Queensrÿche - Rage for Order (1986)

Dat is ook geen remaster. Dat is een heropname. Groot verschil.

foutje, enfin, blijf bij mun standpunt

beetje fonetisch hoor dat mun

Malle, wordt het niet eens tijd om je speakers ed. te vervangen? Het zelfde euvel heb je toch ook met Promised Land???

Misschien ook toetsenbord vervangen, door eentje met zo eentje.

niks mis met de speakers en installatie dames en heren
harman kardon spul,niet het minste

nee het ligt denk ik aan mijn oortjes

Misschien zijn je oren en je installatie té goed. Dat is niet flauw bedoeld, maar onvolmaaktheden springen dan meer in oor.

Ikzelf hou niet zo van perfectie. Dat leeft te weinig.

Ok ik ben om. Erg vette plaat, de afsluiter vind ik echt prachtig. De zanger zal nooit mijn favoriet worden, al irriteer ik me er niet meer zo aan. Maar sommige uithalen van hem vind ik gewoon TE over de top.
Maar verder prima album!

Misschien waren in de jaren tachtig de toppen hoger. Toen was het er niet over maar gewoon helemaal top. En in mijn oren nu nog steeds.

Maar ik snap heel goed wat richiedoom bedoeld! De stem van Tate is niet heel erg toegankelijk. Ik begrijp best als iemand eraan moet wennen.

De stem van Geoff Tate is het handelsmerk van Queensrÿche en wat je hebt, mag je gerust laten zien of horen. Hij heeft de techniek, hij heeft de kracht maar vooral hij kan de finesse oproepen wanneer hij maar wil. Het is een geweldenaar maar geen stoefer. Dit album ligt nog maar eens op, het blijft genieten. Gadverdamme, kan die vent zingen...

Natuurlijk is de stem van Tate het handelsmerk van Queensryche maar dat wil nog niet zeggen dat iedereen die stem maar direkt goed of mooi moet vinden natuurlijk!

eg waar nie?

naja ik vind het niet het handelsmerk, handelsmerk is de som der delen, alle muzikanten in die ene groep maken queensryche

de garmo steekt er wat boven uit met karateristiek herkenbaar spel

Naar mijn idee zijn Tate en Da Garmo de belangrijkste artiesten binnen Queensryche wat hun sound herkenbaar en typisch Queensryche maakt.

Trouwens de zanger vind ik bijna altijd essentieel of ik muziek van een band goed vind of niet.

Als de zang me niets doet, doet de rest me vaak ook gelijk een stuk minder.

Ik denk vast dat ik die Tate nog wel ga waarderen. Ik vind Bruce Dickinson wel een vergelijkbare zanger. Een paar jaar geleden kon ik die stem niet uitstaan, nu vind ik hem een wereldzanger en ga ik gewoon naar iron maiden in het gelredome in juni. Ik ben nu operation mindcrime aan het luisteren en ik vind hem eigenlijk best een goede zanger. Maar het is gewoon dat het zo ontieglijk hoog is .

Geoff Tate ging lange tijd door het leven als kruising van Bruce Dickinson een Rob Halford (waarbij hij imo meer naar de laatste neigt). Alle respect voor deze twee grootheden maar in de periode 85 - 95 stak Geoff ze zeker naar de kroon.

Technisch is Geoff zeker de beste van de drie, tegenwoordig is het echter Bruce die er als winnaar zou uitkomen. Rage For Order is mijn 2e favoriete Rÿche-plaat.

Ik weet niet of ik de huidige Bruce zou laten winnen van de huidige Geoff Tate... Allebei nog altijd goede zangers.

Allebei hetzelfde bereik (4 octaven) Enkel een iets ander register. En Tate's timbre heeft iets aparts.
Halfords bereik ligt iets lager, maar hij had een indrukwekkende kop en falsettostem.
In hun hoogtijdagen waren ze koning.

En Rob koningin.

Ik denk dat Tate dichter tegen de damesregisters aanschurk(te) dan Halford.

Uiteraard doelde ik op iets anders dan het stembereik van Ome Rob.

A poor man's Iron Maiden, zo heb ik iemand wel eens Queensrÿche horen omschrijven. Er bestaat vast een ingewikkeld klinkende medische term voor de afwijking waar die persoon aan leed, maar ik zal het gewoon stompzinnigheid noemen.

De band overtrof met Rage for Order het al bijzonder mooie The Warning en maakte de belofte van dat album meer dan waar.

Onder de noemer metal was dit in '86 het meest progressieve wat er te vinden was. Maar al meteen met hun debuut lp wist Queensrÿche het genre te overstijgen. Hun EP was al edelmetaal, maar ik denk dat niemand in die tijd dit enorme potentieel had kunnen vermoeden.

Zeg dat wel! Bind 'm een molensteen rond de nek en werp de onverlaat in een bad vol piranhas.

Toch las en hoorde je die opmerking/vergelijking met Maiden destijds best vaak. Totaal onterecht inderdaad maar als je terug denkt aan midden jaren 80 dan kom ik tot de conclusie dat er toen nog lang niet zoveel diversiteit in metalland was. Er bestonden een paar stromingen en dat was het. Veel bands werden totaal ten onrechte op de grote metalhoop gegooid. Pas jaren later kregen veel bands de erkenning die ze eigenlijk al veel eerder verdienden.

stoepkrijt, waar blijft je review van dit meesterwerk?

Het gitaarwerk tijdens London: . Zovele jaren na datum blijf ik dit een prachtplaat vinden van een groep die o zo moeilijk te catalogeren valt en zo vaak van "stijl" verandert. Heerlijke plaat en zeker met de koptelefoon / hoofdtelefoon op, of hoe heet dat rotding alweer? Superieur.

Of met oortjes in mijn geval, tegenwoordig zie je ze bijna niet meer.
Inderdaad een album waarvan de details zich ontluiken wanneer je het beluistert met de hoofdtelefoon/oortjes. Overigens wijkt die Dalbello cover niet eens zo ver af van het origineel.
Paar dagen terug het origineel bekeken op youtube.
Ga het laatste halfje er toch ook bijdoen.

Toch vind ik die Dalbello cover een tikkie overbodig. Hij past wel in de sfeer van het album, maar verbleekt wat bij het origineel.

Is het niet vreemd dat de gitaarsolo zo typisch Queensrÿche is?
Dat nummer stond echt op hun lijf geschreven.
Verbleken is een groot woord omdat ze in wezen amper verschillen.
Qua intro vind ik de Queensrÿche versie dreigender en ook beter.
Een mooi eerbetoon, past ook perfect in Geoff's straatje.