Guns N' Roses - Chinese Democracy (2008)

Niets.

Ik geef gewoon mijn stem.

Je beschreef het als proteststem, dat is niet ''gewoon''. Zo'n stem geef je meestal als je een plaat niet hebt beluistert. Maar het is verder duidelijk, goede vriend.

Dit was toch wel één van jouw betere berichten. Zou je het nog eens willen herhalen?

Dat zou ik dan een blinde proteststem noemen, goede vriend.

Volgens mij blijft ze net niet hangen. Mss als ie ze nog een paar luisterbeurten gunt blijft ze mss wel hangen en kan ie wat hoger stemmen.


PS: wat een gezeik voor een 0,5. Als ik zo'n herrie moest maken voor elke 0,5*stem die ik bij mijn albums zie ... dan zou ik niets anders moeten doen dan herrie maken.
Als je een stem verdacht vind moet je een PM sturen naar een mod + uitleg. (doe ik soms ook: van die users die enkel hip-hop luisteren, en dan 1 album dat hoog in de lijsten staat een 0,5 geeft; of users die alles van 1 artiest 0,5 geven zonder uitleg)
Maar hier zegt een persoon zelf wat ie er van vind enzo, kan toch onmogelijk slecht zijn, beste vrienden.

Hoe moeilijk is het om deze cd objectief te beoordelen?
Eind jaren '80 was dit het eerste echte 'herrie-bandje' dat ik leuk vond (metallica volgde snel) en dat was toch best wel wat. Ik kon er velen mee de gordijnen in krijgen. Toen kwamen de grote hits en werd zelfs mijn zus een groot fan. Diezelfde zus van Wham, Spandau Ballet en Michael Jackson.... oei...... en toch bleef ik ze leuk vinden, ja ook die November Rain draak (die ik nog steeds op zijn tijd zo erg niet vind maar dat is een ander verhaal).
Maar dan het gedoe rondom het uitbrengen van Chinese Democracy: het werd steeds lachwekkender en Axl Rose werd zo nodig nog irritanter. Tel daar dan ook bij op dat mijn interesse in deze band in de loop der jaren flink verslapt is (dus ook voor wat betreft het oude werk); dan kan het haast niet anders dan dat mijn mening over dit nieuwe album vooraf al veel te veel negatief ingekleurd is.
Toch heb ik geprobeerd om het los te laten, geprobeerd om toch de zang weer te waarderen (wat ik vroeger leuk vond, vind ik al lange tijd het gekrijs van een speenvarken zoals ook al die tegenstanders mij dat zo goed wisten te vertellen ergens eind jaren '80).

