Queensrÿche - Rage for Order (1986)

Dit album vind ik een stuk meer uitgesproken Queensryche klinken dan hun debuut album. Hier hoor ik voor het eerst een band met een echt eigen gezicht. Daar waar het debuut album wel erg op b.v Iron Maiden lijkt, maar op een paar details na zich toch ook nog wel enigzins onderscheid. Het debuut The Warning is een mooi begin van Queensryche, maar op dit album doen ze wat mij betreft pas echt goed van zich spreken.

Tot en met Promised Land een top band voor mij. De albums erna ken ik niet, maar door de commentaren daar begin ik daar maar niet aan.

Toch zou ik je willen aanraden er toch naar te gaan luisteren. Albums als Hear in the Now Frontier, Q2K en Tribe zijn niet Queensrÿche zoals je ze hier hoort, maar laten een compleet ander gezicht van de band zien. Iets losser, iets relaxter. Het is een voor mij favoriete periode van de band. Ik ben ervan overtuigd dat men er van kan genieten zolang ze ervoor openstaan. Verwacht gewoon geen Rage for Order II; verstand op nul en luisteren.

On a trip down memory lane: Queensryche's Rage For Order! Heerlijke jaren '80 Hardrock/Metal, met de stem van Geoff Tate die door merg en been gaat.

En wat een beregoeie nummers, ook het wat rustige werk zoals I Will Remember gaat er in als gesneden koek. Enkel de foto´s uit het boekje doen me af en toe fronsen, maar gelukkig hoor je dat niet als je de cd draait!

Alles tot en met Empire vind ik gewoon erg goed, Promised Land was het ietsje minder, en daarna is het hard bergaf gegaan met de heren. Hear In The Now Frontier, brrrrrrr.

Operation: Mindcrime scoort hier op de site een pakje hoger, vooral in stemmenaantal. Maar Rage for Order is mijn favoriete Queens. Stuk voor stuk ijzersterke songs die elk als een wereld op zich een uniek eigen karakter hebben, maar samen toch een ondeelbaar geheel vormen. Bijna toe aan de 25ste verjaardag, dit album, maar klinkt niks verouderd aan. Te weten dat ze naast deze plaat nog vier klassiekers hebben gemaakt. Wat een band.

Aan Rage moest ik harder wennen dan het overige Queensrÿche materiaal. Nummers als Walk In The Shadows en Lisa Dalbello's Gonna Get Close To You vond ik totaal niet passen bij de geweldige mechanische precisiebombardementen als Surgical Strike en Screaming In Digital.
Uiteindelijk vielen de muntjes wel op hun plaats. Elk nummer ademt het kille, futuristische karakter van de plaat als geheel . Ondanks de enorme onderlinge afwisseling is het inderdaad zoals Kronos stelt een onmiskenbaar geheel. Poppy rockers, venijnige metal en wonderschone ballades. Het staat er allemaal op. Op geraffineerde wijze zoals alleen Queensrÿche dat kon.

Dit was wel even wennen na de e.p. en de The Warning maar lieverlee ging hij toch wat te groeien.

Wat is gedateerd en wat is tijdloos? Het blijft een persoonlijk iets of zoals mijn leraar Esthetica ooit zei: kunst is de allerindividueelste ervaring van de allerindividueelste emotie. Dat is ongeveer mijn samenvatting van dit album en, pas op hé. Dit zijn geen sukkelaars, hé! Prachtgroep geweest én één van mijn favoriete groepen. Geweldige plaat om de kwaliteit van uw koptelefoon te testen!

Ik denk niet dat een plaat als Rage For Order anno nu gemaakt zou kunnen worden. Maar ik ben erg blij dat ze dat in 1986 gedaan hebben!

Welcome back, Sir

ja, welkom terug sir.

je fraaie bijdragen werden node gemist

Sir welkom terug

Een heerlijk album wat mij betreft! De eerste van Queensryche die van begin tot eind smullen is. Hierboven wordt het al een aantal keer gezegd; de plaat is enorm divers. Dat zorgt er (bij mij althans) voor dat ie elke keer in no time voorbij is. Toegegeven; in het begin moest ik erg wennen aan nummers als Gonna get close en I will remember maar na verloop van tijd kwam alles goed

beste metal band aller tijden vind ik . dit album de nr.1 van queensryche

Ik las dat iemand hier beweerde dat de opmars naar Operation: Mindcrime hoorbaar begint te worden, en dat lijkt me inderdaad wel een beetje zo. Iets als 'Gonna Get Close to You' kwam er voorheen nog niet doorheen. Queensrÿche begint hier definitief hun eigen stijl vorm te geven. De i's zijn bijna af, en op het volgende album zouden de puntjes erop gezet worden. Wat tevens opvalt is dat ze meer aandacht aan de sfeer van de muziek beginnen te besteden dan voorheen.

