als het debuut (uiteraard, zou ik bijna zeggen) maar overall iets beter dan het meer wisselvallige Under The Iron Sea. Het enige gedeelte dat, in mijn optiek, iets minder is, is het tweeluik Pretend That You're Alone en Black Burning Heart, hoewel het allerminst skip-nummers zijn.

Favoriete nummers: The Lovers Are Losing, Perfect Symmetry, Playing Along.

Ik heb Perfect Symmetry nu een keer of 5 gedraaid, maar het blijft een matige cd.
Hopes & Fear vindt ik meesterlijk (4,5)
Under The Iron Sea al wat minder (4)

Perfect Symmetry krijgt van mij een drie.
Liedjes van 13 in een dozijn.
Jammer

Ik was toch wel aangenaam verrast met het merendeel van dit album. Keane was op sterven na dood met de vele interne ruzies en verslavingen. Het klinkt allemaal erg poppie, vrolijk en eenvoudig. Echter deze eenvoud maakt veel van deze nummers na enkele luisterbeurten wel degelijk de moeite waard. Spiralling, Better than this en Love is the end zijn pareltjes.