Opener en tevens titelsong Chinese Democracy opent in elk geval prima en zorgt ervoor dat ik de aandacht er bij kan houden. Het rock prima weg en het is alsof de tijd stil is blijven staan. Opmerkelijk, want toen ik dit nummer voor het eerst hoorde dacht ik er anders over. Eigenlijk heb ik ook geen moeite meer met de stem, dus ook op dat gebied sla ik een stuk tijd over. Ja, eigenlijk toch wel weer leuk om GNR te horen. Of Axl solo zo u wilt. Hier en daar doet me dit nummer een beetje aan Marilyn Manson denken.
Shackler's Revenge valt in de categorie 'we zijn zoveel jaren verder dus het geluid moet ook mee'. Gevolg: een ietwat achterhaald industrial-achtig rockertje (en wederom hoor ik wat Marilyn Manson).
Iets klopt er niet aan dit nummer: industrial gemengd met koortjes zoals ik de poedelrock bandjes uit de jaren '80 ze ook hoorde zingen. Beetje vreemd nummer en ik geloof niet dat ik het ook lekker vind.
Als Better opent vraag ik me af of het GNR wel is: maar zodra Rose zijn scheur opentrekt weet ik dat ik me niet vergist heb.
Ook hier is het geluid soms wat donkerder dan we misschien gewend zijn en op andere momenten weer heel helder. Ik ben er nog niet uit of ik dit nu wel of niet goed vind: het komt allemaal wat rommelig en stuurloos over. Teveel ideetjes in een te korte tijd willen proppen denk ik dan maar.
Ah, komt hier dan een vervolg op November Rain? Als Street of Dreams van start gaat ga je het bijna wel denken. Pianootje, opbouw, beetje explosie, voluit gillen en doorgaan. Mwoah, op z'n tijd kan ik dit wel waarderen.
If the World doet me denken aan de periode dat Lenny Kravitz het op een andere boeg ging gooien op zijn album 5: weg oude geluid, hallo nieuwe foefjes. Hier zit een zelfde soort geluid in. Ik neuriede de eerste keer zelfs een beetje If You Can't Say No mee. Duidelijk een ander geluid en blijkbaar waren er nogal wat jaartjes voor nodig om hier op te broeden, maar of het revolutionair is? Nou nee, eerder saai.
There Was a Time opent vriendelijk met engelenkoor of iets dergelijks. Het is een beetje de categorie 'spannend, langerekt en diverse kanten opstuiterend' zoals de Use Your Illusion albums dat ook hadden. Aangezien ik met die nummers heel goed kon leven kan ik dat hier ook: prima nummer eigenlijk. Niks mis mee: de tijd gaat nu weer even terug en dat bevalt me tot nu toe beter dan de 'nieuwe' aanpak.
Catcher N' the Rye is, eerlijk is eerlijk, toch een beetje van de November Rain-aanpak. De zus van aERo en allerhande huisvrouwen moeten GNR toch ook nog steeds wel leuk blijven vinden en ze worden hier dus niet vergeten. En aERo? Ach, die wordt ook een dagje ouder en kan hier prima mee leven hoor, zolang ze dit maar niet dood gaan draaien.
Scraped opent met allerlei kreetjes waarna de gitaarmuur het overneemt. Het nummer is behoorlijk dichtgeplamuurd maar het weet me wel te pakken: het is catchy en het gitaarspel is okee.
Riad N' the Bedouins probeert weer heel erg 'nu' te wezen maar gelukkig blijft dat voornamelijk tot het intro beperkt (later vallen de foefjes gewoon minder op). Gewoon een stevige rockstamper met wel degelijk wat trekjes richting jaren '80.
Sorry is mij wat te zweverig en tapt te veel uit de sympho-hoek heb ik het gevoel. Niet slecht maar het blijft vooralsnog erg weinig hangen.
I.R.S. is een beetje de categorie middenmoter GNR zoals al hun albums die wel bevatten. Vaak hebben dit soort nummers wat meer tijd nodig en als ze het krijgen komt het wel goed. Nu nog een beetje te veel vlees noch vis voor mij.
Madagascar opent veelbelovend: alsof er iets groots gaat gebeuren. Hoe jammer is het dan dat de opbouw eigenlijk heel erg traag is en eigenlijk nergens bombastisch wordt. Het blijft een redelijk kalm nummer wat ik n.a.v. het intro niet verwacht had.
This I Love is de ballad die er ook bij hoort: de ballad met het mierzoete randje. Leuk voor de liefhebbers; voor mij iets te klef. Ik kan het hebben, maar het heeft niet mijn voorkeur. Het had een prima afsluitertje van dit album kunnen zijn, maar die eer krijgt Prostitute. Ook prima, want een beetje een bombastische rocker volgens het boekje.

