Keane - Perfect Symmetry (2008)

Ik zie helemaal geen reakties op de dvd die in de deluxe-edition Die bevat van alle nummers een demo opname. Een meer naked version. Een heel stuk purer. Ik moet zeggen dat ik die erg goed vind klinken. Hij klinkt echt anders. En met een andere producer zou het zomaar een "andere" Keane zijn geworden. Ik denk dat ze met deze opnames een voorschotje hebben genomen op volgende opnames. De melodielijnen kloppen bij Keane in ieder geval. Zet er een andere producer op en surprise, surprise. Potentie heeft de groep genoeg om nog verder te groeien. Het eindprodukt van dit album is goed maar kan m.i. nog beter

Een geweldige cd die de hooggespannen verwachtingen prima inlost. Een evenwichtig, goed geproduceerd en fris klinkend album zonder ook maar één zwak moment. Het klinkt allemaal wat vrolijker dan de vorige plaat (die ook ijzersterk was), maar dat is zeker geen zwakte. De melodieën zijn uitstekend, bij vlagen klinkt het zelfs joyful, om het maar op z'n Engels te zeggen.

Mijn favoriete songs tot dusver zijn Black Burning, Pretend That You're Alone en Better Than This.

Ik ga dit album toch naar beneden afronden. Het is best wel aardig, met een paar positieve uitschieters, zoals de titelsong en Black Burning Heart.
Maar de 2 tenenkrommende nummers die aan de ballads op Innuendo (Queen) doen denken en de toch commerciëlere productie in vergelijking met de eerste 2 albums maken er voor mij hooguit een 3,5* van.
Wel gelukkig net goed genoeg voor een paar aardige concertnummers voor Ahoy.

Wat een vre-se-lijk openingsnummer zeg...

The Lovers Are Losing

Na de mooie debuutplaat nu alweer de 2e deceptie van Keane. Een vreselijke verzameling zielloze jaren 80 sky radio popliedjes wordt op de welwillende luisteraar afgevuurd, en het is echt zoeken naar een zeldzaam hoogtepuntje, die er eigenlijk nooit komt. Ik haak af, nu ja, ik zet Hopes & Fears nog maar eens op. Dit is een drama.

1*.

Vind dat met voorsprong het beste nummer, klinkt erg zoals de goede tijd van The Waterboys, lekker bombastisch en melodieus.
Best aardige plaat van Keane dit, ondanks het jatwerk (zo klinkt Better Than This wel echt Bowie...).
De tragere nummers zijn dan weer iets minder.

dit is nu hun 3de album en dus zouden ze intussen beter moeten weten!
als dit een debut album was dan misschien een 2 waard voor de moeite ... hier leveren ze hun slechste album van de drie en een halfje uit 5 is meer dan genoeg!

Ik vnd het maar een rare redenatie. Je hebt een bepaalde verwachtings patroon voor deze derde cd en je vind hem eigenlijk een 2 waard maar geeft hem toch 0,5. Misschien moet ik mijn stem voor Radiohead - OK Computer die ik nu 2,5 heb gegeven maar een 0,5 geven omdat de cover van de cd me niet bevalt.

Misschien moet je beide platen nog eens achter elkaar beluisteren en je puntenwaardering heroverwegen...

Ah er zijn weer eens mensen op hun fan-tenen getrapt...

Maar terzake: na een aantal luisterbeurten doe ik er een halfje bij. Op zich zijn het best aardige liedjes en de kwaliteit is naar mijn mening ook constanter dan op de vorige twee platen (waar toch veel positieve en negatieve uitschieters op stonden). Ik blijf alleen geen fan van de wel erg marmergladde productie...
Hetzelfde is (het vergelijkbare) A-ha ooit gebeurd bij hun derde Stay On These Roads: volledig egaal geproduceerd... Jammer...

nee hoor ik snap zijn redenatie alleen niet. gevoelsmatig vind ie het een 2 waard maar zijn verstand zegt dat deze tegenvalt tov de andere cd's dus moet ie maar een 0,5 geven. nou dat gaat er bij mij niet in. Net als mensen die vinden dat een cd een te hoog gemiddelde heeft en dan maar een 0,5 gaan geven omdat dat het gemiddelde rechtvaardigd. logica is soms ver te zoeken.

Bij dat laatste heb je zonder meer gelijk, maar met je eerste punt ben ik het niet eens, ik vond het persoonlijk een goed onderbouwde (zei het wat karige) argumentatie van T-Rex.

Maar on-topic: Ik heb hem nu weer aan staan en hij blijft toch wel groeien...

Dit is duidelijk een groei cd: maar dan naar beneden. De jaren 80 liedjes gaan nu ook meer irriteren, de ballads deden dat al (op Love Is The End na).

Love Is The End....

ik vind deze cd eigenlijk best redelijk. een dipje vergeleken met de vorige maar zeker niet onaardig

Ik geef niet vaak 2*, maar deze cd verdient het. Na 2x aandachtig luisteren kan ik zeer weinig opnoemen dat me kan boeien aan deze cd. Wát een verschil met de vorige cd's. Erg jammer......en onbegrijpelijk.

Heb hem net beluisterd en vind eigenlijk maar drie liedjes boven redelijk uitkomen: Spiralling, The Lovers Are Losing en als hoogtepunt Perfect Symmetry. Schade, schade, schade. Ik geef het op.

