Mingus - The Black Saint and the Sinner Lady (1963)

Dat zou ook ongeveer de waardering zijn die ik nu zou geven. Maar kennelijk gaat het met iedereen zo die een beetje moeite doet om dit te waarderen, dat hij het uiteindelijk geweldig vindt.

Hij bedoelt dat hij nu in zijn top 10 staat. Stemmen doet hij kennelijk niet meer.

Daar ben ik dan weer, na vele luisterbeurten... En het wonderlijke heeft zich ook bij mij voltrokken: ik word er niet meer zenuwachtig van, en ik vind het eigenlijk wel leuke muziek. Zodanig dat als ik hem eenmaal opgezet heb, ik hem niet meer af kan zetten. En dat terwijl ik bekend sta als blazer-hater.

Ik ben alleen nog niet op het punt dat ik dit een van de beste albums aller tijden vind, maar dat komt misschien nog. Ik stem nog maar even niet, om het gemiddelde niet onterecht omlaag te halen.

Tot welke hoogtes gaat jazz bij mij komen?!? Na Kind Of Blue, Somethin' Else me nu ook gewaagd aan het wat minder toegankelijke Charles Mingus. De eerste twee hebben me genoopt de hiphopmonopolie in mijn top10 te doorbreken, deze is bij de tweede keer luisteren al drie keer beter dan de eerste keer luisteren. Ik heb alvast de 4 sterren geplant maar zoals het momenteel gaat kan de plaat nog zeker het volle pond behalen. Pure klasse. Hogere sferen. Briljant. Mensen: PM al je jazztips bij Niekieboy . Alvast bedankt.

Ben je ook al door eazyfan de jazz ingeduwd? Goede zaak. Dan zal hij je vast ook al Keith Jarrett - The Survivors' Suite hebben aangeraden.

Nee en nee. Maar ik zal die Keith wel checken..

Waarom ik dit meesterwerk ooit uit mijn top 10 heb gehaald blijft een raadsel. Maar ja iedereen mag een fout maken.
Bij deze rechtgezet.

Geachte jazz-connaisseurz, welke andere jazz-platen liggen in het verlengde van deze smaragd? Dit plaatje werkt verslavend en ik wil meer.

Geen.

Ik ben nog niks tegengekomen in elk geval Ooit raadde een jazzverkoper mij Charlie Haden - Liberation Music Orchestra aan, toen ik hem dezelfde vraag stelde.

Je kunt deze eens proberen.
Ook erg goed album van Mingus.

http://www.musicmeter.nl/album/17135

En dat is ook een puike plaat maar niet zo waanzinnig goed als deze

Dat klopt. Voor mij is er eigenlijk nog niets wat er ook maar in de buurt komt Ik heb gewoon een stomme smaak

moet Paap in zijn stelling gelijk geven. Dit album is samen met A Love Supreme, Kind Of Blue en The Shape Of Jazz To Come een beetje de creme ala creme van de Jazz. Dit zijn van die universiele jazz albums waar de "vrije"luisteraars uit allerlei genre's vaak iets mee kunnen. Kijk maar hoe deze albums allerlei verschillende strooming van muziek beiïnvloeden en verschillende fans van allerlei muziek stromingen naar zich toe trekken. Vaak laat men ("de vrije luisteraars") het ook bij deze albums, omdat dit vaak hun smaak verbreed heeft, en het zijn vaak de albums voor velen (waaronder ikzelf) de eerste jazz albums die je krijgt te horen, en daardoor ook de albums waarop je je jazz smaak ontwikkelt. Hierdoor wordt dit vaak de grote favouriet.


De verstokte jazz fan (iemand de zich voornamelijk alleen richt op jazz muziek) zal dit (en die andere klassiekers) misschien niet als het allerbeste beschouwen. Maar vaak ontwikkelen zij een zeer persoonlijke smaak en circuleren ze rond in bepaalde "muziekfan clubjes"die hun eigen klassiekers enzo er op na houden, maar ook daarin komen vaak de grote klassiekers terug. Je ziet byv: RYM iemand die bijv: Steve Lacy - The Straight Horn of Steve Lacy op zijn top 10 zet. Maar vaak zie je een van die "klassieker albums" als The Black saint, a Love Supreme ook terug in zijn of haar 5* rijtje, maar hij heeft dan een andere persoonlijke top 10. Als Je op het forum van All About Jazz kijkt, hebben juist heel weinig mensen dit als favouriet, maar meer chet baker enzooi. Het ligt er dan vaak aan in welk muzikaalfanclubje je rond hangt.

Ik ook. Hij heeft gewoon een stomme smaak.


Ja, of ze zetten er een of andere obscure solo-toeterplaat in.