En dan de grote vraag: is het gelukt om de hele voorgeschiedenis opzij te zetten? Ja eigenlijk wel. Is het album dan geslaagd te noemen? Ja, eigenlijk ook best wel. Dit is gewoon een prima rockplaat geworden waar helemaal niet veel mis mee is. Het vult zelfs een ietwat leeggevallen gat op, want veel van dit soort rock horen we anno nu niet heel erg veel meer. Het is er wel, maar het weet de voorgrond niet echt meer te halen.
Voor mij persoonlijk is en blijft het probleem dat ik een beetje ben uitgekeken op dit soort rock. Waar een band als Metallica mij nog steeds weet te beroeren daar is GNR weggezakt en dit album weet mijn belangstelling wel weer te vangen maar eerlijk is eerlijk: toch vooral door alle gekrakeel rondom het verschijnen van dit Chinese Democracy. Zoals ik al zei wist ik het toch wel een beetje los te laten en durf ik er ook wel een beoordeling aan te hangen. 3,5* Lijkt me een prima openingsbod en ik verwacht niet dat dit later naar beneden zal gaan, en ook naar boven zie ik niet snel gebeuren.
Gewoon een lekkere rocker: niets meer of minder. Met die hele aanloop vooraf natuurlijk een beetje tegenvallend, maar je kunt dat ook anders bekijken: het valt me reuze mee allemaal. En dat is eigenlijk gewoon een positieve conclusie; dat ik anno 2008 minder op heb met dit soort rock is iets waar Axl Rose ook niks aan kan doen laat staan dat het hem aan zijn reet zal roesten want dit verkoopt toch wel

Mooie recensie, Aero!

Zelfs gewoon maar een prima rockplaat kan ik er niet in horen.

Die horen voor mij namelijk heavy en/of ontroerend te zijn en niet alleen maar hard en/of sentimenteel te klinken.

Tot zover mijn eerste indruk. Hopelijk blijft het daarbij en word ik niet verplicht hier ergens iets van op de radio te horen.

0,5*

Hebben meer mensen hier een download met een fragment van Rick Astley's Never Gonna Give You Up en een stukje Get In The Ring na elk nummer?

Lol nee ik niet.

Oke een review per nummer =)

Chinese Democracy: Gewoon een lekker rocknummer PUNT. Geen op of aanmerkingen

Shacklers Revenge: Industrial rock ten voeten uit, Klinkt prima.

Better: Door velen gezien als het beste nummer van het album, zo erg onder de indruk van dit nummer ben ik dan ook weer niet, maar het rockt wel.

Street Of Dreams: November rain achtig nummer, dat eigenlijk niet boven de middenmoot uit komt.

If The World: Een van de uitprobeersels van Axl, een soort (grotendeels) akoestisch nummer met hier en daar wat r&b achtige geluiden. Klinkt toch best goed.

There Was A Time: Het nummer zelf vind ik ronduit middelmatig, vooral het refrein, wat op een of andere manier niet klinkt, echter, de 2 gitaarsolo's aan het einde weten het nummer boven de middelmaat uit te laten steken.

Catcher 'N The Rye: Goed nummer, eigenlijk weinig over te zeggen, jammer dat de Brain May-solo eruit is geknipt. Typisch GNR nummer.

Scraped: Zelfde laken en pak als Shacklers Revenge. Toen ik dit nummer voor het eerst luisterde dacht ik meteen aan 'Oh My God', Dit nummer is gelukkig een stuk beter.

Riad 'N The Bedouins: Mwah, voor mij toch het minste nummer van het album, al dat ge-AAAH en nog meer AAAH..had daar een leuke tekst van gemaakt en je had een veel beter nummer gehad.

Sorry: Ik ben nooit zo'n fan van het vergelijken van Nummers met nummers van andere albums, maar Sorry doet me denken aan Don't Cry, gewoon lekker om te luisteren dus. Alleen de backing-vocals van Sebastian Bach heb ik nog nergens kunnen bekennen.

I.R.S: Degelijk nummer, steekt er niet bovenuit, maar ook zeker niet slecht, Lekkere rocker.

Madagascar: Weer zo'n nummer met r&b invloeden erin, En deze mag er wezen. Hoort bij de beste nummers op dit album, en wellicht ook bij de beste nummers die axl ooit geschreven heeft. Het wordt dan wel nergens bombastisch, maar dat is ook helemaal niet nodig.