Het zijn vooral details die hier toegevoegd werden, maar zoals een schilder met een kleine toetszetting veel kan toevoegen aan een werk doet Queensrÿche dat hier ook. Experimenteler las ik ook als gebruikte term, ook dat is waar.

surgical strike( op2 min.10) van links naar rechts en weer terug heerlijk !!! echt het goeie koptelefoonwerk !!!

ik zou deze plaat wel willen horen met de produktie van OM

het klinkt wat gedateerd en 80's

nochtans absoluut een topplaat

Dan zou de magie weg zijn. Vind ik. Dat mechanische, synth achtige geluid is essentieel voor de sfeer van de plaat.

Ik vind het juist één van de sterke punten van deze groep, de diversiteit op hun albums. Heiligschennis zal het wellicht zijn als ik zeg dat ik deze meer draai dan Operation: Mindcrime, hoewel ik deze laatste absoluut niet onderschat. Ik herinner me - o nostalgie - nog altijd de eerste keer dat ik dit album met een koptelefoon beluisterde. "Mindfucks" noemden de heren van Queensrÿche dit indertijd.

dit is nog steeds ook mijn favoriet

Ook de remaster beluisterd?? Klinkt vrij goed

nee, dan gaat ik die eens pindakazen

Klinkt er zoveel verschil tussen de originele versie en de remaster? Ik heb de originele versie op vinyl en de remaster op de peecee. Zoveel verschil hoor ik niet echt, omdat de productie toen al zo "'machtig" was.

produktie hoort natuurlijk bij de tijdsgeest,maar het kan imo stukken beter

Malle, ik wil niet treiteren, het ligt niet in mijn aard, maar waar liggen dan de pijnpunten op de originele versie? Ik vind alles klaar en duidelijk doorklinken. Ik geef wel grif toe, ik ben geen remaster-kenner als dat bestaat.

De productie hoort bij de muziek.

is volgens mij ook veel meer een marketing gimmick dan dat je er als gemiddeld muziekliefhebber iets mee opschiet. Audiofielen zullen het daar hartgrondig mee oneens zijn.

Maar zeggen dat Rage for Order anno 1986 niet goed geproduceerd is en 'dus' een remaster behoeft is regelrechte lariekoek.

ik vind vooral de drums wat te overmatig aanwezig, en regelmatig de muziek te schel klinken

misschien ben ik wel verwend de afgelopen jaren met platen die kraakhelder en perfect zijn geproduceerd, en is dat het

btw, niemand , noch ik, heeft beweerd dat de plaat slecht is geproduceerd

Tja, de luisterervaring blijft een persoonlijk iets en dan zijn we weer terug bij mijn post van 28 oktober 2010. Scott Rockenfield blijft een schitterende drummer dus van mij mag hij eventueel een beetje voor in de mix staan .

ik moet het natuurlijk ook niet vergelijken met de volledig aan bass ontrokken drumgeluid van heer zappa

bombast werd in die eeties nogal eens toegevoegd door een drumstel te laten klinken als ene grote kartonnen doos, weliswaar ene prima kartonnen doos maar het heeft niet mijn voorkeur

Een goede remastering is zeker geen marketing truc. Ben absoluut geen audiofiel te noemen maar wel in het bezit van een stel goede oren en een portie gezond verstand. Remastering houd niet in dat een nieuwe versie ineens harder klinkt want dan hebben ze het dus niet goed gedaan. Goede remastering haalt een virtuele stoflaag van de originele albummaster door gebruik te maken van de nieuwste technieken. En nee, dat houd dus niet in 'de-noisen' wat zo populair was begin jaren 90 want dat haalt alle lucht uit de muziek. Het remasteren van albums uit de jaren 80 heb ik al wat meer moeite mee omdat in die tijd de opnametechniek al zo veel beter was als in de jaren 70. De beste resultaten heb ik dan ook gehoord met 70s albums.

zo moet ut iig nie

Manowar - Battle Hymns MMXI (2010)

ik ben niet tegen remasteren, ik ben ook niet voor

in sommige gevallen doet het ene plaat meer dan goed, andere gevallen weer niet

het bied muzikanten de mogelijkheid een plaat alsnog dat geluid te geven wat men had gewenst

een goed voorbeeld daarvan vind ik metucluclas and justice for all,die vooral wordt vergald door gebrek aan bass en het overstuurde gebrom de hele tijd

doodzonde want het is ene klasseplaat die ik om die redenen zelden draai