Je snapt dus precies wat ik bedoel. En ik denk als ik via andere muziek kanalen jazz had ontdekt als hier en The Saint later had gehoord, ik hem misschien 'maar' 4.5* had gegeven, het is een blijft voor mij een van die doorstart albums.

En wat betreft obscure toeterplaten...... Dat hij obscure is ligt niet aan mij

Het is voor mij het eerste "oude" jazzalbum wat me dat stijltje heeft geleerd. Ik ben sindsdien dieper gegaan in de oude meuk en alleen A Love Supreme heeft dat weten te passeren. maar inderdaad, TBSATS heeft een unievrsele aantrekkingskracht.

Mmmmm spijtig, die drie toppers heb ik reeds, maar dat weerhoudt me niet om nog te jagen op wat andere werkjes van bijv. Davis zoals Porgy and Bess, Bitches.. en Sketches... Ik zal eens rondneuzen op All About Jazz. Thanx.

Sinds Korenbloem mij dit album een aantal dagen terug aanwees om te reviewen heb ik dit album al zo’n 5 keer met erg veel plezier beluisterd. Erg veel plezier is een understatement, dit album behoort nu al tot een van de beste ontdekkingen die ik tot dusver gemaakt hebt (als het over muziek gaat).

Ik vind het altijd moeilijk om iets zinnigs bij een jazzalbum te schrijven, want verstand van het genre heb ik absoluut niet. Moet dat dan? Nee, ook zonder verstand kan ik er met volle teugen van genieten en dat heb ik dan ook gedaan. Ik kies een fijne stoel uit, ga ontspannen zitten (zorg dat er een drankje klaar staat om af en toe aan te lurken) en zet The Black Saint and the Sinner Lady op...

Terwijl dit toch echt niet de meest ontspannen muziek is, daar ben ik me bewust van. Het zit vol spanning en sensatie, tempowisselingen en zwaardere elementen. Ik verveel me dan ook geen moment. En toch doet dit album het bij mij het beste als ik in een zeer rustige omgeving ben en me volledig ontspannen voel. Elke klank, elke stilte, elke blazer en elk stukje gepingel neem ik dan het beste in mij op.

Het orkest, onder leiding van de geweldige bassist Charles Mingus, doet het geweldig. De sfeer is ongekend, alsof ze live in mijn huiskamer aan het spelen zijn. Elk nummer weet mij evenveel te raken en alles verloop even soepel. Het is misschien een wat rauw geluid en juist daardoor is dit werk van Charles voor mij een schot in de roos.

The Black Saint and the Sinner Lady heb ik met open armen ontvangen, het is een meesterwerk dat mij hopelijk de rest van het leven bijblijft. Er rest mij nog een ding en dat is ervoor zorgen dat ik dit album origineel bemachtig...

R&P ik zie dat dit album zijn intrede heeft gedaan in je top 10.

goed bezig!!

edit: wat is Mode D - Trio and Group Dancers / Mode E - Single Solos and Group Dance / Mode F - Group and Solo Dance toch een prachtige nummer. Het is bijna van eenzame Hoogte zo mooi.

edit: wat is Mode D - Trio and Group Dancers / Mode E - Single Solos and Group Dance / Mode F - Group and Solo Dance toch een prachtige nummer. Het is bijna van eenzame Hoogte zo mooi. [/quote]

Ik blijf moeite hebben met die diverse tempoversnellingen in het slotstuk. Niet dat het slecht is maar het wekt bij mij wat irritatie op.
Misschien gaat het nog eens over.

Echt een fantastisch album, alles klopt hier gewoon aan.
Ik hoef er verder niet veel woorden aan vuil te maken (dat kan ik ook niet )
5*

Ik heb nog nooit zoveel 5*-stemmers op één pagina gezien hier op MuMe. Ooit zal ik dit album ook wel aandoen

Haha inderdaad allemaal 5* stemmers, behalve ik .

Hah, buitenbenig kneusje.

Dank voor je steun, MJ.

Jij ook, al die vijfjes doen pijn aan de ogen .

Nee hoor, elke 5* bij dit album is juist een streling voor het oog - Wat een héérlijk album, blijft nog altijd steevast de onovertroffen #1 (in mijn top10 ).

Wel Paalhaas, beter dan dit kan het niet verwoord worden. PRACHTIG uitgedrukt!!! We delen overigens een beetje dezelfde smaak als het over de jazz gaat, want ook "A Love Supreme" van Coltrane en deze vind ik jazz die hoog bovenaan mijn jazztop-10 zou staan (moest ik ooit zo'n jazztop-10 maken natuurlijk).

Natuurlijk 5*

Jelle!
Held die je bent, van 2* naar 4.5*