This I Love: Dé ballad van het album, de tekst is wel aan de zoetsappige kant, desondanks kan het het nummer worden waar ze mainstream succes mee kunnen boeken.

Prostitute: Nummer 1 van het album, typisch GNR Use Your Illusion nummer.

Gebaseerd op mijn eerste indruk.

Toch wel straf. Nu ik mijn stem maar heb weggehaald blijkt dit album aan de hand van het stemgemiddelde het beste te zijn wat Guns 'N' Roses ooit gemaakt heeft.

Ik heb zo'n vermoeden dat het ook zonder mijn 'proteststem' nog een beetje minder zal worden over enkele dagen, weken.

We zijn ook nog maar 1 dag ver.
Death Magnetic had na 2 dagen ook nog 4,10 staan.
en Black Rain van Ozzy had met meer dan 20 stemmen nog 4,30 staan

Dus dat zal wel minderen.

http://www.myspace.com/gunsnroses

Tijdelijk het complete album te beluisteren.

Chinese Democracy.... Bij het horen van de naam voel je al een bepaalde hilariteit. Een album waarvan je al zo lang geruchten hoort dat je vergeten bent dat het om een "album" gaat.
Nu komt hij zowaar uit het niets toch nog uit. Ik heb geprobeerd objectief en zonder vooroordeel te luisteren.
geen: "Waar is Slash? geen: "14 jaar" geen: 14 "studio's..enz enz.

01: Chinese Democracy:
Na een lange intro volgt een iets wat simpele en harde riff. Na een bekend geluid van Axl Rose knalt het nummer je speakers uit. Het is een nummer wat je prima kan zien als opwarmer voor het verdere verloop van het album. Dit nummer hoef je echter niet een te hoge waarde aan te hechten. Ik zie dit nummer als de plaat die me opwarmt voor wat komen gaat.

02: Shacklers Revenge:
Dit nummer brengt je in een fase van "WtF is dit?" Wat een rare start en vreemde sound. Het nummer is een inkomer. Axl begint hier met een lage "demonische" stem en brengt het nummer vrij snel naar een climax. Het refrein is druk maar erg pakkend. Na een aantal keer zing je dit nummer heerlijk mee. De solo van deze plaat is niet te plaatsen en dat is nou juist wat bij dit nummer hoort. Bij een plaat als Shacklers Revenge hoef je geen "bekend geluid" te horen.

03: Better:

Deze plaat is voor de fans 1 van de hoogtepunten van het album. Het nummer begint lief maar knalt na de intro goed uit de boxen. Het heeft een poppie ritme met veel afwisseling naar ruigere muziek. Een goede rockplaat met heerlijk gitaar werk. Het industriële van de cd komt in deze plaat vaak naar boven. Deze plaat zal blijven hangen.

04: Street of Dreams:

Street of Dreams is het nummer wat je doet denken aan de Use your Ilusion dagen. Een typische piano als start van het nummer. het nummer word steeds voller en brengt je naar een bombastisch einde. Voor de muziek liefhebbers die van het rustigere werk van Use your Ilusion houden is dit een heerlijk nummer. Piano, synth, rustige melodie en een pakkende gitaar solo. Prima plaat.

05: If the world:

Een rock / hip hop experiment? Hier moet je van houden. Voor mij het minste nummer van Chinese Democracy. Al met al word er op dit nummer toch veelal positief gereageerd. Het had zo een nummer kunnen zijn voor de nieuwe Bond (of porno) film.
Ik wil het nummer niet volledig afkraken omdat het voelt als een expiriment niet meer, niet minder.