2.5*

wat valt er niet te snappen?

deze zin misschien nog eens lezen:

"als dit een debut album was dan misschien een 2 waard voor de moeite"

het is geen debut album - is hun derde studio album

voor mij dus duidelijk waarom ze dan juist een laag cijfer verdienen

Ik laat mij niet beïnvloeden door eerder gemaakte albums en beschouw elke album als een nieuw album en niet als een verlengstuk van vorige gemaakte albums, maar daar verschillen wij dus van mening.

Ik vind de onderbouwing van de negatieve scores nogal mager; ook bij opmerking die ik op andere websites en fora tegenkom. Ik lees rare opmerkingen over dat het allemaal zo 'eighties' klinkt. Ten eerste vind ik dat hard meevallen, ten tweede zie ik niet in wat daar dan erg aan zou zijn. Een album mag toch wel een beetje een eigen geluid hebben? Of moet elke plaat identiek klinken?

Ik vind Perfect Symmetry goed aansluiten bij het vorige Keane-album. Alleen was dat album bij vlagen wat depressief, terwijl deze plaat juist wat meer uplifting is. Als 'Lovers Are Losing' op de vorige cd had gestaan na Crystal Ball, had je niemand iets over 80s-geluiden horen zeggen.

Ik heb meer de indruk dat sommige mensen allergisch zijn voor keyboard, terwijl de grootste rockbands zoals U2 en Queen ermee werken (cq. hebben gewerkt). Waarom zou een vleugje synth-geluiden afbreuk doen aan het geluid? Het gaat toch om de songs? En juist die songs vind ik op Perfect Symmetry weer sterk als vanouds.

Ehm, ik heb niets tegen keyboards. Het gebruik van keyboards op een Keane album is eerder regel dan uitzondering, lijkt me. Als ik een hekel had aan keyboards had ik deze thread nooit aangesproken omdat ik al was afgehaakt bij debuut Hopes and Fears... Ik vind echter dit 80's geluid dat ik in een aantal songs aantref misstaan bij deze band en met name het karakter van de zanger. Bands als Zoot Woman of Phoenix zijn een mooi voorbeeld van 80's influenced pop, het past gewoon beter bij hun. Misschien vond ik inderdaad de emo zijde van Keane prettiger, je merkt in elk geval dat zij er zelf ook beter op hun plek waren, getuige het gebrekkige songmateriaal op dit album. Ik voel het gewoon niet, hier. Als dit vertaald wordt als zijnde gebrekkige onderbouwing, het zij zo...

Leuke hoes, maar deze band weet me gewoon niet echt te boeien, ik hoor er gewoon te veel doorslag van grotere bands in, deze jongens hebben geen eigen geluid, geen eigen gezicht, het is maar een mening. Puur gebaseerd op wat er op de radio van ze voorbijkomt.
Want dit album heb ik echt nog niet gehoord.
Kan en wil bijgevolg geen score meegeven.
Ik wou dit maar even kwijt.

Deze cd is aboluut hemaal geen slechte cd. Na meerder keren deze cd beluisterd te hebben moet ik wel toegeven dat ze te veel of safe hebben gespeeld door hun unieke stijl van de eerste cd Hopes en Fears niet verder door te ontwikkelen. Als ze dit album als tweede hadden gebracht i.p.v. Under The Iron Sea, was de kritiek een stuk minder geweest. Het uitbrengen van Spiralling vind ik een enorme misser. Buiten het feit dat singles bijna niet meer verkocht worden. Zijn dat net de nummers waar iedereen zich een voorstelling gaat maken over wat er te komen staat. En dit nummer vind ik nou net een nummer dat ze beter niet als single uit hadden moeten brengen. Meestal wordt het eerste nummer ook nog eens kapot gedraaid. Dus ik vind het in die zin een foute inschatting van de platenmaatschappij. Perfect Symmetry bevat wel degelijk prachtige nummers zoals: You Haven't Told Me Anything, You Don't See Me, Pretend That You're Alone, Klack Burning Heart en als afsluiter mijn faco, het wonderschone Love Is The End. Al met al, iets minder dan de vorige cd, maar zeer de moeite waard. Mijn tip aan Keane zou zijn Iets meer gitaren en het tempo ietsie langzamer. De melodieën zijn gewoon goed!

Dan wordt het tijd Father McKenzie dat je de Keane albums in zijn geheel eens draait. Het zal je mening zeker doen veranderen. Enne.... Keane is geen Coldplay. Dat je een dergelijke mening verkondigd over Coldplay, daar kan ik in mee gaan. Keane heeft echter wel wat meer in huis om als "doorslag van grotere bands" te worden omschreven. Zo dan ga ik nu "Perfect Symmetry (2008)" maar weer eens draaien .

Net 4 sterren gegeven.

Goed album, zeker na een paar keer luisteren.

Love is the end is het absolute hoogtepunt, zeker tegen het einde van de plaat!

Inderdaad een absoluut topnummer!!!!

Ja Love Is The End is gewoon een prachtig eind, zooo mooi, zeker voor de donkere dagen... mmm.
maar heel het album is gewoon mooi, zoals muziektijdschrift OOR rescenseert als conclusie: Ook met nieuwe tactiek treft Keane doel.

Jij moet dan niet stemmen op bands waar jij niet op valt

Ofwel criticasters moeten monddood worden gemaakt, zou een saai forum worden, denk je ook niet?