06: There was a Time:

Dit is puur episch. Dit nummer heeft een prachtige opbouw, een iets minder pakkend reffrein en een super mooie climax. Vanaf ong 2.30 min. begint het gitaar werk. Dit zal aanhouden tot het eind van het nummer (6.30 min). In het gitaar werk zit een prachtige melodie. en tevens ook weer een prachtige opbouw. Een echte aanrader voor liefhebbers van meeslepend gitaar solo’s

07: Catcher in the Rey:

Een mix van Queen, the Beatles en Axl. Goed nummer wat voor iedereen beluisterbaar is. Het nummer was oorspronkelijk opgenomen met Brian May. Het nummer sleept je mee in mooie zang melodie. Dit is typisch een nummer die je vaker wilt horen. Vooral de "na naa naa naaaa na" vullen deze plaat goed aan en maken het toegankelijk voor iedereen.

08: Scraped:

Wat een intro, een 4 stemmige Axl die gemarteld word? Gelukkig duurt dit niet te lang. Na deze intro word het nummer toch nog een echte rocker. Axl zingt hier 2 stemmig tegen elkaar in. Zo zingt er een rasp stem tegen een cleanere stem. Bij het horen van “Don’t you try and stop this now!” weet je genoeg. Dit nummer is vanaf dan niet meer te stoppen.

09 Riad n’ the Bedouins:

Een harde rocker waar je even aan moet wennen. Erg veel gegil van Axl. Desondanks is dit een echte rocker met goede gitaar stukken. Het industriële overheerst en geeft het nummer net die extra boost die het nodig heeft. Een plaat die je blijft herhalen.

10: Sorry:

Dit nummer neigt naar een Pink floyd sound met een hard refrein. Een hoogte punt van de cd. Dit nummer behoort zo tot de klassiekers van GnR. Met zijn rustige solo, vreemde gitaar geluid in de coupletten en schitterende refrein is dit echt iets anders. Goed werk van Axl.

11: I.R.S:

Een echte rocker die het nummer weet op te bouwen, weer af te breken en weer verder te gaan waar het gebleven was. Een vrij simpel in het gehoor liggend nummer. Deze kun je voor iedereen draaien want het klinkt gewoon lekker makkelijk in het gehoor.

12: Madagascar:

Dit is something else. Dit nummer begint met een orgel/trompet achtig geluid met een stevige drum beat eronder. Het bouwt op naar zanglijnen ondersteund door gillende gitaren. Dit nummer lijkt steeds groter te worden totdat het nummer een wenteling neemt. In het midden van het nummer is er gekozen voor een mix van bekende speeches ondersteund door rustig gitaar werk. Het nummer word wederom goed opgebouwd en kan ook echt de status klassieker gaan krijgen.

13: This I Love:

Dit nummer klinkt erg “lief” Axl zingt hier duidelijk over zijn ex geliefde en de pijn wat het voortbrengt dat hij haar moet missen. Ondanks dat je denkt dat je naar een musical zit te luisteren grijpt dit nummer je beet en laat je niet meer los. Een prachtig meesterwerk van Axl Rose die het zonder al te veel bombast je de drama laat ondergaan.

14: Prostitute:

Prostitute sluit het album prachtig af. Dit nummer is wederom zo’n nummer waar je even doorheen moet. In eerste instantie denk je” waarom luister ik dit” totdat het je in je greep neemt zoals bij This I love. Het nummer kent meerdere climaxen en verwoord het album eigenlijk in 6 minuten. Een prima afsluiting van een veelbesproken album.

Conclusie:
Voor mij heeft Axl het waargemaakt. Hij heeft een prachtig en vooral afwisselend album afgeleverd. Ik had dit van te voren nooit verwacht. Het album heeft eigenlijk alles. Vanaf nummer 1 tot 14 heb ik me blijven verbazen wat ik hoorde. Overdreven drama tot overdreven industriële gitaar stukjes. Zonder verwachtingen is dit album bij me binnen komen stormen en zal het me voorlopig niet loslaten.

Gr Robert

In feite heeft Chinese Democracy niets meer van doen met de Guns 'N Roses waar ik in 1986 fan van werd. Toen G 'N R het middelpunt vormde van de nieuwe Sleazy rock bands met oa Faster Pussycat en L.A. Guns in hun kielzoog toendertijd.

Dacht met Appetite for Destruction een waar cult album uit Amerika te hebben besteld, ware het niet dat 6 of 7 maanden later deze plaat plots miljoenen ging verkopen. Enfin, ben blij G 'N R een tijdje alleen gekoesterd te hebben.

Maar deze nieuwe blijft wel een goed album als je het puur objectief bekijkt maar het blijft natuurlijk Axl Rose solo, ik kijk nu al uit naar de Reunie van volgend jaar.

Mocht het geen sarcasme zijn: vergeet het. Ik denk ook dat Sorry de afkeer tegen Slash zeer goed verwoordt.

Er was eens, heel lang geleden, in een land hier heel ver vandaan, een hardrockband. De hardrockband, die luisterde naar de naam Guns n' Roses, werd geleid door een verschrikkelijke tiran, Koning Axl. In het begin van zijn regeerperiode was hij nog wel te pruimen maar na verloop van tijd werd zijn ego te groot. De kroonprins, Izzy, had er na het maken van hun meesterwerk Use your Illusion (vol. I & II) schoon genoeg van en verliet het koninkrijk. En een album later vertrok ook prins Slash. En hij nam meteen alle lakeien van de koning mee. 'Mooi! Opgeruimd staat netjes', brieste Koning Axl. 'Ik doe het wel in mijn eentje!' Maar dat bleek nog niet zo eenvoudig. Want waar prins Slash redelijk succes had met de lakeien en de dwerg Dopey, kreeg Koning Axl het maar niet voor elkaar om een fatsoenlijk nummer op een cd te persen. Eventjes leek het spreekwoord 'van uitstel komt afstel' op te gaan. Ja okee, zijn meesterwerk Chinese Democracy zat al jaren in zijn hoofd, maar zijn obsessieve drang naar perfectie dreef hem tot wanhoop en kostte hem 15 jaar van zijn leven. Maar opeens, zomaar uit het niets kondigt Koning Axl de giftige appel aan. Hij gaat met een schreeuw van start om vervolgens alle dieren in het sprookjesbos van schrik te laten beven. Maar in die 15 jaar hebben de dieren door het raam van het kasteel al lang mee kunnen luisteren, dus erg geschrokken zijn ze niet. 'Ja, maar dat is niet de bedoeling!' schreeuwt Koning Axl woedend. 'Jullie moeten mij aanbidden'. Maar de dieren luisteren niet, die hebben veel te lang moeten wachten en zijn toe aan een nieuwe koning. Koning Axl is ten einde raad en neemt uiteindelijk zelf een hap van zijn giftige appel. Hij valt in een diepe slaap van minimaal 15 jaar en kan alleen nog gewekt worden door een kus van prins Slash. En daarmee krijgt dit sprookje toch nog een goed einde.

Aldus een geweldige recensie op File Under:
http://www.fileunder.nl/archives/2008/11/guns_nroses_chinese_democracy.php

Dan heeft degene die deze review heeft geschreven ook liggen slapen, want ik heb Slash al in geen jaren meer een fatsoenlijke solo uit zien brengen.

De cd's van Velvet Revolver zijn dan wel vermakelijk om zo nu en dan te luisteren, maar diepgaande solo's zijn zeer ver te zoeken.

Ik heb Axl zowiezo de laatste jaren geen GNR-album meer zien uitbrengen (en als je't woord fatsoenlijk er bij zet moet je nog 2 jaar verder in de tijd)

Axl speelt ook geen gitaar (behalve op Madagascar dan), maar de gitaristen die op Chinese Democracy te horen zijn wel. Luister maar eens naar de cd's van Buckethead en/of Bumblefoot en durf dan maar eens tot de conclusie te komen dat ''Slash de man is, die Axl wakker moet gaan maken''. Deze gitaristen vegen de vloer aan met Slash, als je kijkt naar hun huidige werk/skills in vergelijking met Slash zijn ''nieuwe'' werk op o.a. Libertad.

Als iemand overgewaardeerd is, dan is Slash dat wel.

Maar als je het oude werk van GNR vergelijkt met het nieuwe is Butthead veel minder goed dan Slash. En daar draait het hier om

Dat geldt misschien voor jou; voor mij niet. Het gaat er mij om dat een uitgeblust persoon als Slash absoluut geen toegevoegde waarde meer heeft voor de huidige gnr. Tuurlijk is het oude werk van gnr niet slecht, maar ik denk eerder dat de credits naar Izzy dan naar Slash moeten gaan. Je geeft daarom een drogreden dat Slash beter is, als zegt dat je het oude werk beter vindt...Alsof Slash garant stond voor AL het gitaristische werk van het oude gnr...

De denigrerende opmerking ''Butthead'' vind ik overigens wel erg kinderachtig. Ik denk dat de Slash-fanaten onder ons nog steeds pissig zijn dat Slash de band verlaten heeft. Dat er dan een, naar mijn idee, betere gitarist naar de band is gekomen deert dit soort mensen niet, omdat het iemand anders dan Slash is, ofwel: iedereen die in gnr komt, is bij voorhand slecht, zolang het Slash niet is. Behoorlijk kortzichtige gedachte. Is het zo moeilijk het verleden te laten rusten en verder te gaan in de toekomst, met het mooie wat je nu hebt?

Axl fans: "wie, wat waarom?"

Zo is dat Wreckless. Ik ben in ieder geval dolblij met een nieuwe Guns N' Roses plaat. Het zal wel wennen worden, ook als ze straks op tournee gaan, maar ik geef ze in ieder geval een eerlijke kans.

Slash mis je natuurlijk wel, niet als componist maar zeker als boegbeeld en gitarist. De warme bluesy klanken van Slash bepalen toch het geluid van Guns N' Roses. Toen Buckethead in de band zat ging het wat mij betreft ook erg achteruit. De man is technisch perfect wat ten koste ging van de spontaniteit en de warmte, het ridicule uiterlijk was natuurlijk helemaal een negatieve verandering.
Buckethead is inmiddels vertrokken, en de nieuwe gitaristen hebben wel degelijk blues en soul.

Over het album, een stem vind ik nog te vroeg. Maar met nummers als IRS, Better en Prostitute weet ik dat het goed zit. Een nummer als Shackler's Revenge zal nooit mijn favoriet en voorspel dan ook een skipmoment.

Moet je nu telkens zo kinderachtig reageren? Geef liever eens een een argumentatie waarom je vindt dat Slash in jouw ogen zo goed is!

Daar moet ik je gelijk in geven: Slash zijn imago was zéér goed. De huidige line-up heeft bij lange na het imago niet wat de oude had. Naar mijn idee is de band er nu technischer veel meer op vooruit gegaan, maar het imago is achteruit gegaan. Uiteraard zijn er dan mensen die de band uitsluitend beoordelen op hun imago. Ik bekijk het liever vanuit het technische aspect.

Grappig om weer eens wat nieuws van Axl te horen. Ik moet zeggen dat het allemaal niet heel beroerd klinkt en dat ook zijn stem goed overkomt. Al die typische stemmen komen langs. Van het hoge krijsje tot het wat lage knauwende naar het semi-gevoelige.. Hij is het niet verleerd. maar om nou te zeggen dat ik hier heel warm van wordt? Nee, dat niet.

Ik zeg niet dat Slash zo goed is, integendeel.

Maar met wat ik van dit album gehoord heb (en dat moeten de beste nummers voor stellen) is het er nog op achteruit gegaan. Een mens zou voor minder de oude GNR-albums beginnen mogen.

En ik heb ze allemaal niet gemogen. Mss moet ik dit album gewoon eens helemaal downloaden zonder te kopen vrijdag? Het wordt toch niets...